Κριτική του βιβλίου μου στον Ελεύθερο Τύπο

Κάντε κλικ στο απόκομμα της εφημερίδας για να μπορέσετε να διαβάσετε την κριτική του συντοπίτη μου.

Παρασκευή και 13 = triskaidekaphobia

Για να μαθαίνουμε και καμμιά καινούργια λέξη και τους προγόνους της.
Η αγγλική λοιπόν λέξη που περιγράφει τον φόβο του 13 και της Παρασκευής και 13, ειναι triskaidekaphobia.
Όπως και με τα ανέκδοτα περιττεύουν οι εξηγήσεις , έτσι και με την ετυμολογία αυτής της λέξης. Όσοι διαβάζετε και την αγγλική μπορείτε να πάτε στο αγγλικό μου βλογκ για περαιτέρω εξηγήσεις.

Ο Διονύσιος Σολωμός από την "κλειδωνότρουπα"

Το πρόγραμμα ήταν για μπάνιο απογευματινό στο Μαραθιά με φίλη καλή από τα παλιά.
Το πρωί της Τετάρτης όμως καθώς η μάνα ξεδιάλεγε την αλληλογραφία του πατέρα, μούδειξε το πρόγραμμα των εκδηλώσεων του Μουσείου.

Βρέθηκα στο λόφο του Στράνη τελικά εκείνο το σούρουπο και οι ομιλητές μεστον λυτρωτικό αέρα με αντάμειψαν.

"Μονήρης τριγυρνά" έλεγε και ξανάλεγε για τον Εθνικό μας ποιητή ο πατέρας Καποδίστριας , παρά ένα χρόνο συμμαθητής μου στο σχολείο και πολλά χρόνια μπροστά μου λογοτεχνικά.
Και κατάφερε και την ένιωσα αυτή την παρουσία του Σολωμού με τα καλοδιαλεγμένα κλιπς που έκοψε και έραψε με την λογοτεχνική ψαλίδα του και που τα ονόμασε ματιές από την κλειδωνότρουπα.

Και η έμπειρη και μεστή φωνή της Τζένης Ρουσέας κατάφερε και με παρέσυρε να ακούσω τα αποσπάσματα από τις Τελευταίες Επιστολές του Τζιάκοπο Ορτις, γραμμένες από τον Ούγκο Φώσκολο. Παρότι με την εισαγωγή της Κατερίνας Δεμέτη που περιέγραφε την τραγική μορφή του νέου Τζιάκοπο, φίλου του Ούγκο, που πέθανε μόλις 23 χρόνων, ομολογώ ότι απρίορι τοποθετήθηκα αρνητικά στο θέμα. «Δεν είμαστε για να ακούμε για νέους που βασανίζονται και τα τοιάυτα», σκέφτηκα σιωπηλά και ιδιωτικά καθότι απόδημος και ο πόνος του να βλέπω τον πατέρα μου να εκφυλλίζεται σωματικά δεν είναι εύκολο να χωνευτεί συναισθηματικά.

Ο Ιούνιος συνοπτικά

Ο Ιούνιος μήνας μας βρήκε στο καινούργιο σπίτι, γωνία Melville και Melbourne.
Αουστράλια δηλαδή τοποθεσία....
Απέναντι το πάρκο του Westmount σχεδιασμένο από τον άνθρωπο που σχεδίασε το Central Park στη Νέα Υόρκη.
Τα σκιουράκια δεκάδες, οι πάπιες, οι χήνες, και τα παιδιά είναι θαμώνες.
Εμείς απολαμβάνουμε τα μεγάλα παράθυρα πριν κρεμαστουν οι κουρτίνες που αρμόζουν στην περίσταση.
Γυμναστήριο αυτό το μήνα δεν χρειαστήκαμε γιατί το σπίτι είναι τετραόροφο και για να τακτοποιηθεί κάναμε αμέτρητες διαδρομές πάνω-κάτω και κάτω-επάνω.
Τα παιδιά, ως συνήθως, μεστην καλή χαρά.
http://picasaweb.google.com/efi.pilarinu/NewHouseInWestmount

Η Λάουρα έκλεισε 7 ετών!

Σας αφιερώνω μια από τις ωραιότερες ζωγραφιές των παιδιών, απιθανα χρώματα και σύλληψη ήλιου και ουράνιου τόξου.

Και σας παρουσιάζω ένα βουβάλι Αμερικάνικο με ιδιαίτερα εντυπωσιακά κέρατα.

Στίχοι απλοί από την Ζάκυνθο την καλοκαιρινή

Στο μικρό και όμορφο νησί

Που το λένε Ζαντέ α λα γαλλιστί,

Ζούσα κάποτε και εγώ και άλλοι πολλοί γνωστοί.

Και όλοι μαζί με μια φωνή

λέγαμε τους άλλους από την στεριά απέναντι, την Ελληνική

ότι είναι «βουρδούλοι» στο πνεύμα και στην ψυχή.

Τώρα όμως τα πράγματα πήραν όλα άλλη τροπή,

μέχρι και η πόρτα του γιατρείου ξάφνου είναι κλειστή

και όλοι οι γνωστοί είναι πολύ πολύ λιγότεροι

από την εποχή που με την Κοντέσσα Βαλέραινα στην σκηνή

είχα τον τωρινό τον Δήμαρχο για παιδί.

Καθώς λοιπόν μια μέρα περπατούσα στην παραλία την γνωστή

Που την λένε Στραντά Μαρινά α λα γαλλιστί

Άκουσα πράγματα νέα φρικαλέα για το νησί

Και δεν μπορούσα παρά να γράψω κάτι αφθορεί.

Το γιοφύρι του ποταμιού του Χαραλαμπί,

ετρύπησε ίσως από καμιόνι σε περίσταση κινητή.

Και τη θάλασσα που έλουζε όλο το νησί

ήρθαν ξένοι και την κατούρησαν σαν νάταν του Τριβιζά παράσταση θεατρική

με θέμα «Ποιός έκανε πιπί στο Μισισιπί?».

Και το μπαστούνι το φαμόζο στο λιμανί

που φιλοξενεί τα παπόρια από την Κυλληνή,

δεν άντεξε να κουβαλάει την κοσμοσυρροή

και μπάταρε και αυτό χωρίς καν να είναι ΠαρασκευοΣαβατοΚυριακή.

Και πάνω από την πάχνη την πρωινή του κάμπου πίσω από την Μποχαλή

- που μου μοιάζει αλήθεια σαν νάναι θεατρική σκηνή με επίγεια γαλαξιακή περιπλοκή-

ξεσκίζουνε την ατμόσφαιρα με τρομερή βουή και χωρίς καμιά ντροπή,

τα σάπια τα παπορο-πλάνα τα τσαρτερ-ικά,

λες και διάλεξαν για το νησι του Εθνικού του ποιητή

τα χειρότερα από άποψη περιβαλλοντική και μηχανική

για να μας μολύνουν χωρίς να έχουμε αντιληφθεί γιατί.

Για τα 50 ευρώ την κλίνη δεχόμαστε αυτή την κοσμοσυρροή?

Η για το φόβο μην μείνουμε πίσω στην ανάπτυξη την τουριστική?

Και μας πούνε ότι δεν πρόκαμαμε στην σύγχρονη τη ζωή, την ανταγωνιστική,

«Εσείς οι πολιτισμένοι οι Ζακυνθινοί, βεραμέντε»,

Σαν θάλαγαν οι λεγόμενοι Βουρδούλοι, κατά την δική μας την εκδοχή.

Στο λοιπόν κόντο τα μουσκέψαμε και την περιουσία μας δεν την παζαρέψαμε,

Στο εμπόριο δεν τα καταφέραμε και τώρα με πασαλίματα συνεισφέραμε,

Στην 4^η Εθνική του τουρισμού και σε Καμιά κατηγορία πολιτισμού,

Και από πρωτιές, μόνο για δημόσιες κλεψιές και άλλες παρόμοιες μαγκιές.

Ντροπή στσου τίτουλους, ύβρις στα γράμματα,

πίκρα στους στίχους και στις μουσικές,

και σε όλα τα κείμενα που έγραψαν γενιές και γενιές.

Και δόξα στους λίγους, τους λόγιους που αγωνίζονται εικαστικά

για τα σπουδαία τα καλλιτεχνικά και τα συγγραφικά

να τα αναστήσουνε όπως τσου πρεμέρει

μια κουλτούρα που δεν είχε ταίρι.

Οικολογική κίνηση: "Στα σκουπίδια το τηγανόλαδο"

Ξέρεις που να ρίξεις το λάδι μετά από το τηγάνισμα;
Ακόμα και αν δεν τηγανίζουμε πολύ, όταν το κάνουμε, ρίχνουμε συνήθως το χρησιμοποιημένο λάδι στο νεροχύτη της κουζίνας.
Το σωστό "οικολογικά" είναι να τοποθετούμε το λάδι σε ένα πλαστικό μπουκάλι (νερού, αναψυκτικού), να το κλείνουμε καλά και να το πετάμε στα κανονικά σκουπίδια.

Και αυτό, γιατί ΕΝΑ ΛΙΤΡΟ ΛΑΔΙΟΥ ΜΟΛΥΝΕΙ ΣΧΕΔΟΝ ΕΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΛΙΤΡΑ ΝΕΡΟΥ, ποσότητα η οποία είναι ικανή να καλύψει τις ανάγκες ενός ατόμου σε νερό για 14 χρόνια !!!.

Αυτά συστήνει ο Χημικός Μηχανικός PhD Υπεύθυνος Περιβαλλοντικής
Γιώργος Καρούντζος.

Το ερώτημα φυσικά είναι τι ακριβώς γίνεται με τα σκουπίδια?

Μια οικογενειακή ιστορία με θέμα "globalisation", γραμμένη από τον Μπάμπη Πυλαρινό

Το θέμα ήταν στη λίστα που επαναλάμβανε ο πατέρας συνήθως σε γιορτινές οικογενειακές συγκεντρώσεις που χρήζουν "εμψύχωσης" για την σπουδαιότητα της επίγειας ζωής σε μορφή οικογενειακών συστάδων. Και εμείς, τα παιδιά (έως και μέχρι πρότινος), γνέφαμε ο ένας στον άλλον και την ξανακούγαμε με μια παραλλαγή δική μας σεβασμού. Και αργότερα στο νοσοκομείο στη Κύπρο, τον ρωτάγαμε επίμονα, ελπίζοντας να θυμηθεί κάτι από την Ρουμανία, την Γερμανία, τον παπά, κτλ. Και μας έδωσε την χαρά...μ.εχρι που μπήκε ο χειμώνας και οι ιστορίες στέρεψαν.

Γράφει λοιπόν ο μικρός αδελφός, Χαράλαμπος (http://pilarinos.blogspot.com/):
"Στο χωριό Σαρακινάδο της Ζακύνθου προς το τέλος του 19ου αιώνα κάποιος χωρικός τσακώθηκε με κάποιον άλλον και τον ειδοποίησαν ότι αν δε σηκωθεί να φύγει θα τον σκότωναν.
Αποφασίζει λοιπόν να φύγει, ζητάει ότι μπορεί να του δώσει ο πατέρας του και φεύγει από το νησί . Οι αποφάσεις του όμως ήταν τελεσίδικες και φεύγει από την Ελλάδα και ξενιτεύεται στη Γερμανία. Εκεί θα βρει κάποιο πρόχειρο κατάλυμα και κάποια δουλειά του ποδαριού για τα απαραίτητα. Να μη σας τα πολυλογώ ο Ζακυθινός χωριάτης Διονύσιος σπουδάζει στη Γερμανία Φιλοσοφία και φεύγει από εκεί και πάει στη Ρωσία για να συνεχίσει τις σπουδές του στη Θεολογία. Καταλήγει στο Γαλάτσι της Ρουμανίας δουλεύοντας σαν καθηγητής στα Ελληνικά σχολεία της πόλης .Ζώντας με την πολυπληθή Ελληνική παροικία της εποχής γνωρίζει και παντρεύεται τη κόρη πλούσιας Ελληνικής οικογένειας της Ρουμανίας ονόματι Λεβίδη. Εκεί ο Διονύσιος διεύθυνε τα ιδιόκτητα Ελληνικά σχολεία της οικογένειας Λεβίδη . Έζησε μια πλούσια ζωή υλικά και πνευματικά με την συμβία του. Δεν απέκτησαν απογόνους Λίγο πριν την επανάσταση του 1917 ο Διονύσιος πεθαίνει στο Γαλάτσι. Στον τάφο του γράφτηκε το εξής τετράστιχο :

Εδώ κείται το σώμα φιλοπάτριδος ανδρός
που στη ζωή του όλος ο πόθος ήταν φλογερός
να δώσει στα Ελληνόπουλα στη ξένη γη
τα φώτα της παιδείας και μόρφωση καλή.

Στη Ζάκυνθο βέβαια ο Διονύσιος είχε δύο αδέλφια τον Αντρέα και τον Δημήτριο. Ο τελευταίος είχε σπουδάσει θεολόγος στην Αθήνα, ήταν ιερομόναχος και παπάς στο Σαρακινάδο. Οι επιτυχίες του αδελφού του γέμισαν το παπα-Δημήτρη με την επιθυμία να τον ακολουθήσει στη Ρουμανία. Έτσι σε κάποια στιγμή ο Διονύσιος καλεί τον αδελφό του παπα-Δημήτρη στο Γαλάτσι για να διδάξει Θεολογία στα σχολεία που διεύθυνε. Έτσι αποφάσισε να φύγει από το χωριό. Πήγε λοιπόν τότε ο Δημήτριος στον Αρχιεπίσκοπο Λάτα να του ζητήσει άδεια να φύγει από τη Ζάκυνθο. Ο Αρχιεπίσκοπος του ζήτησε για να του δώσει τη άδεια, να του στέλνει ένα ποσοστό των χρημάτων που θα έβγάζε εκεί .Ο Δημήτριος το τήρησε αυτό μόνο για τα πρώτα δύο χρόνια. Του ζήτησε επίσης να κάμουνε τον αδελφό του Αντρέα παπα στο χωριό. Ο παπα-Δημήτρης του απάντησε ότι ο Αντρέας όλη μέρα βλαστημάει και δεν είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για παπάς . Ο Αρχιεπίσκοπος δεν πτοήθηκε και χειροτόνησε άμεσα τον Αντρέα παπά. Ο παπα-Αντρέας έγινε ένας θαυμάσιος παπάς στο Σαρακινάδο και ο Αρχιεπίσκοπος είχε δίκιο. Κάποτε κάποιος Τυρογαλάς από τον Αγκερικό ζήτησε από τον παπα Αντρέα να τον παντρέψει. Ο παπάς αρνήθηκε γιατί ο Τυρογαλάς δεν είχε πάρει διαζύγιο από τον προηγούμενο γάμο του. Ένα βράδυ ο Τυρογαλάς χτύπησε τη πόρτα του παπα Αντρέα αυτός βγήκε έξω και ο Τυρογαλάς τον χτύπησε και του έσπασε τη λεκάνη . Μετά από λίγο καιρό ο παπάς πέθανε. Αυτά έκαναν και με αυτά ασχολιόταν τρία αδέλφια από το Σαρακινάδο της Ζακύνθου πριν περίπου 150 χρόνια.
Ο παπα-Αντρέας Πυλαρινός ήταν ο προπροπάππος μου.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ¨"Θα σε ξεχνώ κάθε μέρα", Βασίλης Αλεξάκης

Με την ευκαιρία της γιορτής της μάνας (εδώ είναι 13 Μαιου)

Σπανιότατα ακούω στις προσκλήσεις του Χαρη να παρακολουθήσω εκπομπή στην τηλεόραση. Αλλά χτές στην ΕΡΤworld είχε μια εκπομπή με τον Βασίλη Αλεξάκη και τον Bernard Pivot ("πρέσβης" της λογοτεχνίας στη Γαλλική τηλεόραση). Είχα πρόσφατα διαβάσει τις "Ξένες λέξεις" και το "Θα σε ξεχνώ κάθε μέρα" χάρης στο Πρωτοχρονιάτικο δώρο των φίλων μας των Δελατόλα.

Και τα δυο βιβλία έχουν σχέση με την μάνα του. Το δεύτερο εντελώς άμεση. Το πρώτο έμμεση, καθώς μιλάει για το ταξίδι του να μάθει μια σπάνια Αφρικάνικη γλώσσα, Σάνγκο, που κινδυνέυει. Ίσως έτσι να εξιλεωθεί από τις Ερινύες που του δημιούργησαν το πάθος της μάνας του για την Ελληνική γλώσσα και η δική του πραγματικότητα που είναι μια λογοτεχνική τραμπάλα ανάμεσα στα Ελληνικά και τα Γαλλικά.

Αποσπάσματα από τις σκέψεις μου μετά την εκπομπή (απευθυνόμενες στον ίδιο τον Β. Αλεξάκη):

Σαν υπόλειμμα από την Αμερικάνικη εταιρική μου ζωή στη Wall Street υποφέρω από «βουή», άσχετες και ασήμαντες σκέψεις που παρεμβάλλονται στις συναυλίες, στις παραστάσεις, στις συζητήσεις κτλ και δεν με αφήνουν να είμαι εντελώς δοσμένη και απορροφημένη στην εκάστοτε χρονική στιγμή. Μόνο το γράψιμο καταφέρνει και με συνεπαίρνει και με αναισθητοποιεί από τις μετρικές της διάστασης του χρόνου και τις λίστες που καταχώρησα η θα έπρεπε να είχα καταχωρήσει για τα “To Do’s” των δεκάδων θεμάτων που συνειδητά η ασυνείδητα επιλέγω η με επιλέγουν.

Σας άκουγα σαν να καθόμουν δίπλα σας, στην πολυθρόνα του καθηγητή της Σάνγκο (παρόν στη συνένετευξη). Τόσο με άγγιζαν οι σκέψεις σας σχετικά με τον αγώνα σας, τον φιλοσοφικό και τον συναισθηματικό, σε σχέση με τα Γαλλικά και τα Ελληνικά. Να μερικές σκέψεις ελεύθερα αποδοσμένες.

"Γράφω στα Ελληνικά για πράγματα που έζησα η εμπνέυστηκα από τις εμπειρίες μου στην Ελλάδα. Κάπως έτσι δουλεύει το σύστημα. Όταν μεταφραζω τα βιβλία μου, τα ξαναγράφω παντελώς."

"Στην προσπάθεια μου να κατακτήσω την δεύτερη γλώσσα, την μη μητρική, ανακάλυψα την μητρική μου γλώσσα με τρόπο μοναδικό και αποκαλυπτικό."

Εγώ ζω την δυαδική αυτή πραγματικότητα με τα Αγγλικά και τα Ελληνικά, με την επιπλέον απειλή μίας γλώσσας που δημιουργεί απρίορι μιά «απέχθεια» σαν γλώσσα υπερδύναμη, σαν γλώσσα και κουλτούρα ιμπεριαλιστική. Μα είστε τόσο σύγχρονος και τόσο επίκαιρός και τόσο ανθρώπινος.

Είστε τόσο νέος! Για μένα είναι σαφές ότι όποιος γράφει διατηρεί την παθιασμένη παιδικότητα του μέσα από το φαινόμενο που περιγράψατε, δηλαδή το να έχετε σκέψεις και εικόνες που δεν είστε σίγουρος αν πραγματικά της ζήσατε, τις είδατε, η είναι μόνο εγκεφαλικές σκηνογραφίες.

Ποδήλατα και φύση

Έφη (1965)

Το πρώτο μου ποδήλατο φυσικά το αγόρασε ο πατέρας μας (και στους τρείς μας), και το θυμόμαστε φυσικά. Ήταν νομίζω κόκκινο το δικό μου και ήταν μάρκα ΜΙΝΙ.
Και εξακολούθησε ο νόνος να αγοράζει στα εγγόνια του τα πρώτα τους ποδήλατα. Ήταν η δική του επιλογή δώρου γιατί φυσικά όλα τα άλλα, τα χίλια τα δώρα, τα εγγόνια τα θεωρούσαν αυτόματα ότι ήταν από την νόνα.
Ο Πάνος μόνο θα πρέπει να αρκεστεί στα σχοινιά και το γάντζο (που του αγόρασε ο νόνος περσι το καλοκαίρι για να δένει τα άλογα του!) και στα ποδήλατα που με τόση προσοχή διατηρεί ο Διονυσάκης. Βλέπετε ο Πάνος αργεί να δείξει ενδιαφέρον για τα πετάλια. Το μόνο που του αρέσει είναι να οδηγεί ποδήλατα μεγάλων, πεζός και σέρνοντας τα - τρέχοντας τα στο πλάι του.

Αγόρασα λοιπόν και εγώ ποδήλατο και βολτάρω κάθε μέρα στη γειτονιά. Έτσι, χωρίς σκοπό και στόχο. Δεν πάω κάπου συγκεκριμένα, δεν έχω σκοπό να ψωνίσω, ούτε να επισκεφτώ κάποιον. Στρίβω πότε εδώ, πότε εκεί και απολαμβάνω το ότι δεν έχω ακόμα αίσθηση των δρόμων και μπορέι να χαθώ. Και ο Πάνος βέβαια προσπαθεί να με πείσει να του δώσω το ποδήλατο μου να πάει βόλτα.

Να λοιπόν μερικές φωτογραφίες από την ανοιξιάτικη γειτονιά μας. Τούς βολβούς από τις τουλίπες τούς είχαν φυτέψει από το προηγούμενο φθινόπωρο και "μούσγωσαν" (Ζακυνθινά, μούλιασαν) κάτω από το χιόνι.
http://picasaweb.google.com/efi.pilarinu/MontrealInMayFlowersInTMR (κάνετε κλικ)
Απολαύστε. Φανταστέιτε ότι ακόμα δεν εχουν ανθίσει όλα.
Τώρα παρατήρησα ότι καμιά μονοκατοικία / οικόπεδο, δεν είναι φραγμένο! Τα σκιουράκια κυκλοφορούν παντού και γύρω γυρω από τις ρίζες τών μεγάλων παλιών δένδρων φυτέβουν τουλίπες και διάφορα τύπου κρινάκια εποχιακά.

Το καινούργιο σπίτι και η Άνοιξη

Από 1η Ιουνίου το καινούργιο μας σπίτι είναι στο Westmount Park. Είναι ένα σπίτι του 1800, πλήρως όμως ανακαινισμένο. Το πάρκο είναι ακριβώς απέναντι με παιδική χαρά, τένις, ποδηλατοδρομάκια, πισίνα ρηχή για παιδιά και μια βιβλιοθήκη.

Ζητείται μόνιμος φύλακας στο πάρκο για τον Πάνο! Δέχομαστε βάρδιες.


Η άνοιξη έφτασε. Αυτή την εβδομάδα έχουμε 20 βαθμούς. Ένας μικρός καταράκτης δίπλα από μια λίμνη καμιά ώρα βόρεια του Μόντρεαλ στο Mount Tremblant.

Οι Γαλλικές εκλογές στο Μόντρεαλ

Η πόλις του Μόντρεαλ είναι πάνω σε ένα νησί και εκεί υπάρχει ένα φανταστικό βουνό, το Mount Royal, που τώρα είναι πάρκο-δάσος με δύο νεκροταφεία, δύο πανεπιστήμια, και ένα ορατόριο στις πλαγιές του. Τα καλύτερα προάστεια είναι φυσικά γύρω από το βουνό (Westmount, Outremont, Moynt Royal).

Την Κυριακή λοιπόν, ψήφισαν οι 32,000 Γάλλοι του Μόντρεαλ, 55% Royal και 45% Sarkozy. Παρόλα αυτά, χτές το βράδυ σε δύο μπάρ-στέκια πανηγύρισαν σαν τρελλοί την αλλαγή οι οπαδοί του αρσενικού νικητή. Και μέσα στα ξέφρενα συνθήματα που ακούστηκαν ήταν και ένα που ζητούσε από τις τοπικές αρχές να αλλάξει το όνομα του κεντρικού δρόμου που κυκλώνει το Mount Royal, και έχει την ομώνυνη ονομασία Mount Royal Avenue σε Sarkozy Avenue, και να πάει η Royal στις πίτσες και στα κουσκούς (δηλαδή στις γειτονιές τις πιο λαικές και σε αυτές των Αράβων).
Έτσι για να μην νομίζετε ότι στη διάρκεια των εκλογών είμαστε μόνο εμείς οι Έλληνες που γινόμαστε ολίγον απολίτιστοι.

Ταξιδέψτε με τον Γιώργο Βέη

Έψαχνα αιτία από καιρό να αναρτήσω την φωτογραφία μου με τους καταξιωμένους συγγραφείς και φίλους Γιώργο Βέη και Μιχάλη Σπέγγο, που με πλαισίωσαν στην παρουσίαση του βιβλίου μου τον περασμένο χειμώνα.

Αφού δεν είμαι εκεί λοιπον για τον φίλο Γιώργο Βέη, σας προσκαλώ να πάτε και να τον θαυμάσετε στο ντεμπούτο του 4ου Ταξιδιωτικού του βιβλίου. Τάχω διαβάσει και τα 3 προηγούμενα. Διαβάστε περισσότερα για εκείνο στο
http://www.serrelib.gr/writerofmonth.php?id=9


Ασία, Ασία, Κέδρος 1999 και 2000, (Κρατικό Βραβείο 2000)

Στην απαγορευμένη πόλη, Κέδρος 2004

Με τις Μογγόλες (Μαρτυρίες, συνεκδοχές), Κέδρος 2005

Για το "Ανθρωποχάταν" από την δημοσιογράφο και συγγραφέα Ιουστίνη Φραγκούλη- Αργύρη

http://www.greekamericannewsagency.com/gana/index.php

Saturday, March 31, 2007

Η Μοναξιά Ενός βιβλίου

Της Ιουστίνης Φραγκούλη

Ενα βιβλίο –ιδίως μυθιστόρημα- έχει τρείς πράξεις. Την περίοδο της συγγραφής, οπότε ο γράφων ή η γράφουσα ενδοσκοπείται επί μακρόν για να αποτυπώσει την εσωτερική αλήθεια στο λόγο. Ο χρόνος τούτος είναι της μοναξιάς και της αυτοσυγκέντρωσης, καθώς η γραφή είναι μιά περίοδος επώασης συναισθημάτων ώσπου να γίνει η προβολή του εγώ στη σφαίρα του εμείς. Είναι μια εποχή επώδυνη, αφού ο συγγραφέας καλείται να κλείσει τ΄αυτιά και τα μάτια στις σειρήνες της περιρρέουσας ατμόσφαιρας προκειμένου να παρουσιάσει τις δικές του εικόνες και ιδέες, απαλλαγμένες απο τη διακειμενικότητα και τα άλλα σύνδρομα των έξωθεν επιρροών.

Η δεύτερη πράξη κι αυτή μοναχική λογαριάζεται. Ο συγγραφέας, μετά απο διορθώσεις επί διορθώσεων , παραδίδει το κείμενο στο εκδότη του. Κι εδώ στέκεται μόνος (εξαιρούνται οι ευπώλητοι συγγραφείς που έχουν μομέντουμ στην αγορά) απέναντι σε μιά ομάδα ανθρώπων του εκδοτικού οίκου που θα αποφασίσουν για την τύχη του έργου του: αν θα προχωρήσουν στην έκδοση, πότε , πώς και πόσα αντίτυπα θα εκδοθούν,ποιά διαφημιστική υποστήριξη θα απολαύσει το βιβλίο.

Η τρίτη πράξη είναι η μοναχικότερη. Το βιβλίο εκδίδεται και απλώνεται στα βιβλιοπωλεία δίνοντας τη μάχη να κερδίσει τον αναγνώστη κατ αρχήν και την ευρύτερη σκηνή της προβολής εκ μέρους των μέσων ενημέρωσης. Εδώ ο συγγραφέας μένει μονάχος να δώσει την πιό άνιση μάχη με ένα σύστημα, που έχει ήδη τους αγαπημένους του συγγραφείς και αρνείται να δώσει χώρο και χρόνο σε νέα πρόσωπα. Εδώ ο συγγραφέας υφίσταται την κορυφαία απομόνωση, καθώς βλέπει τους «διαπλεκόμενους» συγγραφείς (με την καλή την έννοια!) να απολαμβάνουν δημοσιευμάτων, συνεντεύξεων και κριτικών απο τους φίλους δημοσιογράφους και κριτικούς του χώρου.

Αυτή η περίοδος είναι της απόλυτης μοναξιάς και κορυφώνεται , όταν σε πείσμα κάθε έννοιας αξιοκρατίας, τα διάφορα συστήματα προβολής και προώθησης του ελληνικού βιβλίου, κάνουν μιά επιλεκτική πολιτική προκειμένου να δώσουν τα βραβεία της καλής λογοτεχνίας σε κάποιους εκλεκτούς του κύκλου. Τα ίδια βιβλία των ίδιων συγγραφέων, που αναπαράγουν τις κριτικές και τη δημοσιότητα βρίσκουν κατά το πλείστον το δρόμο να καταταχθούν στα καλύτερα της χρονιάς απο ομάδες κριτών, που δεν έχουν μπεί στον κόπο να διαβάσουν κάν τα οπισθόφυλλα άλλων πλήν ενίων βιβλίων.

Επομένως, τούτος ο κύκλος των επιβραβευόμενων βιβλίων είναι διάτρητος σε πολλά σημεία και γι αυτό τούτα τα αριστεία όπως και οι κριτικοί χάνουν ολοένα την πειστικότητά τους απέναντι στο αναγνωστικό κοινό.

Σε πείσμα αυτού του κύκλου σάς παρουσιάζω σήμερα ένα βιβλίο νεανικό, που τραβάει την ανηφόρα της μοναξιάς του αλλά θεωρώ πως είναι ένα μικρό διαμάντι στην ελληνική λογοτεχνική παραγωγή.

Ο τίτλος του είναι Ανθρωποχάταν (εκδόσεις Κέδρος) και συγγραφέας του είναι η Εφη Πυλαρινού, μαθηματικός και οικονομολόγος της Γούλ Στρίτ κατ’ επάγγελμα. Βγήκε στο χώρο της μυθοπλασίας έτσι ξαφνικά από διάθεση να μοιραστεί τις εμπειρίες της στο Μεγάλο Μήλο, όπως αποκαλεί σε όλο το βιβλίο της τη Νέα Υόρκη.


Πρόκειται για ένα πρωτότυπο ταξίδι στη φανταστική πόλη του Ανθρωποχάταν(μετάφραση του Manhattan) , δύο δίδυμοι ήρωες με κουλ γονείς και έξτρα κουλ γιαγιά που καταφέρνουν να πάρουν μέρος σ΄ ένα ξεχωριστό διαγωνισμό, το Σκεψαθώνιο, για να προσληφθούν στην Εγκεφαλοκαταιγίδα και να έρθουν αντιμέτωποι μ΄ ένα αναπάντεχο γεγονός (την κατάρρευση των δίδυμων πύργων )και να εμπλακούν σε μια απίστευτη περιπέτεια. Αυτός είναι με λίγα λόγια ο κορμός της ιστορίας μας, γύρω από τον οποίο η συγγραφέας επιχειρεί μια σάτιρα της σύγχρονης πραγματικότητας.

Το μυθιστόρημα της είναι μια αλληγορική παρουσίαση της ζωής στο Μεγάλο Μήλο όπου ζουν εκατομμύρια άνθρωποι υποταγμένοι στους ξέφρενους ρυθμούς του. Το σκηνικό του είναι δομημένο γύρω από την ένταση της χρηματαγοράς, τη Γουόλ Στριτ, τον καταμερισμό της εργασίας, τον αυτοματισμό, την τρομοκρατία αλλά και τις προλήψεις. Όλα τα σύνδρομα της σημερινής κοινωνίας προβάλλουν γραμμένα με πνευματώδη τρόπο σ' αυτή τη σάτιρα για το Ανθρωποχάταν, την πόλη με τις πολυεθνικές «Γύρω -γύρω όλοι» γειτονιές.

Η Εφη Πυλαρινού επιχειρεί κυρίως ένα παιχνίδι με τη μετάφραση των αμερικάνικων συμβολικών λέξεων στα ελληνικά, καθώς παρουσιάζει το Brainstorm ως Εγκεφαλοκαταιγίδα, το Manhattan ως Ανθρωποχάταν, την Wall Street ως Τοιχοδρόμο και άλλες ευρηματικές μεταφράσεις που δείχνουν την προσπάθειά της να διεισδύσει στην αμερικάνικη νοοτροπία μέσα απο την απείραχτη ελληνικότητά της.

Η ίδια παρουσιάζει τη ζωή στο Μανχάταν στις διάφορες καθημερινές φάσεις του με αιχμή του δόρατος τη χρηματαγορά της πόλης, που αναπνέει γύρω απο το δολάριο. Η Εφη Πυλαρινού σαν ένα μεγάλο παιδί που δε χορταίνει να μεταφέρει τις εντυπώσεις του απο τον κόσμο της υψηλής τεχνολογίας και του ανελέητου οικονομικού παιχνιδιού, δίνει τη δική της ερμηνεία για την καθημερινότητα των Νεοϋορκέζων κάνοντας όλους εμάς κοινωνούς της.

Η επιλογή να χρήσει πρωταγωνιστές του μύθου της τους δύο χάι τέκ δίδυμους έφηβους, το Ζούκου και τον Ζούκου-Ζούκου, δείχνει την πρόθεσή της να οδηγήσει τον αναγνώστη στην τρομοκρατική επίθεση της 9ης Σεπτέμβρη, πράγμα που δεν ολοκληρώνει καθώς μένει μόνο σε μια συμβολική περιγραφή.

Ιδιαίτερη σημασία έχει το κεφάλαιο το αφιερωμένο στη γιαγιά, καθώς η Εφη Πυλαρινού μεταφέρει τη συναισθηματική της τρυφερή εξάρτηση απο τη γενέτειρά της μέσα απο τον κόσμο των παραδοσιακών φαγητών και μυρωδιών της Ζάκυνθος, μέσα απο την αγάπη για την πανδαμάτορα γιαγιά των παιδικών μας χρόνων.

Σε όλο το μυθιστόρημα, που απευθύνεται σε ψαγμένους έφηβους και ενήλικες με νεανική καρδιά , κυριαρχεί πυκνότητα γραφής και αλληγορίας. Υπάρχουν στοιχεία οικειότητας με το Μανχάταν και μια πρόθεση πετάγματος απο τη μιά πραγματικότητα στην άλλη.

25 Μαρτίου

Ήρθε η Άνοιξη μαζί με την Εθνική μας εορτή και την ποδοσφαιρική μας ντροπή.



Ο Πάνος παίζει στην αυλή μας με τα τελευταία χιόνια.








Ήμουν άρρωστη στη παρέλαση αλλά ο Χάρης (κλασσικός, άφησε την εξέδρα των επισήμων τη ώρα που περνούσε ο Ζακυνθινός σύλλογος για να παρελάσει μαζί τους) τα φχαριστήθηκε. Ήρθε ενθουσιασμένος γμε την θάλασσα των τσολιάδων, τους Μιαούληδες, και τις γιαγιές με τον Σταυρό (Εν τούτω Νίκα) στους ώμους.

Εγώ μόνο ένα απόκομμα διαφήμισης από την τοπική εφημερίδα "Το Βημα" σας στέλνω.

Ψιλικατζίδικα-παντοπωλεία: μια διεθνής ανασκόπηση

Με τη φράση «Έβγα να πάρεις ΕΒΓΑ» οι πλανόδιοι παγωτατζήδες προσκαλούσαν μικρούς και μεγάλους να γευτούν τα λαχταριστά παγωτά της εταιρίας από την εποχή του Μεσοπολέμου μέχρι την δεκαετία του 70. Τα μικρά αυτά παντοπωλεία - ψιλικατζίδικα ήταν συνδυασμένα και με το κόκκινο τηλέφωνο.
Σήμερα δεν υπάρχουν πια!

7-Eleven, Inc.
Μια διεθνής πλέον εταιρεία, με παντωπολεία-ψιλικατζίδικα, που ξεκίνησε το 1946 από το Τέξας μένοντας ανοιχτό απο τις 7 το πρωί μέχρι της 11 το βράδυ (εξ ου και το όνομα). Σήμερα είναι πολυεθνική με υποκατάστηματα σε πάνω από 20 χώρες και είναι στο Γιαπωνέζικο χρηματίστηριο.



Στο Καναδά ψωνίζουμε στη Couche Tard (κοιμήσου αργά, με το σήμα της κουκουβάγιας), με 5000 υποκατάστήματα. Μπορειτε να την παρακολουθείτε στο Καναδέζικο χρηματίστηριο.

Εκχιονιστικά - για τα αγόρια

Για χάρη σας σουλατσάρω και φωτογραφίζω τα μηχανήματα. Σε μερικές περιπτώσεις τα κυνήγησα κιόλας τα βλογημένα γιατί μαρσάρουνε και δεν τα προλαβαίνεις.

1- Για να σαρώνουνε τα χιόνια στα πεζοδρόμια. Με ερπίστριες για να μπορεί να ανεβοκατεβαίναι άνετα. (Δύο μέρες μετά τη χιονοθύελλα)








2- Το βασικό για τσου δρόμους. Τα φτυαρίζει στη μέση η στην άκρη ανάλογα το φάρδος του δρόμου. Οι ρόδες του δεν εστραβόσανε. Έτσι είναι ξεπίτηδες για να μην μπλοκάρει στο χιόνι.

Σε τούτη τη φωτογραφία έχει βγεί τσάρκα. Κάτι λασπόνερα ρίχνει στο πλάι.







3- Ένα μικρό τρακτεράκι- φυσούνα που εκτοξεύει το χιόνι στα περιβόλια των σπιτίων για να καθαρίσουν τις εισόδους.









Για περισσότερη ποικιλία δέστε όλο το άλμπουμ μου (κάντε κλικ)
http://picasaweb.google.com/efi.pilarinu/SnowPlowingMachines02

Πινακίδες στη γειτονιά μου

Τα περισσότερα σταυροδρόμια στη γειτονιά μας, που είναι από τα πιο ήσυχα προάστεια, έχουν ΣΤΟΠ και στις 4 κατευθύνσεις (αλλοίμονο σου αν δεν ακινητοποιήσεις παντελώς το αυτοκίνητο).

Κάθε κρουνός πυροσβεστικής έχει το κόκκινο "παλούκι" που βλέπεται για να μην εξαφανιστεί μέσα στο χιόνι.

Και όλες οι ταμπέλες γράφουν
"Chemin ----όνομα--- Road"




Τα μεταλλικά παλούκια οριοθετούν την "μπασία" (Ζακυνθινή λέξη για τον συνήθως χαλικόδρομο για τα κάρα που οδηγεί στην κατοικία) , ώστε όταν έρθει το εκχιονιστικό να μην "καθαρίσει και τον κήπο!

Αχ, νάχε τέτοια και ο πατέρας μου πριν 30 χρόνια όταν του όργωσε ο συγγενής του, ένα στρέμμα από Ζακυνθινές φραουλιές που είχε φυτέψει, γιατί νόμιζε ότι ήταν κοινό τριφύλλι!
Από τότε δεν ξαναφύτεψε τέτοιες και τώρα δεν βρίσκεις τη ρίζα που να χτυπιέσαι!

Φωτογραφίες

Ένα ενημερωμένο άλμπουμ με φωτογραφίες, καθότι από τις τηλεφωνικές συζητήσεις της τελευταίας εβδομάδας οι περισσότεροι φίλοι δεν είχαν δει το αρχικό άλμπουμ.

http://picasaweb.google.com/efi.pilarinu/MontrealJanuaryAndFebruary2007

Μια μετάφραση ΜΗ Σαρακοστανιών θεμάτων

Ξεκινάω την Σαρακοστή με τρείς αμαρτίε: κρέας, λεφτά και διασκέδαση. Αλλά μην με παρεξηγήσετε γιατί είναι η αρχή τού θεματικά καινούργιου μου μπλόγκ στα Αγγλικά[(English verion of www.efi.gr and then click on Blog) or ( http://efipyl-efi.blogspot.com) ] όμως και δεν μπορούσα παρά να το μοιραστώ μαζί σας.
Διασκεδάστε λοιπόν με την μετάφραση πό την Βαβυλωνία (με ένα κλίκ http://babelfish.altavista.com/)
Φάτε ακριβά Fajitas η διασκεδάστε τσάμπα στο χιόνι.

FFF FOOD Fajitas I love Fajitas! The best were in NY on 1st Avenue at Canyon Road with George. Buy some tortillas from the super market. Buy chicken breasts and beef and cut them in strips. Cut onions and green bell peppers also in strips. “Grill” them in a thick saucepan. Serve them on a platter. Supplement with a sour cream side dish and guacamole. Make a wrap or two for yourself with warm flour tortillas. Be careful: just heat the tortillas in a low preheated oven so you don’t dry them. And for those that cant buy decent guacamole, just pure 2 avocados, some line, chop finely green onions and one tomato and add some Tabasco if desired. Bon appetite! The experienc e is like pita/souvlaki or like fondue bourguignon. For the margarita you would really have to cross the Atlantic to drink a decent one. Sorry guys and girls. FINANCE Corn prices and tortillas As of Feb 20, the price of a bushel of corn was US$3.45 more than double last year’s prices which ranged from US$1.50-$1.80 and roughly the highest level in a decade. This is the result of soaring U.S. demand for ethanol as an alternative energy source. Mexico imports corn from the US to supplement their local production and meet the demand for tortillas. It is estimated that poor Mexicans eat an average of 400 grams of tortillas daily. With the new skyrocketed prices of corn, workers earning the minimum wage of about $4.75 a day, could spend more than one-third of their earnings on tortillas for their families. Thus, thousands of Mexicans are protesting! FUN Snow Angels Make a snow angel. Be a snow angel. Have someone push you down in the snow and then just open and close your legs and hands to create the dress and the wings of the angel. Enjoy!

FFF ΤΡΟΦΙΜΑ Fajitas Αγαπώ Fajitas! Το καλύτερο ήταν στη Νέα Υόρκη στη 1$η λεωφόρο στο δρόμο φαραγγιών με George. Αγοράστε μερικά tortillas από την υπεραγορά. Αγοράστε τα στήθη και το βόειο κρέας κοτόπουλου και τους κόψτε στις λουρίδες. Κόψτε τα κρεμμύδια και τα πράσινα πιπέρια κουδουνιών επίσης στις λουρίδες. "Τους ψήστε" στη σχάρα σε μια παχιά κατσαρόλλα. Τους εξυπηρετήστε platter. Συμπλήρωμα με ένα ξινό δευτερεύον πιάτο κρέμας και guacamole. Κάνετε ένα περικάλυμμα ή δύο για σας με θερμά tortillas αλευριού. Να είστε προσεκτικός: ακριβώς θερμάνετε tortillas σε έναν χαμηλό προθερμασμένο φούρνο έτσι δεν τα ξεραίνετε. Και για εκείνους που λοξοτομούν αγοράστε το κόσμιο guacamole, ακριβώς καθαρά 2 αβοκάντο, κάποια γραμμή, τεμαχίστε λεπτά τα πράσινα κρεμμύδια και μια ντομάτα και προσθέστε κάποιο Tabasco εάν επιδιώκεται. Όρεξη Bon! Η εμπειρία είναι όπως το pita/to souvlaki ή όπως fondue bourguignon. Για τη Μαργαρίτα θα έπρεπε πραγματικά να διασχίσετε τον Ατλαντικό για να πιείτε έναν κόσμιο. Θλιβεροί τύποι και κορίτσια. ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ Οι τιμές και tortillas καλαμποκιού Aπό τις 20 του FEB, η τιμή ενός μπούσελ του καλαμποκιού ήταν USS3.45 περισσότερο από τις τιμές του διπλού περασμένου χρόνου που κυμάνθηκαν από USS1.50-$1.80 και κατά προσέγγιση το πιό υψηλό επίπεδο σε μια δεκαετία. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της πετώντας στα ύψη ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ απαίτησης για την αιθανόλη ως εναλλακτική πηγή ενέργειας. Το Μεξικό εισάγει το καλαμπόκι από τις ΗΠΑ για να συμπληρώσει την τοπική παραγωγή τους και να ικανοποιήσει την απαίτηση για tortillas. Υπολογίζεται ότι φτωχοί μεξικανοί τρώνε έναν μέσο όρο 400 γραμμαρίων tortillas καθημερινά. Με τις νέες ανερχόμενες στα ύψη τιμές του καλαμποκιού, οι εργαζόμενοι που κερδίζουν το βασικό μισθό περίπου $4,75 ημερησίως, θα μπορούσαν να ξοδεψουν περισσότερο από το ένα τρίτο των αποδοχών τους tortillas για τις οικογένειές τους. Κατά συνέπεια, χιλιάδε μεξικανοί διαμαρτύρονταϊ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ Αγγελοι χιονιού Κάνετε έναν άγγελο χιονιού. Να είστε ένας άγγελος χιονιού. Έχετε κάποιο να σας ωθήσει κάτω στο χιόνι και έπειτα ακριβώς να ανοίξει και να κλείσει τα πόδια και τα χέρια σας για να δημιουργήσει το φόρεμα και τα φτερά του αγγέλου. Απολαύστε!

Το ράδιο και μια κριτική

" Σας παροτρύνομε να μας τηλεφωνήσετε! Θα σας εξυπηρετήσουμε όποιες και να αν είναι οι ανάγκες σας", άκουγα από τον Ελληνικό ραδιοφωνικό σταθμό του Μοντρεάλ καθώς δειλά δειλά οδηγούσα την υπηρεσιακή Κάντιλακ από το σπίτι στο πλησιέστερο εμπορικό κέντρο. Το κάθισμα μου το είχα προθερμάνει (στο low) και χωρίς να βγάλω το πουπουλένιο μου πανωφόρι ένοιωθα σαν να καθόμουνα πάνω σε δερμάτινη πολυθρόνα επενδεδυμένη με θερμοφόρα . Η διαφήμιση ήταν από γραφέιο κηδειών που φρόντιζε όλες τα διαδικαστικά για τον όποιον απερχόμενο ομογενή ήθελε να ενταφιαστεί στη Ελλάδα. Μην γελάτε, εσείς οι " εν τη πατρίδη ομογενείς", γιατί δεν αργούν οι μέρες που θα διαφημίζουν οι όλοι οι Βαλκάνιοι μετανάστες στα ραδιόφωνα και στις εφημερίδες τα ανάλογα services.

Δεν γράφετε κανένα comment στο blog μου αλλά μου τα λέτε τηλεφωνικώς. Ακούω λοιπόν από μερικούς ότι τα γραφούμενα μου έχουν κάτι σαρκαστικό, κάτι λυπημένο, κάτι πικρό. Και ο Φίλλιπος ο Δρακονταειδής (μεταφραστής και συγγραφέας) μου γράφει ηλεκτρονικά, αφού διάβασε το βιβλίο μου, ότι φοβάται ότι δεν θα έχει τόσο απήχηση στην Ελλάδα που είναι μια χώρα που αγνοεί το χιούμορ. Άρα εγώ έχω χιούμορ? Η πάλι σας γράφω μια πικρή και λυπημένη κριτική για το βιβλίο μου?

http://www.myriobiblos.gr/texts/contents_drakontaeidis_gr.html
http://www.protoporia.gr/protoporia/author.asp?author%5Fid=907802&product%5Fid=273342&mscssid=AQBAX57HH3SQ9PTRUPJRN6K8UW97C8RA
Φ. Δρακονταειδής