" ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ ΣΑΝ ΠΑΛΙΟ ΚΡΑΣΙ" ..από τον Νιόνιο Μαρινο Κουρή ά

Ο Νιόνιος Μαρίνος Κουρής είχε την καλοσύνη να μου στείλει τις σκέψεις και τα συναισθήματα που κατέγραψε μετα την απώλεια του φίλου του Λάγιου (πατέρα του Δημ. Λάγιου).
Με την άδεια του το αναρτώ για να το μοιραστω με τους Ζακυνθινους συγγενείς και φίλους.
--------------------------------

- Νιόνιο μου δεν δίνω δεκαράκι, αν πεθάνω και αύριο το πρωί .

-Σώπα βρε Σπύρο, του λεω, θα σου βάλουν ξύλινο πόδι και όλα θα πάνε καλά.

-Και πως θα μπορώ να πηγαίνω στην ταβέρνα με τους φίλους μου, να πίνω ένα ποτηράκι παραπάνω και να τραγουδάω. Έχω χάσει κιόλας την φωνή μου. Τέτοια ζωή δεν την θέλω, μου λεει ακτινοβολώντας ένα βλέμμα από το αποστεωμένο του πρόσωπο.

Μετά από λίγες μέρες ο Σπύρος, (ο πατέρας του Δήμου του Λάγιου, του συνθέτη μας) επέθανε. Ήταν ο απλός άνθρωπος, που χωρίς φλύαρα λόγια και κούφιες μανιέρες ελαμπίριζε ευγένεια ψυχής με την θεϊκή του την φωνή. Και με στίχους, που ξεδιψούσαν το ζακυθινό μου είναι, σαν το νερό της Κάναλης. “Πως μπορώ χωρίς εσένα κόρη μου μακριά να ζω”, “Από το δικό σου το στενό πέρασα χιλιάδες βράδια”….

Αν μπορούσα να μιλήσω στα φαντάσματα, στο φάντασμα του Σπύρου θα έλεγα :

Σε ευχαριστώ Σπύρο γιατί ήσουν ένας από κείνους που με έμαθαν, πως στην ζωή οι μεγάλες αξίες δεν αγοράζονται με χρήματα. Τι να κάνω τα χρήματα , αν με αυτά δεν μπορώ να αναπνεύσω το άρωμα κάποιων αγέραστων αξιών, όπως η γνήσια λαϊκή τέχνη;

Ίσως ο φίλος μου ο Γιάννης, που του αρέσει να συμβαδίζει με την εποχή, μου πει:

-Μπορείς να βρεις τα ίδια τραγούδια σε δίσκο ή σε CD, τι σε νοιάζει;

Δεν είναι όμως έτσι. Μακάρι να ήταν. Γύρω από την καντάδα, γύρω από τους φτωχούς μεζέδες της ταβέρνας, γύρω από τον κρυφό έρωτα , παιζόταν το γαιτανάκι της καθημερινότητας. Η δουλειά και το χρήμα ήταν απλοί κομπάρσοι. Υπηρέτες που απλά κρατούσαν το κλειδί του ονείρου.

Στο όνειρο συνταξιδιώτης ήταν ο φίλος, ο συγγενής, ο γείτονας, που μαζί σου μοιραζόταν τα μυστικά της λαϊκής διανόησης και ελπίδες για μια καλύτερη κοινωνία.

Γύρω από όνειρα και ελπίδες ανάσαινε η Ζάκυνθος πριν 50 χρόνια.

Αν ήσουν λίγο “αλαφροΐσκιωτος” μπορούσες να ακούσεις και τον Θερβάντες να σου ψιθυρίζει μέσα στην νύχτα: “Να αγαπάς όχι αυτό που είσαι, αλλά αυτό που θα ήθελες να είσαι”.

Κουβεντιάσαμε με τον εαυτό μας, να αφήσουμε πίσω ότι δεν αξίζει, να αγαπήσουμε ότι θα μας κολάκευε και θα μας έκανε περήφανους. Αυτή ήταν η αφορμή της Οδύσσειας της μετασεισμικής γενιάς.

Έτσι εξηγείται το γιατί ακλόνητοι στις ρίζες του ζακυνθινού μέλους και της γλύκας της γραντούκας υποδεχθήκαμε τα “μπόλια” της μουσικής ενός Ντεμπυσύ , ενός Σοπέν και ενός Πιατσόλα και ριγήσαμε με την αρρενωπή ερωτική φωνή του Ρομπέρτο Κάρλος. Πετάξαμε σε μεταφυσικές σφαίρες με τις πιανιστικές προσευχές του Ραχμάνινοφ και το ερωτικό παράπονο του Δον Κάρλο του Βέρντι.

Μπήκαμε θεατές μέσα στο παγκόσμιο κοινοβούλιο της Μουσικής, κοινωνώντας με ατέλειωτες ευαισθησίες.

Και μαζί με το μαγικό άγγιγμα των Μουσών καταφέραμε να πάρουμε μια μικρή ζωογόνα γεύση του ιδιαίτερου πολιτισμού, που σαν κουκούλι αγκαλιάζει κάθε ιεροφάντη και σαν αστερισμός Ηλίων φωτίζει και τον δικό μας δρόμο.

Αλλά η ζωή αλλάζει. Χωρίς φραγμούς η κοινωνία κινδυνεύει από ξαφνικούς χειμμάρους, που συνεπαίρνουν δοκιμασμένες αξίες.

Ίσως κανένας χαμογελάσει, κρίνοντας πως δεν ωφελεί να ζούμε με αναμνήσεις.

Θα κρίνει ίσως ξεχνώντας πως η πίστη στο volver, στην επιστροφή, θρέφει την ελπίδα. Επιστροφή σε τόπους, σε καταστάσεις ή σε ανάσταση των λόγων με τις πράξεις . Επιστροφή του Προφήτη που είναι η βάση της Θρησκείας. Επιστροφή από την ξενιτιά, που είναι ο άσβηστος καημός του μετανάστη.

Μάλλον δεν θα γνωρίζει τον αθάνατο Βέρντι, που κάθε φορά που σε επισκέπτεται με τον Ριγκολέτο του, τον αγαπάς και πιο πολύ. Η λησμονιά θρέφει την άγνοια και την παρακμή.

Και ακόμα δεν θα σκέφτεται πως σε μια επιδημία δεν κοιτάζεις πως θα κολλήσεις, αλλά πως θα φυλαχτείς, ακόμα και αν είσαι μειοψηφία.

Γιατί ο κόσμος του καθενός δεν είναι απλά δικαίωμα ή υποχρέωση. Περισσότερο είναι σαν την ομάδα αίματος, που δεν μπορεί να την αλλάξει.

Σαν την ομάδα αίματος είναι οι αξίες μας.

Για αυτό και ανάμεσα στην απαισιοδοξία του σούρουπου και την αισιοδοξία του πρωινού, νοιώθουμε πως χρωστάμε ένα μάτσο πολύχρωμα γαρύφαλλα στην μνήμη των απλών Ζακυνθινών, που ανάμεσά τους μεγαλώσαμε, του Σπύρου του Λάγιου και κάθε όμοιου του, που έγινε δάσκαλος και σύμβολο των αξιών μας.

Μνήμη που σαν παλιό κρασί κάνει καρδιά και νου να φτερουγίζουν.

Ο σκύλος και η γάτα μας!

Πάνος μετά το ντούς!

Λάουρα μετά το ντούς!

Άνοιξη στο Μοντρεαλ

Καλή Ανάσταση!

Στο πάρκο απέναντι από το σπίτι μας, τα τελευταία χιόνια (μετά από σχεδόν 4μ. συνολική χιονόπτωση τούτο το χειμώνα).

Το σπίτι μας χωρίς την λευκή του διακόσμηση διακόσμηση. Το μόνο που έμεινε είναι το χαλί στα σκαλιά της εισόδου.

Στο monkey bar του πάρκου (το αγαπημένο της Λάουρας)

Και στην κούνια με ένα μικρό βουναλάκι χιόνι στο βάθος.

Συγκρίνατε με τις φωτογραφίες της προ-προηγούμενης ανάρτησης.

ART

The true work of art is not only looked at, it really looks back. It not only changes depending on who looks at it, but it also has the capacity to change the one who looks at it. There is no right or wrong; it is a mirror, it reflects. It is the relation of man to man and of man to his environment. It must take from the one who looks some of this life with which to increase its own. It is magical and it is taboo. It is lover and beloved. So, once born, it walks by itself, is has its own life, its own destiny.

Fritz Brandtner 1896-1969

Δεν είναι Πρωταπριλιάτικο το τοπίο!

Το παγκάκι στο πάρκο μπροστά στο σπίτι μας. Η φωτογραφία είναι από τις 9 Μαρτίου αλλά ακόμα και σήμερα το κόκκινο παγκάκι μόλις φαίνεται

Τις αλυσίδες τις γύρισα τρείς φορές γύρω από τον άξονα για να κοντύνω την κούνια για τα παιδιά

Στο μεγάλο πάρκο-βουνό της πόλης, τα σκιουράκια τα έχουν παίξει καθώς δεν βρίσκουν τροφή.

Πιο κάτω οι παγωμένες φυσικές "τσουλήθρες" που τρελαίνουν τα παιδιά και παγώνουν εμάς τους γονείς καθώε καρτερικά τα παρακολουθούμε να ουρλιάζουν κατεβαίνοντας με τις πλαστικές "λεκάνες" που επιταγχύνουν την κάθοδο και την κάνουν περιστροφική. (Η Λάουρα με πλήρη εξοπλισμό)

Η παρέλαση της 25ης Μαρτίου

Κυριακή 30 Μαρτίου γιορτάστηκε η διπλή μας γιορτή καθότι την προηγούμενη Κυριακή ήταν Πάσχα για τους Καθολικούς. Στην εκκλησία ένα κορίτσι και ένα αγόρι ντυμένα με τις εθνικές μας στολές, μας συνόδευσαν στις θέσεις των επισήμων. Η λειτουργία στα Ελληνικά και στα Αγγλικά και ο λόγος από τον Μητροπολίτη Σωτήριο, Τορόντο. Η πρόξενος μας μίλησε και στις τρείς γλώσσες (Γαλλικά, Αγγλικά, Ελληνικά).

Μετά την δοξολογία προχωρήσαμε τρία τετράγωνα πιο πέρα για την παρέλαση. Κράτησε δυο γεμάτες ώρες! Σχολεία Ελληνικά, σύλλογοι και οι πρόσκοποι και οι βετεράνοι πολέμου. Στολές, άρματα, και το Εθνικό φρόνημα υψηλό.
Ο Πανος και η Λάουρα ανέμιζαν τις σημαίες της Ελλάδας, του Quebec, και του Canada.

Απολάυστε περισσότερες φωτογραφίες στο http://picasaweb.google.com/efi.pilarinu/25MartiouParade
Μια πολύ όμορφη μέρα μέσα στον μακρύ χειμώνα που ακόμα κρατεί. ΄Ηλιος, χωρίς αέρα, και μηδενική θερμοκρασία.

Σκι στα βουνά Laurentians

Τα πολλά λόγια περιττεύουν! Έμαθα και σκι καθώς η Λάουρα (γκρίζα) και ο Πάνος (θαλασσί) "πετάνε".

Οι κλασσικές Γαλλικές χιονοδρομικές διακοπές των παιδιών με βοήθησαν πολύ. Κάθε μέρα 4 ώρες στο βουνό και ή παραιτείσαι ή το κατακτάς. Αν δεν είχα την υποστήριξη του Χαρη, η παραίτηση μου θα έιχε υποβληθεί εις πολλαπλούν. Αλλά η ευχαρίστηση είναι μεγάλη στο βουνό, στα δένδρα, στο χιόνι, με τα παιδιά, ακόμα και όταν είναι -15C και καταβαίνεις σφαίρα το βουνό και ο αέρας σου ξυρίζει το πρόσωπο.

Ο τεχνικός όρος για να φρενάρεις είναι "πίτσα", καθώς πρέπει να σχηματίζεις με τα σκί σου μια γωνία με την κορυφή της μπροστά. Στην Αμερική η γωνία η το τρίγωνο είναι πιο αναγνωρίσιμο σαν το σχήμα μιας μερίδας πίτσας.

Ο Πάνος βέβαια δεν θέλει να πολυ κανει "πίτσα" γιατί θέλει να πηγαίνει "σφαίρα". Δεν θέλει να κάνει "βιράζ" που έιναι οι ελικοειδείς κινήσεις για την κατάβαση στις απότομες πλαγιές. Η Λάουρα από την άλλη είναι σαν κύκνος στο χιόνι!

Το ταξίδι μου στο Τέξας - πινακίδες και αγάλματα

Ταξιδέυοντας για το Χιούστον, Τέξας οι επιβάτες περνάνε τελωνιακό έλεγχο στο αεροδρόμιο του Μόντρεαλ.
Γιατί δεν έχουν στήσει παρόμοιο αλατοπίπερο και στο Ελευθέριο Βενιζέλος για τους ταξιδέυοντες προς ΗΠΑ?

Για όσους δεν έχουν παρατηρήσει ότι ηλεκτρονικό παπάκι έχει λάβει περίωπτο θέση μετά τα φαγητά.

Να μια καλή ιδέα για το Mall στην Αθήνα: μια φούξια λιμουζίνα που μπορεί να σε πάρει άπό το σπίτι να σε φέρει στο εμπορικό κέντρο, η απλά να κάνει βόλτα η παρέα στο Mall.

Σε ένα παλαιοπωλέιο σε ένα χωριουδάκι που σταματήσαμε με την Μάγια και τον Ατούλ, η ταμπέλα λέει ότι μιλάνε Τεξανά! Το μαγαζί ήταν κλειστό για το μεσημεριανό γέυμα αλλά αρκετά πράγματα κρεμόντουσαν απέξω χωρίς να φοβούνται ότι θα τους κλέψουν. Η ιδιοκτήτρια που ήρθε αργότερα μας είπε οτι μερικές φορές πελάτες αφήνουν και μια επιταγή (τσέκι) διπλωμένη στο αντικέιμενο που θέλουν να καπαρώσουν.

Κινηματογραφικοί Χαρταετοί

Έκλεισα χρόνο γεμάτο στο Μόντρεαλ. Άλλαξε το ημερολογιακό έτος κιόλας.
Πήγα το πρώτο (μη παιδικό) σινεμά γυναικάτα χτές το βράδυ. Μην σας κάνει ενύπωση, μουσικά και κινηματογραφικά έχω μείνει πολύ πίσω. Αλλά και μπλογκάρω και podcasts κατεβάζω στο ishuffle μου για να ακούω στο γυμανστήριο. Δεν μπορείς να είσαι μέσα σε όλα.

Είδα λόιπόν το Kite Runner του Khaled Hosseini . Το βιβλίο του Αφγανού δημοσιεύτηκε το 2003 και έγινε "ευπώλητο" στην Αμερική. Διαβάζω στο διαδύκτιο ότι έχει μετατφραστεί στα Ελληνικά σαν "Χαρταετοί πάνω από την πόλη. Η ταινία σπάει συναισθηματικές χορδές φιλίας, οικογένειας, πατρίδας. Κοινωνικά και ιστορικά μεταφέρει την τραγικότητα της σκληρής, απάνθρωπης, και συνεχιζόμενης πραγματικότητας του Αφγανιστάν, με πολύ έντονο τρόπο.
Και οι χαρταετοί, πάνω από την πόλη (φάντασμα πια), οι μυρωδιές, τα χρωματα....μαγεία!
Και οι ανατροπές στην εξέλιξη της ιστορίας!
Δείτε το!

Μου έφερε στο μυαλό ένα πολύ αγαπημένο γαλλικό τραγούδι του 2003 "Manhattan-Kabul", Renaud et Axelle Red που το άκουγα στο Στρασβούργο (΄δεστε βιντεοκλιπ και λόγια στα Γαλλικά). Συγκρίνοντας έναν Πορτιρικανό στην Νέα Υόρκη και μια Αγφανή κοπέλα στη Καμπούλ...ο τελευαταίος στίχος "της αιώνιας βιαιότητας".

http://www.youtube.com/watch?v=HEcCs-So2IA

Petit Portoricain
Bien intégré, quasiment New Yorkais,
Dans mon building tout de verre et d'acier,
Je prend mon job, un rail de coke, un café

Petite fille Afghane,
De l'autre côté de la Terre,
Jamais entendu parler de Manhattan,
mon quotidien c'est la misère et la guerre

Deux étrangers au bout du monde, si différents
Deux inconnus, deux anonymes, mais pourtant
Pulvérisés sur l'autel
De la violence éternelle

Un 747 s'est explosé dans mes fenêtres,
Mon ciel si bleu est devenu orage,
Lorsque les bombes ont rasé mon village

Deux étrangers au bout du monde, si différents
Deux inconnus, deux anonymes, mais pourtant
Pulvérisés sur l'autel
De la violence éternelle

So long, adieu mon rêve américain,
Moi, plus jamais l'esclave des chiens
Ils t'imposaient l'Islam des tyrans
Ceux-là ont-ils jamais lu le Coran ?

J'suis redevenu poussière,
Je s'rai pas maître de l'Univers,
Ce pays que j'aimais tellement serait-il
Finalement colosse aux pieds d'argile ?

Les dieux, les religions,
Les guerres de civilisations,
Les armées, drapeaux, les patries, les nations
Font toujours de nous de la chair à canon

Deux étrangers au bout du monde, si différents
Deux inconnus, deux anonymes, mais pourtant
Pulvérisés sur l'autel
De la violence éternelle

Deux étrangers au bout du monde, si différents
Deux inconnus, deux anonymes, mais pourtant
Pulvérisés sur l'autel
De la violence éternelle

Πρώτα μαθήματα πατινάζ

Είναι αδύνατον να φωτογραφήσω τον Πάνο. Ένα μικρό βιντεοκλιπ δείχνει το πείσμα, το κουράγιο, και την επιμονή τους (Η Λάουρα ανφας στην αρχή και ο Πάνος πισωπλατα προσπαθει να την πλησιάσει). Μάθημα για εμάς τους ενήλικες.

Μελομακάρονα, ο Αγιος Βασίλης, μεταμφιέσιες παιδιών και λιμνών

Η Λάουρα μελώνει μελομακάρονα

Τα παιδιά εχουν μεταφέρει μαξιλάρια και παπλώματα για να κοιμηθουν χάμω στο σαλόνι
παραμονή Χριστουγέννων για να δούν τον Άγιο Βασίλη.

Ο Πάνος μεταμφιέσμένος με το μπουφάν το Χάρη.

Μια παγωμένη λίμνη. Απίθανος περίπατος.

Χριστουγεννιάτικες προετοιμασίες

Στην κουζίνα φτιάχνοντας κουλουράκια
("Les biscuits qui sont devenus pierres" είπε ο Πάνος = "Τα μπισκότα που έγιναν πέτρες")

Το gingerbread house! (Το έσπασε μετά από 3 μέρες η οικιακή βοηθός καθώς ξεσκόνιζε)

Τα παιδιά χρωματίζουν χριστουγεννιάτικα και τραγουδούν Ηο, Ηο, Ηο (του Αγιου Βασίλη το γέλιο)

Ένας χιονάνθρωπος και ένας πιγκουίνος.

H πρώτη χιονοθύελλα

Έκλεισαν τα σχολεία! Χιονίζει περίπου 12 ώρες. Είναι απίθανα.

Ο Πάνος δεν σταματάει να γελάει καθώς δυσκολέυεται να περπατήσει στο μαλακό χιόνι που φτάνει πάνω από τα γόνατα του σε πολλά σημεία.

Τώρα που είναι φρέσκια μαρέγκα, είναι απίθανα αλλά και επικίνδυνα όταν δεν ξέρεις το τοπίο πριν χιονίσει. Περπατούσα λοιπόν μέσα στο πάρκο μπροστά στο σπίτι μας και κατευθυνόμουνα πρός ένα δένρο μεγάλο αλλά ξέχασα ότι είχε ένα χτιστό μουράγιο περίπου 70-80εκ γύρω του που έιχε όλο χωθέι μέσα στο χιόνι και έτσι χτύπησα στο τοιχείο που μου αναχαίτησε την παρέλαση μου στο παρθένο ασπρισμένο κήπο.

Το σοκάκι το πλαινό του σπιτιού μας.

Μέσα από το σπίτι μας.

Στο πεζοδρόμιο του σπιτιού.

Η είσοδος μας.

Χειμερινό εορτολόγιο

21 Νοεμβρίου εορτάζεται ως "No Music Day". Ένα πενταετές πρόγραμμα που ακολουθέι και ο ραδιοφωνικός σταθμός του BBC σαν διαμαρτυρία στο γεγονός ότι η μουσική έχει τόσο "εξευτιλιστεί" (στα ανσανσέρ, στα malls, στον κινηματογράφο, στις ταβέρνες) που έχει γίνει αυ΄το που ονμάζεται στην φυσική και στην στατιστική "white noise". (www.nomusicday.com)

23 Νοεμβρίου άρχισε στο Vancouver να εορτάζεται "Buy Nothing Day" σαν διαμαρτθρία στον υπερκαταναλωτισμό μας. (http://adbusters.org/metas/eco/bnd/)

Ακολουθέι φυσικά ο Δεκέμβρης με το γνωστό βαρύ οναμαστικό εορτολόγιο.
Α, και να μην ξεχάσω να σας θυμίσω ότι έχω τα γενέθλια μου στις 16 Δεκεμβρίου και περιμένω τις σκέψεις-συμβουλές σας (comments on my blog) για τα 45 επίγεια χρόνια που τρώω, κλαίω, μιλάω, γράφω, και ταξιδεύω.


Χρόνια πολλά σε όσους εορτάσουν μια από τις λίγες μέρες που απομένουν σε αυτό το ημερολογιακό έτος.

Χριστουγεννιάτικη Παρέλαση

΄Ενα μήνα πριν την εορτη του Αγίου Διονυσίου, στις 17 Δεκεμβριου, έγινε η Χριστουγεννιάτικη παρέλαση. Κράτησε κοντα 2 ώρες και πιστέψτε το να κάθεσε ακίνητος με με μηδέν βαθμούς για τόση ώρα δεν είναι απλό.
Αλλά τα άρματα και οι στολές και τα τραγούδια...και στο τέλος ο Άγιος Βασίλης ήταν πάρα πολύ όμορφα.