Για το "Ανθρωποχάταν" από την δημοσιογράφο και συγγραφέα Ιουστίνη Φραγκούλη- Αργύρη

http://www.greekamericannewsagency.com/gana/index.php

Saturday, March 31, 2007

Η Μοναξιά Ενός βιβλίου

Της Ιουστίνης Φραγκούλη

Ενα βιβλίο –ιδίως μυθιστόρημα- έχει τρείς πράξεις. Την περίοδο της συγγραφής, οπότε ο γράφων ή η γράφουσα ενδοσκοπείται επί μακρόν για να αποτυπώσει την εσωτερική αλήθεια στο λόγο. Ο χρόνος τούτος είναι της μοναξιάς και της αυτοσυγκέντρωσης, καθώς η γραφή είναι μιά περίοδος επώασης συναισθημάτων ώσπου να γίνει η προβολή του εγώ στη σφαίρα του εμείς. Είναι μια εποχή επώδυνη, αφού ο συγγραφέας καλείται να κλείσει τ΄αυτιά και τα μάτια στις σειρήνες της περιρρέουσας ατμόσφαιρας προκειμένου να παρουσιάσει τις δικές του εικόνες και ιδέες, απαλλαγμένες απο τη διακειμενικότητα και τα άλλα σύνδρομα των έξωθεν επιρροών.

Η δεύτερη πράξη κι αυτή μοναχική λογαριάζεται. Ο συγγραφέας, μετά απο διορθώσεις επί διορθώσεων , παραδίδει το κείμενο στο εκδότη του. Κι εδώ στέκεται μόνος (εξαιρούνται οι ευπώλητοι συγγραφείς που έχουν μομέντουμ στην αγορά) απέναντι σε μιά ομάδα ανθρώπων του εκδοτικού οίκου που θα αποφασίσουν για την τύχη του έργου του: αν θα προχωρήσουν στην έκδοση, πότε , πώς και πόσα αντίτυπα θα εκδοθούν,ποιά διαφημιστική υποστήριξη θα απολαύσει το βιβλίο.

Η τρίτη πράξη είναι η μοναχικότερη. Το βιβλίο εκδίδεται και απλώνεται στα βιβλιοπωλεία δίνοντας τη μάχη να κερδίσει τον αναγνώστη κατ αρχήν και την ευρύτερη σκηνή της προβολής εκ μέρους των μέσων ενημέρωσης. Εδώ ο συγγραφέας μένει μονάχος να δώσει την πιό άνιση μάχη με ένα σύστημα, που έχει ήδη τους αγαπημένους του συγγραφείς και αρνείται να δώσει χώρο και χρόνο σε νέα πρόσωπα. Εδώ ο συγγραφέας υφίσταται την κορυφαία απομόνωση, καθώς βλέπει τους «διαπλεκόμενους» συγγραφείς (με την καλή την έννοια!) να απολαμβάνουν δημοσιευμάτων, συνεντεύξεων και κριτικών απο τους φίλους δημοσιογράφους και κριτικούς του χώρου.

Αυτή η περίοδος είναι της απόλυτης μοναξιάς και κορυφώνεται , όταν σε πείσμα κάθε έννοιας αξιοκρατίας, τα διάφορα συστήματα προβολής και προώθησης του ελληνικού βιβλίου, κάνουν μιά επιλεκτική πολιτική προκειμένου να δώσουν τα βραβεία της καλής λογοτεχνίας σε κάποιους εκλεκτούς του κύκλου. Τα ίδια βιβλία των ίδιων συγγραφέων, που αναπαράγουν τις κριτικές και τη δημοσιότητα βρίσκουν κατά το πλείστον το δρόμο να καταταχθούν στα καλύτερα της χρονιάς απο ομάδες κριτών, που δεν έχουν μπεί στον κόπο να διαβάσουν κάν τα οπισθόφυλλα άλλων πλήν ενίων βιβλίων.

Επομένως, τούτος ο κύκλος των επιβραβευόμενων βιβλίων είναι διάτρητος σε πολλά σημεία και γι αυτό τούτα τα αριστεία όπως και οι κριτικοί χάνουν ολοένα την πειστικότητά τους απέναντι στο αναγνωστικό κοινό.

Σε πείσμα αυτού του κύκλου σάς παρουσιάζω σήμερα ένα βιβλίο νεανικό, που τραβάει την ανηφόρα της μοναξιάς του αλλά θεωρώ πως είναι ένα μικρό διαμάντι στην ελληνική λογοτεχνική παραγωγή.

Ο τίτλος του είναι Ανθρωποχάταν (εκδόσεις Κέδρος) και συγγραφέας του είναι η Εφη Πυλαρινού, μαθηματικός και οικονομολόγος της Γούλ Στρίτ κατ’ επάγγελμα. Βγήκε στο χώρο της μυθοπλασίας έτσι ξαφνικά από διάθεση να μοιραστεί τις εμπειρίες της στο Μεγάλο Μήλο, όπως αποκαλεί σε όλο το βιβλίο της τη Νέα Υόρκη.


Πρόκειται για ένα πρωτότυπο ταξίδι στη φανταστική πόλη του Ανθρωποχάταν(μετάφραση του Manhattan) , δύο δίδυμοι ήρωες με κουλ γονείς και έξτρα κουλ γιαγιά που καταφέρνουν να πάρουν μέρος σ΄ ένα ξεχωριστό διαγωνισμό, το Σκεψαθώνιο, για να προσληφθούν στην Εγκεφαλοκαταιγίδα και να έρθουν αντιμέτωποι μ΄ ένα αναπάντεχο γεγονός (την κατάρρευση των δίδυμων πύργων )και να εμπλακούν σε μια απίστευτη περιπέτεια. Αυτός είναι με λίγα λόγια ο κορμός της ιστορίας μας, γύρω από τον οποίο η συγγραφέας επιχειρεί μια σάτιρα της σύγχρονης πραγματικότητας.

Το μυθιστόρημα της είναι μια αλληγορική παρουσίαση της ζωής στο Μεγάλο Μήλο όπου ζουν εκατομμύρια άνθρωποι υποταγμένοι στους ξέφρενους ρυθμούς του. Το σκηνικό του είναι δομημένο γύρω από την ένταση της χρηματαγοράς, τη Γουόλ Στριτ, τον καταμερισμό της εργασίας, τον αυτοματισμό, την τρομοκρατία αλλά και τις προλήψεις. Όλα τα σύνδρομα της σημερινής κοινωνίας προβάλλουν γραμμένα με πνευματώδη τρόπο σ' αυτή τη σάτιρα για το Ανθρωποχάταν, την πόλη με τις πολυεθνικές «Γύρω -γύρω όλοι» γειτονιές.

Η Εφη Πυλαρινού επιχειρεί κυρίως ένα παιχνίδι με τη μετάφραση των αμερικάνικων συμβολικών λέξεων στα ελληνικά, καθώς παρουσιάζει το Brainstorm ως Εγκεφαλοκαταιγίδα, το Manhattan ως Ανθρωποχάταν, την Wall Street ως Τοιχοδρόμο και άλλες ευρηματικές μεταφράσεις που δείχνουν την προσπάθειά της να διεισδύσει στην αμερικάνικη νοοτροπία μέσα απο την απείραχτη ελληνικότητά της.

Η ίδια παρουσιάζει τη ζωή στο Μανχάταν στις διάφορες καθημερινές φάσεις του με αιχμή του δόρατος τη χρηματαγορά της πόλης, που αναπνέει γύρω απο το δολάριο. Η Εφη Πυλαρινού σαν ένα μεγάλο παιδί που δε χορταίνει να μεταφέρει τις εντυπώσεις του απο τον κόσμο της υψηλής τεχνολογίας και του ανελέητου οικονομικού παιχνιδιού, δίνει τη δική της ερμηνεία για την καθημερινότητα των Νεοϋορκέζων κάνοντας όλους εμάς κοινωνούς της.

Η επιλογή να χρήσει πρωταγωνιστές του μύθου της τους δύο χάι τέκ δίδυμους έφηβους, το Ζούκου και τον Ζούκου-Ζούκου, δείχνει την πρόθεσή της να οδηγήσει τον αναγνώστη στην τρομοκρατική επίθεση της 9ης Σεπτέμβρη, πράγμα που δεν ολοκληρώνει καθώς μένει μόνο σε μια συμβολική περιγραφή.

Ιδιαίτερη σημασία έχει το κεφάλαιο το αφιερωμένο στη γιαγιά, καθώς η Εφη Πυλαρινού μεταφέρει τη συναισθηματική της τρυφερή εξάρτηση απο τη γενέτειρά της μέσα απο τον κόσμο των παραδοσιακών φαγητών και μυρωδιών της Ζάκυνθος, μέσα απο την αγάπη για την πανδαμάτορα γιαγιά των παιδικών μας χρόνων.

Σε όλο το μυθιστόρημα, που απευθύνεται σε ψαγμένους έφηβους και ενήλικες με νεανική καρδιά , κυριαρχεί πυκνότητα γραφής και αλληγορίας. Υπάρχουν στοιχεία οικειότητας με το Μανχάταν και μια πρόθεση πετάγματος απο τη μιά πραγματικότητα στην άλλη.

25 Μαρτίου

Ήρθε η Άνοιξη μαζί με την Εθνική μας εορτή και την ποδοσφαιρική μας ντροπή.



Ο Πάνος παίζει στην αυλή μας με τα τελευταία χιόνια.








Ήμουν άρρωστη στη παρέλαση αλλά ο Χάρης (κλασσικός, άφησε την εξέδρα των επισήμων τη ώρα που περνούσε ο Ζακυνθινός σύλλογος για να παρελάσει μαζί τους) τα φχαριστήθηκε. Ήρθε ενθουσιασμένος γμε την θάλασσα των τσολιάδων, τους Μιαούληδες, και τις γιαγιές με τον Σταυρό (Εν τούτω Νίκα) στους ώμους.

Εγώ μόνο ένα απόκομμα διαφήμισης από την τοπική εφημερίδα "Το Βημα" σας στέλνω.

Ψιλικατζίδικα-παντοπωλεία: μια διεθνής ανασκόπηση

Με τη φράση «Έβγα να πάρεις ΕΒΓΑ» οι πλανόδιοι παγωτατζήδες προσκαλούσαν μικρούς και μεγάλους να γευτούν τα λαχταριστά παγωτά της εταιρίας από την εποχή του Μεσοπολέμου μέχρι την δεκαετία του 70. Τα μικρά αυτά παντοπωλεία - ψιλικατζίδικα ήταν συνδυασμένα και με το κόκκινο τηλέφωνο.
Σήμερα δεν υπάρχουν πια!

7-Eleven, Inc.
Μια διεθνής πλέον εταιρεία, με παντωπολεία-ψιλικατζίδικα, που ξεκίνησε το 1946 από το Τέξας μένοντας ανοιχτό απο τις 7 το πρωί μέχρι της 11 το βράδυ (εξ ου και το όνομα). Σήμερα είναι πολυεθνική με υποκατάστηματα σε πάνω από 20 χώρες και είναι στο Γιαπωνέζικο χρηματίστηριο.



Στο Καναδά ψωνίζουμε στη Couche Tard (κοιμήσου αργά, με το σήμα της κουκουβάγιας), με 5000 υποκατάστήματα. Μπορειτε να την παρακολουθείτε στο Καναδέζικο χρηματίστηριο.

Εκχιονιστικά - για τα αγόρια

Για χάρη σας σουλατσάρω και φωτογραφίζω τα μηχανήματα. Σε μερικές περιπτώσεις τα κυνήγησα κιόλας τα βλογημένα γιατί μαρσάρουνε και δεν τα προλαβαίνεις.

1- Για να σαρώνουνε τα χιόνια στα πεζοδρόμια. Με ερπίστριες για να μπορεί να ανεβοκατεβαίναι άνετα. (Δύο μέρες μετά τη χιονοθύελλα)








2- Το βασικό για τσου δρόμους. Τα φτυαρίζει στη μέση η στην άκρη ανάλογα το φάρδος του δρόμου. Οι ρόδες του δεν εστραβόσανε. Έτσι είναι ξεπίτηδες για να μην μπλοκάρει στο χιόνι.

Σε τούτη τη φωτογραφία έχει βγεί τσάρκα. Κάτι λασπόνερα ρίχνει στο πλάι.







3- Ένα μικρό τρακτεράκι- φυσούνα που εκτοξεύει το χιόνι στα περιβόλια των σπιτίων για να καθαρίσουν τις εισόδους.









Για περισσότερη ποικιλία δέστε όλο το άλμπουμ μου (κάντε κλικ)
http://picasaweb.google.com/efi.pilarinu/SnowPlowingMachines02

Πινακίδες στη γειτονιά μου

Τα περισσότερα σταυροδρόμια στη γειτονιά μας, που είναι από τα πιο ήσυχα προάστεια, έχουν ΣΤΟΠ και στις 4 κατευθύνσεις (αλλοίμονο σου αν δεν ακινητοποιήσεις παντελώς το αυτοκίνητο).

Κάθε κρουνός πυροσβεστικής έχει το κόκκινο "παλούκι" που βλέπεται για να μην εξαφανιστεί μέσα στο χιόνι.

Και όλες οι ταμπέλες γράφουν
"Chemin ----όνομα--- Road"




Τα μεταλλικά παλούκια οριοθετούν την "μπασία" (Ζακυνθινή λέξη για τον συνήθως χαλικόδρομο για τα κάρα που οδηγεί στην κατοικία) , ώστε όταν έρθει το εκχιονιστικό να μην "καθαρίσει και τον κήπο!

Αχ, νάχε τέτοια και ο πατέρας μου πριν 30 χρόνια όταν του όργωσε ο συγγενής του, ένα στρέμμα από Ζακυνθινές φραουλιές που είχε φυτέψει, γιατί νόμιζε ότι ήταν κοινό τριφύλλι!
Από τότε δεν ξαναφύτεψε τέτοιες και τώρα δεν βρίσκεις τη ρίζα που να χτυπιέσαι!

Φωτογραφίες

Ένα ενημερωμένο άλμπουμ με φωτογραφίες, καθότι από τις τηλεφωνικές συζητήσεις της τελευταίας εβδομάδας οι περισσότεροι φίλοι δεν είχαν δει το αρχικό άλμπουμ.

http://picasaweb.google.com/efi.pilarinu/MontrealJanuaryAndFebruary2007

Μια μετάφραση ΜΗ Σαρακοστανιών θεμάτων

Ξεκινάω την Σαρακοστή με τρείς αμαρτίε: κρέας, λεφτά και διασκέδαση. Αλλά μην με παρεξηγήσετε γιατί είναι η αρχή τού θεματικά καινούργιου μου μπλόγκ στα Αγγλικά[(English verion of www.efi.gr and then click on Blog) or ( http://efipyl-efi.blogspot.com) ] όμως και δεν μπορούσα παρά να το μοιραστώ μαζί σας.
Διασκεδάστε λοιπόν με την μετάφραση πό την Βαβυλωνία (με ένα κλίκ http://babelfish.altavista.com/)
Φάτε ακριβά Fajitas η διασκεδάστε τσάμπα στο χιόνι.

FFF FOOD Fajitas I love Fajitas! The best were in NY on 1st Avenue at Canyon Road with George. Buy some tortillas from the super market. Buy chicken breasts and beef and cut them in strips. Cut onions and green bell peppers also in strips. “Grill” them in a thick saucepan. Serve them on a platter. Supplement with a sour cream side dish and guacamole. Make a wrap or two for yourself with warm flour tortillas. Be careful: just heat the tortillas in a low preheated oven so you don’t dry them. And for those that cant buy decent guacamole, just pure 2 avocados, some line, chop finely green onions and one tomato and add some Tabasco if desired. Bon appetite! The experienc e is like pita/souvlaki or like fondue bourguignon. For the margarita you would really have to cross the Atlantic to drink a decent one. Sorry guys and girls. FINANCE Corn prices and tortillas As of Feb 20, the price of a bushel of corn was US$3.45 more than double last year’s prices which ranged from US$1.50-$1.80 and roughly the highest level in a decade. This is the result of soaring U.S. demand for ethanol as an alternative energy source. Mexico imports corn from the US to supplement their local production and meet the demand for tortillas. It is estimated that poor Mexicans eat an average of 400 grams of tortillas daily. With the new skyrocketed prices of corn, workers earning the minimum wage of about $4.75 a day, could spend more than one-third of their earnings on tortillas for their families. Thus, thousands of Mexicans are protesting! FUN Snow Angels Make a snow angel. Be a snow angel. Have someone push you down in the snow and then just open and close your legs and hands to create the dress and the wings of the angel. Enjoy!

FFF ΤΡΟΦΙΜΑ Fajitas Αγαπώ Fajitas! Το καλύτερο ήταν στη Νέα Υόρκη στη 1$η λεωφόρο στο δρόμο φαραγγιών με George. Αγοράστε μερικά tortillas από την υπεραγορά. Αγοράστε τα στήθη και το βόειο κρέας κοτόπουλου και τους κόψτε στις λουρίδες. Κόψτε τα κρεμμύδια και τα πράσινα πιπέρια κουδουνιών επίσης στις λουρίδες. "Τους ψήστε" στη σχάρα σε μια παχιά κατσαρόλλα. Τους εξυπηρετήστε platter. Συμπλήρωμα με ένα ξινό δευτερεύον πιάτο κρέμας και guacamole. Κάνετε ένα περικάλυμμα ή δύο για σας με θερμά tortillas αλευριού. Να είστε προσεκτικός: ακριβώς θερμάνετε tortillas σε έναν χαμηλό προθερμασμένο φούρνο έτσι δεν τα ξεραίνετε. Και για εκείνους που λοξοτομούν αγοράστε το κόσμιο guacamole, ακριβώς καθαρά 2 αβοκάντο, κάποια γραμμή, τεμαχίστε λεπτά τα πράσινα κρεμμύδια και μια ντομάτα και προσθέστε κάποιο Tabasco εάν επιδιώκεται. Όρεξη Bon! Η εμπειρία είναι όπως το pita/to souvlaki ή όπως fondue bourguignon. Για τη Μαργαρίτα θα έπρεπε πραγματικά να διασχίσετε τον Ατλαντικό για να πιείτε έναν κόσμιο. Θλιβεροί τύποι και κορίτσια. ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ Οι τιμές και tortillas καλαμποκιού Aπό τις 20 του FEB, η τιμή ενός μπούσελ του καλαμποκιού ήταν USS3.45 περισσότερο από τις τιμές του διπλού περασμένου χρόνου που κυμάνθηκαν από USS1.50-$1.80 και κατά προσέγγιση το πιό υψηλό επίπεδο σε μια δεκαετία. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της πετώντας στα ύψη ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ απαίτησης για την αιθανόλη ως εναλλακτική πηγή ενέργειας. Το Μεξικό εισάγει το καλαμπόκι από τις ΗΠΑ για να συμπληρώσει την τοπική παραγωγή τους και να ικανοποιήσει την απαίτηση για tortillas. Υπολογίζεται ότι φτωχοί μεξικανοί τρώνε έναν μέσο όρο 400 γραμμαρίων tortillas καθημερινά. Με τις νέες ανερχόμενες στα ύψη τιμές του καλαμποκιού, οι εργαζόμενοι που κερδίζουν το βασικό μισθό περίπου $4,75 ημερησίως, θα μπορούσαν να ξοδεψουν περισσότερο από το ένα τρίτο των αποδοχών τους tortillas για τις οικογένειές τους. Κατά συνέπεια, χιλιάδε μεξικανοί διαμαρτύρονταϊ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ Αγγελοι χιονιού Κάνετε έναν άγγελο χιονιού. Να είστε ένας άγγελος χιονιού. Έχετε κάποιο να σας ωθήσει κάτω στο χιόνι και έπειτα ακριβώς να ανοίξει και να κλείσει τα πόδια και τα χέρια σας για να δημιουργήσει το φόρεμα και τα φτερά του αγγέλου. Απολαύστε!

Το ράδιο και μια κριτική

" Σας παροτρύνομε να μας τηλεφωνήσετε! Θα σας εξυπηρετήσουμε όποιες και να αν είναι οι ανάγκες σας", άκουγα από τον Ελληνικό ραδιοφωνικό σταθμό του Μοντρεάλ καθώς δειλά δειλά οδηγούσα την υπηρεσιακή Κάντιλακ από το σπίτι στο πλησιέστερο εμπορικό κέντρο. Το κάθισμα μου το είχα προθερμάνει (στο low) και χωρίς να βγάλω το πουπουλένιο μου πανωφόρι ένοιωθα σαν να καθόμουνα πάνω σε δερμάτινη πολυθρόνα επενδεδυμένη με θερμοφόρα . Η διαφήμιση ήταν από γραφέιο κηδειών που φρόντιζε όλες τα διαδικαστικά για τον όποιον απερχόμενο ομογενή ήθελε να ενταφιαστεί στη Ελλάδα. Μην γελάτε, εσείς οι " εν τη πατρίδη ομογενείς", γιατί δεν αργούν οι μέρες που θα διαφημίζουν οι όλοι οι Βαλκάνιοι μετανάστες στα ραδιόφωνα και στις εφημερίδες τα ανάλογα services.

Δεν γράφετε κανένα comment στο blog μου αλλά μου τα λέτε τηλεφωνικώς. Ακούω λοιπόν από μερικούς ότι τα γραφούμενα μου έχουν κάτι σαρκαστικό, κάτι λυπημένο, κάτι πικρό. Και ο Φίλλιπος ο Δρακονταειδής (μεταφραστής και συγγραφέας) μου γράφει ηλεκτρονικά, αφού διάβασε το βιβλίο μου, ότι φοβάται ότι δεν θα έχει τόσο απήχηση στην Ελλάδα που είναι μια χώρα που αγνοεί το χιούμορ. Άρα εγώ έχω χιούμορ? Η πάλι σας γράφω μια πικρή και λυπημένη κριτική για το βιβλίο μου?

http://www.myriobiblos.gr/texts/contents_drakontaeidis_gr.html
http://www.protoporia.gr/protoporia/author.asp?author%5Fid=907802&product%5Fid=273342&mscssid=AQBAX57HH3SQ9PTRUPJRN6K8UW97C8RA
Φ. Δρακονταειδής

Στίχοι για τη Ζάκυνθο

Στα τρία χρόνια που έζησα στην Αθήνα έγραψα ένα βιβλίο εμπνευσμένο από τη ζωή μου στη Νέα Υόρκη και δη στη Wall Street. Τώρα που ζω στη αλλοδαπή (μόλις μπήκα στο δεύτερο μήνα) μούρχεται απαλά απαλά να γράψω για τα Ελληνικά, τα πράγματα τα νοσταλγικά.

ΖΑΝΤΕ

Η ονομασία στο νησί με το σχήμα σαν γυναίκα ακέφαλη αλλά με σκέλια σε στάση αγενή, είναι λουλούδι, είναι φιόρο, είναι ανθός,

και δεν άλλαξε ούτε μετά την Ένωση με την Ελληνική την μητέρα την κρατική,

που ήταν γεμάτη με παρέες από νησιά που τις δημιουργούσαν προβλήματα όχι μόνο συγκοινωνιακά.

Από ψηλά αν πετούσες και το τηρούσες στα χρόνια τα δικά μου τα παιδικά, τα δικτατορικά,

δεν υπήρχαν ρεύματα ηλεκτρικά σε σημεία πολλά,

μόνο στη πόλη, που την ονομάζανε χώρα στα τοπικά,

και σε λίγα χωριά μετρημένα στα δάχτυλα μόνο τα δεξιά.

Ο κάμπος γεμάτος χωμάτινα αλώνια για σταφίδες, αποθήκες για λιόπανα, κατσουρίδες, και σακιά,

γαϊδούρια υπήρχαν αρκετά για τα διάφορα μεταφορικά και για να πουλάνε φρέσκια ρεβίθια στη γειτονιά.

Οι γεύσεις ήτανε κατ’εξοχήν κοκκινιστά, σαλτσόνια από κουνέλια και μοσχαρικά,

και μελιτζάνες σκορδοστούμπι, γιατί στουμπίζανε στο γουδί το σκόρδο αντί για να ψιλο-κοπεί.

Τεχνολογία και εξέλιξη

Δεν ήταν προβλέψιμη η εξέλιξη μου η τεχνολογική. Στο Μαθηματικό στη Πάτρα την δεκαετία του 80 δεν φτάνανε τα κομπιούτερ παρά για μια επίσκεψη το μήνα στο εργαστήριο. Στο τέλος της δεκατίας βρέθηκα στο Νότο των ΗΠΑ και την πρώτη μου εργασία στο μεταπτυχιακό μου δεν ήξερα να την γράψω σε προσωπικό υπολογιστή. Την παρέδωσα χειρόγραφη!
Τώρα είμαι ένας άρχοταγος χρήστης και κάθε μέρα μένω άναυδη με τις δυνατότητες. Θα μοιραστώ μαζί σας 2-3 σήμερα

- Google η απίθανη εταιρεία που στο χρηματηστήριο έχει κάψει πάμπολους που την "πουλάνε" (sell short, i.e. sell a stock without owning it) γιατί δεν μπορόυν να πιστέψουν ότι θα ανέβει και άλλο. Γίνετε αμέσως μέλος του Picasa, photo program της Google , γιατί μόνο του ψάχνει το κομπιούτερ σας και βρίσκει όλες τις φωτογραφίες που έχετε και τις "ανεβάζει" στο διαδίκτυο και με ένα πολύ απλό και τέλειο τρόπο μπορεί ο χρήστης να τις οργανώσει. Οπότε είναι ο καλύτερος τρόπος φύλαξης φωτογραφιών (όχι σε CD κτλ) και όσες θέλετε τις βάζετε σε αλμπουμ και τις μοιράζεστε με τους φίλους σας. Δοκιμάστε το για να πιστείτε.

Δέστε το πρώτο δικό μας άλμπουμ.
http://picasaweb.google.com/efi.pilarinu/MontrealJanuary2007

- Αν συμφωνείτε ότι οι Γ&Θ τάφοι μας (Γέννηση & Θάνατος) αδικούν την μνήμη μας παρέχοντας για μοναδική πληροφορία τις ημερομηνίες Γ&Θ, τότε υπάρχουν βίντεο που δουλεύουν με ηλιακή ενέργεια και δείχνουν στιγμιότυπα από τη ζωή του θανώντος (φυσικά η οικογένεια τα παρέχει) και για αυτούς πυο επιθυμούν την μεταθάντο ζωή με κάποια μορφή μπορούν να πληρώσουν 35,οοο δολλάρια για να μεταλαχτούν σε δένδρο. Δέστε
http://www.we-make-money-not-art.com/archives/003788.php

- Μετά από την μεταφυσική αυτή ενημέρωση, θα πρέπει να ξέρετε ότι για τις επίγειες τηλεπικοινωνίες σας, μια είναι η εταιρεία, Skype! Από την ιστοσελίδα της κατεβάζετε το λογισμικό και με μια γρήγορη σύνδεση μιλάτε τσάμπα και τέλεια με όλο τον κόσμο. Το όνομα μου είναι efipil αν θέλετε να με καλέσετε.

Δημόσιες πισίνες - Bain St. Michel

Μεσ'την καρδιά του χειμώνα στο Καναδά μου ήρθε η επιφύτηση για το τι θα απογίνουν όλες οι πισίνες στις βίλες, τα εξοχικά, και τα ξενοδοχέια στην Ελλάδα, όταν ο τουρισμός πάθει καθύζηση στην θερμαινόμενη Μεσόγειο. Θα γίνουν θέατρα και σκηνές η στη χειρότερη περίπτωση υπαίθρια home cinemas!

Τα πλακάκια που κάλυπταν τους τοίχους και τα ταβάνια, ήταν σε παλιωμένους τόνους κρεμ. Κολλημένα με διάταξη τούβλων, όπου κάθε οριζόνια γραμμή ξεκινά ενναλάξ με ένα ολόκληρο και με ένα μισό τούβλο.
Οι ξύλινοι πάγκοι στην είσοδο του θεάτρου ήταν καλυμένοι με απλά κόκκινα υφάσματα. Στο ταβάνι είχαν προσθέσει μπερδέμενα καλώδια με φωτάκια χρωματιστά τύπου Χριστουγενιάτικα, αλλά σε μέγεθος κουκουναριού σαν αυτά που είναι ειδικά για εξωτερικούς χώρους.
Πήραμε ένα πρόγραμμα για το έργο και παρατηρήσαμε από ένα πόστερ στον πλακοστρωμένο τοίχο είχαν ανεβάσει κάποτε έργο του Yann Martel. Το θεατράκι αυτό το είχαν ονομάσει Infinitheatre (απειροθεάτρο?) και έπαιζαν ένα ψυχολογικό δράμα "Το τραγούδι του Ελέφαντα".
Κέρναγαν μανταρίνια στο φουαγιέ, καθως περιμέναμε να 'βυθιστούμε" στο έργο.
Δεν είχα ξανακαθήσει στο πάτο μιας κλειστής δημόσιας πισίνας χτισμένης την αρχή του 20 αιωνα! Οι δύο μεταλικές σκάλες στην βαθιά της μεριά ήταν ανέγκιχτες. Η εσωτερική μπορντούρα με πλακάκια ψηφίδες έδιναν αρχαία ρωμαική ατμόσφαιρα. Η μαύρη κατασκευή πάνω στην οποία είχαν τοποθετηθέι οκτώ σειρές καθίσματα , δημιουργούσαν πλατύσκαλα μέχρι τα 3/4 του μήκους της πισίνας. Στο έργο που θα βλέπαμε εκέινο το βράδυ η σκηνή ήταν διαμορφωμένη σαν υπερχείληση στο στενό μέρος της.

Γνωρίζατε ότι οι ελεφαντες είναι τα μόνα θηλαστικά που δεν μπορούν να πηδήσουν? Πρέπει πάντα να έχουν ένα πόδι στη γή!

Ρίξτε μια ματια στη ιστοσελίδα του Bain St. Michel, με σκηνές από προηγούμενα έργα
http://www.araiart.jp/viva2006.html

Την ψώνισα?

Εμείς οι Ελληνόφωνοι, να μην ξεχνάμε να διαβάζουμε και το Αγγλικό blog μου γιατί άλλες φαντασίες έχω στα Ελληνικά και άλλες στα Αγγλικά. Μην με ρωτήσετε πως δουλεύει αυτο το μέρος του υποσυνείδητου γιατί δεν έχω ιδέα και δεν θέλω ούτε να το ψάξω.

Τα τρία χρόνια που έζησα στο εύκρατο κλίμα της Αγίας Παρασκευής, νόμιζα ότι οι ψωνάρες είναι βασικά στο Κολωνάκι. Πως θα σας φαινόταν όμως, αν είχα θήκη για το κινητό μου με γούνινη επένδυση, εσώρουχο με mouton (προβατάκι) επενδυσούλα, και ανεμιστηράκι τσέπης για να ξε-αχνίζω τα γυαλάκια μυωπίας μου? Πως θα σας ακουγόταν, αν γινόμουνα μέλος σε σύλλογο περιπατητών νυκτός στο χιόνι, έδινα 3 λουκάνικα για πρώινο σε κάθε παιδί μου, και άλειφα τα μούτρα μου με λίπος από σκατζόχοιρο κάθε πρωί πριν πάω τα παιδιά στο σχολείο? Πως θα σας φάνταζε, αν σας έλεγε ότι το υπόγειο του σπιτιού μας που είναι 185 τ.μ. το έχουμε κάνει γυμναστήριο με home cinema και 3 built-in βαρέλια με ποπ-κορν με γεύση σκέτη, καραμέλα, και Χριστουγεννιάτικη γέυση?

Αν δεν με αναγνωρίζετε, ελάτε να με "γνωρίσετε". Σας περιμένω.

Ο εργολάβος και η ομογένεια

Ημουνα σίγουρη ότι ο Πάνος είχε καρφώσει έναν γίγαντα στο νύχι του χοντρού του δάχτυλου, από τον μπουφέ του συλλόγου Ζακυνθίων του Μόντρεαλ που αριθμεί 4000 μέλη! Ηταν η πρώτη δημόσια οικογενειακή μας εμφάνιση για την κοπή της βασσιλόπιτας για τον καινούργιο χρόνο. Περίμενα να δώ αν θα σχηματίσει βεντάλια στα δαχτυλάκια του με χλωμούς μετανάστες γίγαντες καρφωμένους σε κάθε νυχάκι του. Ημουνα σίγουρη ότι του έκοψα τα νύχια αν όχι χτές, μάλλον προχτές. Ο Χάρης εν τω μεταξύ είχε αρπάξει το μικρόφωνο και παρότι δεν εκτελεί χρέη προξένου, δεν κρατιέται μπροστά στην ομογένεια. Έχει μια φυσική ζεστασια που του βγαίνει στη γενιά αυτή που είναι η τρίτη ηλικία πια και κουβαλάει και την πρώτη μαζί της, τα εγγόνια τους.

Αποφάσισα να δείξω ανωτερότητα και να μην ασχοληθώ με τον Πάνο που εκτός από το νυχάκι με τον γίγαντα, είχε γεμίσει σοκολάτα αφου΄είχε φάει, σαν σκύλος, ένα σοκολατένιο φλυτζανο-γλυκο (cup cake) χωρίς κουτάλι η πηρούνι. Με αυτές τις σκέψεις χαλάρωσα φαίνεται και συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν παρά ένα αμύγδαλο που είχε σκάψει από το κέντρο ενός εργολάβου από τον μπουφέ των γλυκών. Οποία ανακούφιση!

Σήμερα έχουμε -25C . Αγόρασα δυο ζευγάρια μπότες αδιάβροχες, με γούνα, με εγγύηση Antarticα.

Posted by Efi at 1:40 PM 0 comments

Της Παρασκευής το πρωινό

Το βιολογικό μου ρολόι δεν έχει ακόμα προσαρμοστεί παρά μόνο στο θέμα ύπνου-ξύπνιου.
Δεν νοιώθω ακόμα την λύπη και περισυλλογή του απογεύματος της Κυριακής που με ακολουθεί στα φοιτητικά, στα μεταπτυχιακά, στα άγαμα και στα έγγαμα ενήλικα μου χρόνια.
Δεν έχω αισθανθεί ακόμα την ανάγκη του TGF (Thank God it's Friday), αντιθέτως αναριωτέμαι πως να μην πέσω κατευθείαν στην κλασσική διασκέδαση του ΣαβατοΚύριακου που είναι μία και μοναδική....μια ολοήμερη βόλτα στο mall.
Ασυνείδητα ταλανίζομαι να προσαρμοστώ, να μην προσαρμοστώ?
Κάνω πάντως μια καινούργια αρχή και υπόσχομαι (σε εμένα) να γράφω και εσείς οι κάτοικοι των "εύκρατων" κλιμάτων, δεστε το σαν να ήπιαμε μαζί ένα καφέ...ένα παγωμένο καπουτσίνο βρε αδελφέ, με κινητά στο ringer off και έτσι να τα είπαμε και να βρεθήκαμε, απλά, Ελληνικά.
Βλογημένο Blog!
Ευσταθής Έφη!

Στο κομοδίνο μου λοιπόν, διαβάζω το κίτρινο βιβλίο της Σώτης Τριανταφύλου (Τα κινέζικα κουτιά) αλλά δεν καταφέρνει να με συνεπάρει. Μπορεί να φταίω εγώ που το μυαλό μου δεν συγκεντρώνεται και ξαναδιαβάζω μερικές παραγράφους γιατί χάνω τις κινήσεις του Μαλόουν.
Έχω και "Τα ψηλά τακούνια", Ιουστίνη Φραγκούλη, Ελληνίδα δημοσιογράφος που ζει εδω και γραφει μυθιστορηματα μετα την επιτυχημένη της αρχη με την βιογραφία του Σπυρίδωνα, πρώην Αμερικής.
Πήρα και το πρώτο μου Καναδέζικο, στα Αγγλικά, της Ana Munro. Αφού εχω διαβάσει της Margeret Atwood άπειρα και τα συστήνω αν έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά.

Πήγα στο Chapters το μεγάλο τους βιβλιοπωλείο, αλλά Barnes and Noble, και είναι εντυπωσιακό το ανακάτωμα Αγγλικών και Γαλλικών βιβλίων και ένα τμήμα με 20 ράφια με Ελληνικά βιβλία. Θα σας πω περισσότερα για το τι υπάρχει εκεί μόλις το επισκεφτώ χωρίς τα παιδιά μου που τρελάθηκαν και διάλεξων από 15 βιβλία ο καθένας ανεξαρτήτως γλώσσας κτλ.

Ο Πάνος χτες το βράδυ πριν κοιμηθεί μας ρώτησε "Μαμά, εμείς δεν είμαστε Κινέζες? Είμαστε?". Μην διστάσετε να μου γράψετε τις σκέψεις σας επ'αυτού.

ΕΕΕΕΕΕΕφη

Χιονίζει -15C

Κοσκινίζει ο ουρανός χιονάλευρο και εγώ δεν ξέρω ούτε φύλλο να ανοίξω, ούτε να ζυμώσω, ούτε να αναπλάσω. Μ' αρέσω στο ρόλο του άμαθου, μιας και επιτρέπετε.

Είδα το φεγγάρι ολόγιομο κατά τις 11 το πρωί να μας παρακολουθεί. Τα κλαδιά των δένδρων χωρίς φύλλα κάνουν σκιές στο γαλακτερό παράθυρο του μπάνιου μας και η Λάουρα φοβάται τα βράδυα όταν έρχεται να πλύνει τα δόντια της στο δικό μου νιπτήρα. Τα παράθυρα, κλασσικά, δεν έχουν παντζούρια και κάθε βράδυ κατεβάζουμε τα πλαστικά σκούρα πράσινα εσωτερικά ρολά και τραβάμε τις διπλές κουρτίνες.
Οι 'περιπατητικές" ντουλάπες είναι τέλειες. Με άπειρα συρτάρια και ράφια και από τρεις τρίμετρους σωλήνες για κρεμαστά σε διάφορα ύψη, στο δικό μου δωμάτιο. Οι δύο λάμπες από τους τέσσερις νέον σωλήνες είναικαμμένοι και η κίτρινη, τύπου Caterpillar, μεταλλική μπολντόζα που μας απαράτησε ο Πάνος λαμπιρίζει. Του την χάρισε μια Μελίνα από την ομογένεια που ξεκαθάριζε το γκαράζ καθώς τα δίδυμα της έγιναν έφηβοι.

Οι μπότες των παιδιών μοιάζουν με γαλότσες μόνο που έχουν και μια εσωτερική μπότα από τσόχινο τύπου υλικό, σαν κάτι γάντια κουζίνας με θερμομονωτικό, και εύκολα βγαίνει για να το ζεσταίνεις στο στεγνωτήριο. Παράλογη κοινωνία με τρομερό εξοπλισμό για το κρύο και 99% self service βενζινάδικα που τις περισσότερες φορές δεν έχει ούτε υπόστεγο.

Η πιο προχωρημένη εταιρεία κινητής τηλεφωνίας, FIDO, με σήμα ένα σκύλο Χάσκι αρνήθηκε να μου πουλήσει SIM γιατί χρειάζεται δυο Καναδέζικες "ταυτότητες" με φωτογραφία. Δεν στενοχωρήθηκα διόλου καθότι Αμερικανίδα κάτοικος για πάνω από δεκαετία και επομένως συνηθισμένη σε αυτό το τροπάριο.
Έντονες ανθρωπομυρωδιές με πολύ δόση Εβραική και Αραβική από μάτσα γυναικόπαιδων.
Τα αυτοκίνητα Αμερικάνικα και οι οδηγοί δεν πρέπει να φημίζονται. Το οδόστρωμα κατεστραμένο από το πολύ το ξύσιμο των εκχιονιστικών και τις θάλασσες τα αλάτια που σκορπίζουν χωρίς οικονομία τις νύχτες όταν εμείς κουρνιάζουμε.

Το φαινόμενο του θερμοκηπίου ανησυχέι την περιοχή, καθότι είμαστε πάνω σε νησιά και τα ποτάμια είναι γύρω μας. Τα χιόνια λιγοστά φέτος λένε οι ντόπιοι και εμείς έχουμε διευκολυνθεί στην προσγείωση μας. Τουλάχιστον από αυτή την άποψη.

Electrical.Fuel. Injection

Montreal - Οι πρώτες μέρες

Οδηγούσε SE πάνω στην Industielle ο Κλόντ και μόλις έστριψε έδειξε E με πράσινα γράμματα το μαύρο ψηφιακό τετράγωνο, πάνω δεξιά στο μακρόστενο καθρέφτη της κρατικής Cadillac. Στον ουρανό της υπήρχε ένα κουμπί που είχε προγραμματιστεί να ανοίγει την πόρτα του γκαράζ του γραφείου και δίπλα του ένα άλλο για τα γκαράζ του σπιτιού. Ο διοικητικός υπάλληλος που μας ενημέρωσε για το υλικό της κατοικίας, μας πληροφόρησε ότι δεν υπάρχει λόγος να νοιαστούμε μήπως μείνουμε από πετρέλαιο. Η εταιρεία που μας προμηθεύει το παρακολουθεί ηλεκτρονικά. Γιαούρτι στραγγιστό η έστω σκέτο βρε αδελφέ δεν υπάρχει παρά μόνο στο Λιβανέζικο σούπερ μάρκετ. Οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας χρεώνουν και τις εισερχόμενες κλήσεις. Τρεις φορές πήγα στο Mall στις πρώτες δέκα μέρες μας και όλο Ελληνικά άκουγα, χωρίς να είμαι στην κατ’εξοχήν Ελληνική περιοχή.

Ο Πάνος κοιμάται σε έξτρα king size κρεβάτι. Ξανθός βασιλιάς φαντάζει μέσα στον πουπουλένιο υπνόσακο του που επιμένω να φοράει παρόλες τις αντιρρήσεις του πατέρα του. Ο ζωγραφιστός κλόουν στο τοίχο του δεν είναι ταπετσαρία.

Η Λάουρα συνειδητά ικανοποιημένη που επιτέλους θα έχει δικό της δωμάτιο, διάλεξε εκείνο που έχει ταπετσαρία ακόμα και στο ταβάνι και μια ψευδοροφή για ουρανό του μονού κρεβατιού της που στολίζεται με χρυσο-ιριδίζουσες κουρτίνες εντελώς κίτς.

Τις πρώτες μέρες ο Πάνος τραβούσε συνεχώς τα καζανάκια στις χαμηλές λεκάνες, αλωνίζοντας τα έξι μπάνια και απολαμβάνοντας τους στροβιλισμούς του νερού που όπως και στην Αμερική το προτιμούν σε σχετική υπερχείλιση.

Παίξανε κρυφτό μέσα στις ντουλάπες του διαδρόμου που ανακάλυψαν ότι έχουν φώτα. Κατρακύλησαν την σκάλα που είναι ντυμένη με την παχιά μπεζ μοκέτα. Παρατήρησαν ότι το φεγγάρι φαίνεται και την ημέρα. Παρακολούθησαν τα σκιουράκια στα πανύψηλα έλατα να αναρριχώνται. Ο ανανάς συμπέραναν ότι είναι νοστιμότερος από της Αθήνας.

Δεν αντελήφθησαν βέβαια ότι όλα τα πατώματα στο πάνω όροφο τρίζουν και ότι κάθε δωμάτιο έχει άλλο χρώμα και ποιότητα μοκέτας. Ότι τα σκουπίδια τα πιέζει ένας μηχανισμός δίπλα στο νεροχύτη της κουζίνας και ότι ο σκουπιδιάρης περνάει μόνο μια φορά την εβδομάδα. Gazette λένε την εφημερίδα τους και μου φαίνετε ακόμα ότι είναι όνομα κλόουν. Η πρώτη Καναδέζικη εκπομπή που είδα στην τηλεόραση ήταν μια σειρά για Καναδέζικες «ανακαλύψεις», με πρώτες την ινσουλίνη, την λάμπα την ηλεκτρική, και το αναπηρικό καρότσι.

Και μετά από μια εβδομάδα εσωτερικής εξερεύνησης στο «καινούργιο» μας σπίτι, άρχισαν το σχολεία. BIENVENUE, WELCOME, ΚΑΛΟΣΩΡΙΣΑΤΕ.

Από το Τρίγλωσσο Μόντρεαλ

11-1-2007