ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΗ

Μυρτιδα

2010-04-16T07:54:00.000-07:00

Μύρτις, ένα κοριτσάκι 11 ετών που έζησε στην αρχαία Αθήνα «αφηγείται» την ιστορία του

Απεικόνιση του λοιμού της Αθήνας. Υστερα από έρευνες, ο Μανώλης Ι. Παπαγρηγοράκης, επίκουρος καθηγητής της Ορθοδοντικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο πιθανός αιτιολογικός παράγοντας ήταν ο τυφοειδής πυρετός.

Να σας συστήσουμε τη Μύρτιδα, μια ενδεκάχρονη κοπέλα που μας έρχεται από μακριά, για την ακρίβεια, από τους αρχαίους χρόνους. Για να τη γνωρίσετε –γράφει ο Ηλίας Μαγκλίνης– δεν έχετε παρά να βρεθείτε στο Μουσείο της Ακρόπολης, αύριο Παρασκευή, στις 7.30 το απόγευμα, οπότε και ο κύριος Μανώλης Ι. Παπαγρηγοράκης, επίκουρος καθηγητής της Ορθοδοντικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, θα παρουσιάσει σε ειδική εκδήλωση την τεκμηρίωση και όλα τα στάδια της ανάπλασης του κρανίου της αρχαίας κορασίδος, με τον τίτλο «Μύρτις: πρόσωπο με πρόσωπο με το παρελθόν». Επιπροσθέτως, την Πέμπτη, 15 Απριλίου, θα πραγματοποιηθούν τα εγκαίνια της έκθεσης με τον ίδιο τίτλο, στο Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας, στο αμφιθέατρο «Αγγελος Γουλανδρής» του Κέντρου Γαία (Οθωνος 100, Κηφισιά). Η έκθεση αυτή θα παρουσιάσει με τη σειρά της όλη τη διαδοχή των διαφόρων φάσεων (τις αρχαιολογικές, ιατρικές πτυχές του θέματος, τον ρόλο που έπαιξαν οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές) στην ολοκλήρωση της ανάπλασης αυτού του προσώπου από το παρελθόν.

Ισως κάποιοι αναρωτιέστε γιατί την αυριανή παρουσίαση θα πραγματοποιήσει ένας καθηγητής ορθοδοντικής και όχι ένας αρχαιολόγος. Ο κ. Παπαγρηγοράκης, όμως, ασχολείται εδώ και τριάντα χρόνια με τα αρχαιολογικά κρανία. «Το 1995, κατά τις ανασκαφές που γίνονταν στον Κεραμεικό, στο πλαίσιο της κατασκευής του Μετρό», μας είπε χθες ο κ. Παπαγρηγοράκης, «η αρχαιολόγος Ερση Μπαζιωτοπούλου-Βαλαβάνη μου παρέδωσε σκελετικό υλικό της μεσοελλαδικής εποχής (1900 π.Χ. - 300 π.Χ.) με το οποίο θα εμπλούτιζα την έρευνά μου πάνω στη μορφολογία του αρχαίου Ελληνα. Μελετούσα και συνέκρινα το κρανιοπροσωπικό σύμπλεγμα των αρχαίων και των νέων Ελλήνων. Σε αυτό το πλαίσιο, μελέτησα 150 αρχαία κρανία και τα συνέκρινα με 250 νεοελλήνων». Η μελέτη αυτή στάλθηκε στο Πανεπιστήμιο του Μπέργκεν, στη Σουηδία, και σχετική ανακοίνωση έγινε το 2005 στο Παγκόσμιο Ορθοδοντικό Συνέδριο, στο Παρίσι. «Στην ουσία, επιβεβαίωσα έπειτα από πενήντα χρόνια όσα υποστήριζαν θεωρητικά οι Αμερικανοί ανθρωπολόγοι, όπως ο Κουν, το 1939: ότι δεν υπάρχουν σημαντικές διαφορές ανάμεσα στους αρχαίους και τους σύγχρονους Ελληνες. Ειδικά ως προς το “προσωπικό” κρανίο (αυτό που μας είναι ορατό) δεν υπάρχει καμία διαφορά. Μόνο ως προς το “εγκεφαλικό” (η κάψα που περιβάλλει τον εγκέφαλο), αλλά πρόκειται για μια φυσιολογική εξέλιξη του ανθρώπινου είδους».

Το 2000 ανατέθηκε στον κ. Παπαγρηγοράκη να διερευνήσει μέσω του σκελετικού υλικού τον πιθανό αιτιολογικό παράγοντα του λοιμού της Αθήνας κατά τη διάρκεια των Πελοποννησιακών Πολέμων και το 2006 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η πιθανότερη αιτία ήταν ο τυφοειδής πυρετός.

«Το 2007, στην 27η Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης, έπεσε η ιδέα για την ανάπλαση της Μύρτιδος – ιδέα βασισμένη στην ανάπλαση που είχε γίνει του προσώπου του Φιλίππου και με το υλικό που είχα από τους σκελετούς του Κεραμεικού. Ολοκληρώσαμε τη δουλειά πριν από λίγους μήνες. Ομως, η ανάπλαση δεν έγινε πάνω στο αρχαίο κρανίο, φτιάξαμε ένα αντίγραφο. Αυτό έγινε στο κέντρο Εγκέφαλος από τον ακτινολόγο Παναγιώτη Τούλα, όπου ο αξονικός τομογράφος του κέντρου έχει τη δυνατότητα να πραγματοποιεί 64 τομές το δευτερόλεπτο. Πήραμε τα στοιχεία που μας έδωσε ο κύριος Τούλας και τα στείλαμε στα Χανιά, στα ΤΕΙ Κρήτης, όπου οι καθηγητές Μαραβελάκης και Αντωνιάδης, με ειδικό πρόγραμμα υπολογιστών, έφτιαξαν ένα πιστό αντίγραφο του κρανίου. Αυτό εστάλη στη Σουηδία, στον ειδικό μοντελίστα Οσκαρ Νίλσον, ο οποίος ολοκλήρωσε τη διαδικασία της ανάπλασης».

Το κοριτσάκι μας λοιπόν είναι 11 ετών, φοράει φόρεμα σχεδιασμένο από τη Σοφία Κοκοσαλάκη, από λινό ύφασμα, πάνω στο οποίο η Ελένη Κλημογιάννη ακολούθησε τον αρχαίο τρόπο ραφής. Να πούμε ακόμα ότι στην έκθεση στο Μουσείο Γουλανδρή, ο επισκέπτης θα περιδιαβάζει όλες τις διαδρομές της ανάπλασης με μουσικό χαλί μια σύνθεση του Κωνσταντίνου Βήτα. «Θα ήταν σοβαρή παράλειψη», τονίζει ο κύριος Παπαγρηγοράκης, «να μην αναφέρουμε ότι όλοι οι Ελληνες που εργάστηκαν σε όλες τις φάσεις της ανάπλασης, το έκαναν αφιλοκερδώς». Το κείμενο απο την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 8/4/201

“ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΜΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ” Αλαν Μπένετ, Μεταιχμιο

2010-02-26T07:54:00.000-08:00

Το βιβλίο γράφτηκε πριν την επίσημη επίσκεψη Ομπάμα στην Βασίλισσα της Αγγλίας, αλλιώς ο συγγραφέας μπορεί να παρουσίαζε την βασίλισσα να ακούει audiobooks στο ipod της. Αν δε το γραφείο εθιμοτυπίας του Αμερικανού πρωθυπουργού, είχε διαβάσει το βιβλίο του Μπένετ, μπορεί να αποφάσιζαν να προσφέρουν στη Βασίλισσα ένα e-Reader η ένα Kindle αντί για φωτογραφικό υλικό σε ipod.

Εν πάσι περιπτώσει, το μόνο αδύνατο σημείο της ιστορίας ενός πολύ ασυνήθιστου αναγνώστη, είναι ότι η χρονική του τοποθέτηση αποκαλύπτεται σχεδόν στη μέση του μυθιστορήματος όταν ο συγγραφέας αναφέρεται στο Ebay. Πριν αναφερθεί στο ηλεκτρονικό πολυκατάστημα, ο αναγνώστης δεν έχει ιδέα σε ποιά εποχή βρισκόμαστε.

Ο ασυνήθιστος αναγνώστης μας μπάζει κρυφά στη φυλακή της αριστοκρατικής ζωής αλλά και στον ξενώνα των ηλικιωμένων ανθρώπων όπου η στασιμότητα και τα λιμνάζοντα νερά ενδημούν.

Αναμενόμενη εξέλιξη ενός μυθιστορήματος που εκτυλίσσεται μεσ’τα παλάτια, είναι μια καινοτομία που ταιριάζει με την εξουσία. Η Βασίλισσα κάνει αυτό που θέλει, που την ευχαριστεί και αδιαφορεί για τη γνώμη των αυλικών. Ο Μπένετ όμως μας παρουσιάζει κάτι πολύ βαθύτερο που δεν έχουμε συνηθίσει να ζευγαρώνει με την κενότητα της αριστοκρατίας, μια πνευματική και πολύ προσωπική αλλαγή.

Μας ταξιδεύει με πανί και όχι μηχανή, στην πολύ ανθρώπινη πορεία καλλιέργειας της Βασίλισσας. Η περιήγηση του αρμόζει στην ιστορία της διαπαιδαγώγησης της συνείδησης της Βασίλισσας. Αυτοδίδακτη αρμόζει με την δύναμη της αριστοκρατίας. Η μοναξιά ενός αναγνώστη ταιριάζει με την Βασίλισσα. Η αυτο-αμφισβήτηση, ενδημική και αυτή στους λογοτέχνες, δεν εξαιρεί την Μεγαλειότατη από τα πλοκάμια της.

Και ακριβώς στο σημείο που η ιστορία αρχίζει να σούρνει τον αναγνώστη, όπως και θάπρεπε αφού οι ηλικιωμένοι δεν μπορούν να μας συναρπάσουν, εκεί ο Μπένετ κλείνει την ιστορία πολύ αριστοκρατικά και απρόβλεπτα.

Η Βασίλισσα, η ασυνήθιστη αναγνώστρια, χωρίς υποστήριξη ειδικού σύμβουλου, χωρίς την έγκριση του συζύγου, χωρίς καμιά εμπειρία, ανακοινώνει σε ανυποψίαστη κοινωνική ομήγυρη, την απόφαση της. Μια απόφαση που την οδηγεί να αφήσει τον θρόνο και κόντρα στο χρόνο να ακολουθήσει τη μούσα που η ίδια έθρεψε και ανδρώθηκε μέσα της. Ο ασυνήθιστος αναγνώστης που μεταλλάσσεται σε συγγραφέα που θέλει να ακουστεί η διαφορετικότητα της φωνή.

"Για την Αγάπη των Άλλων", Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη

2010-02-12T07:52:00.000-08:00

Το βιβλίο γράφτηκε στη γειτονιά που ζούσα το πρώτο χειμώνα στο Μόντρεαλ. Η ιστορία βρήκε τον σπόρο της στην πόλη που έζησα πριν πληγωθεί από την 11 Σεπτεμβρίου. Τη Νίσυρο δεν την περπάτησα. Μα μα το Θεό, τον Στρατή τον συνάντησα, τον ξέρω και τον βλέπω παντού. Είναι όλα αυτά που περιμένει κάθε θηλυκό από το αρσενικό, και που δεν γίνεται να εκπληρωθούν. Ο Στρατής της Τζαννής είναι το αρσενικό αρχέτυπο της πατριατριαρχικής κοινωνίας που είναι βέβαιο ότι δεν μπορεί να σταθεί στο ύψος των συναισθηματικών και πνευματικών αναγκών κανενός θηλυκού; της γυναίκας του, της οικογένειας του. Και συνάμα, εμείς τα θηλυκά σαν ατελείωτα δημιουργικά πλάσματα, βρίσκουμε τρόπους να συμφιλιωθούμε με αυτή την πραγματικότητα. Βρίσκουμε τρόπους να γλύφουμε τις πληγές και στερημένες να στολιζόμαστε και να πλάθουμε οικογένειες.

Γράφοντας για ένα ήδη πολυσυζητημένο βιβλίο δεν είναι απλό. Τα κύρια στοιχεία του μυθιστορήματος, χαρακτήρες, χρονική και κοινωνική τοποθέτησή, έχουν ήδη καλυφθεί και συζητηθεί.

H έμπειρη συγγραφέας παρότι δημοσιογράφος, έχει βαθιά κατανοήσει ότι η αλήθεια είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από τα γεγονότα. Οι αναγνώστες φυσικά θέλουν να ανακαλύψουν την αλήθεια στα: γιατί, πως οδηγήθηκε, για ποιο λόγο, τι έφταιξε, πως το άντεξε κτλ. Στη ζωή δεν έχει τόσο σημασία το τι συμβαίνει αλλά το πως το διαχειριζόμαστε, και σε αυτό ακριβώς μιλάει η συγγραφέας που χρησιμοποιεί άριστα “συναισθηματικά αγκίστρια” και μας “αρπάζει” και μας κρατάει παρακαλοθούντας τα βιώματα των χαρακτήρων της.

Η ανάλυση του έργου από τεχνική άποψη, πλοκή, υποπλοκές, το λεγόμενο στο κινηματογράφο “inciting incident”, δηλαδή το καταλυτικό επεισόδιο, η κρίση που επακολουθεί, ο ρυθμός που εναλλάσσονται οι σκηνές; θα αποκάλυπτε ένα έργο έτοιμο να ειπωθεί κινηματογραφικά και χωρίς λόγια.

Κλείνω λέγοντας ότι διαβάζοντας το μυθιστόρημα της Ιουστίνης, δεν μπορώ παρά να προσμένω τις καλοκαιρινές γυναικείες συζητήσεις στην Ελλαδα για το “τι θα έκανες εσύ αν ήσουν η Τζαννή και η Μαργαρίτα? Γιατί ο Στρατής δεν εμφανίστηκε ποτέ?”

Κάθε άνθρωπος κάνει αυτό που θεωρεί “σωστό” αλλά μοιραία από την δική του την οπτική γωνία και κοσμοθεωρία.

"στο Ανθρωποχάταν" από το Μοντρέαλ

2008-05-20T09:29:00.000-07:00

Παραθέτω την λογοτεχνική παρουσίαση του βιβλίου μου στο Μόντρεαλ από τον καθηγητή Γιάννη Χατζηνικολάου, που με άγγιξε βαθύτατα.

"Και ενώ τα παροικιακά μας πολιτιστικά νερά παρέμειναν λιμνάζοντα για αρκετό καιρό, νάσου τώρα τελευταία ξεπρόβαλαν – σχεδόν αθόρυβα- απαλά και φιλάνθρωπα κάποιες καινούργιες φωνές , προσκαλώντας μας όλους σ’ενα φιλότεχνο αγαπητικό γιορτάσι.

Πρίν λίγο καιρό με την παρουσίαση της καταπληκτικής μετάφρασης –απόδοσης στα αγγλικά του Παπαδιαμάντη απο τον πατέρα Λάμπρο Καμπερίδη και σήμερα μ’ένα ονειρικό ταξίδι στο τέως Μανχάταν και νύν Ανθρωποχάταν της Εφης της Ζακυνθινιάς.

Και μια και αναφέρεται τούτο το μικρό πρωτόλειο βιβλιαράκι σ’ένα περίεργο σύγχρονο παραμύθι , σαν και κείνα που λένε οι εγγονοί στις γιαγιάδες τους και όχι το αντίστροφο, ας ξεκινήσουμε και μείς αυτή την παρέλαση στους δρόμους του Ανθρωποχάταν με οδηγό την Εφη και τους ήρωες της, τον Ζούκου και τον Ζούκου-Ζούκου και τους Ζαζού και που φυσικά τα ονόματα τους θα έχουν φαντάζομαι την καταγωγή τους απο το Ζάντε , την Ζάκυνθο και που βρέθηκαν καταπώς το λέει η ιστορία « στού ανθρωποχάταν τα ουρανοξύστικα λημέρια».

Λοιπόν δώστου κλώτσο να γυρίσει, παραμύθι ψεύτικο ή αληθινό – εσείς θα μου το πείτε – ν’αρχινίσει ........

...... Δυό δίδυμοι ζακυνθινοί μεγαλώνουν στο Ανθρωποχάταν κοντά στούς δίδυμους πύργους σε μιά γνώριμης ατμόσφαιρας ελληνοαμερικάνικη φαμίλια, στην καρδιά του Μανχάταν που κατα το ελληνικότερον ή ζακυνθινότερον αποκαλείται Ανθρωποχάταν.....

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ Νούμερο 1

« Οι δίδυμοι ήταν καθισμένοι σε εκ διαμέτρου αντίθετες θέσεις, στην τραπεζαρία, σαν να’ταν βασιλικό ντουέτο. Ηταν απο τα σπάνια κυριακάτικα απογεύματα που δεν υπήρχε κινητικότητα στούς κοινόχρηστους χώρους του σπιτιού. Ο πατέρας καθόταν στη συνηθισμένη του πολυθρόνα και ξεδιάλεγε χαρτιά με μαεστρία. Είχε μια τσάντα φυσαρμόνικα κι ένα ψάθινο κυλινδρικό καλάθι για όσα ήταν άχρηστα ή πηγαινοερχόταν άσκοπα γραφείο σπίτι, σπίτι γραφείο, χωρίς να βρίσκουν αναγνώστη ή μόνιμη θέση αποθήκευσης. Το μισογέματο φλιτζάνι με τον χλιαρό φιλτραρισμένο καφέ του, πιψοκίνδυνα καθόταν στο φαρδύ δεξί χερούλι της πολυθρόνας. Το ελαφρύ του λάπτοπ ακουμπισμένο στο ασορτί πουφ αργορουφούσε τα υγρά της μισογέματης μπαταρίας του, και ο ίδιος, με τα κλασικά πρεσβυωπικά γυαλιά μεσίστια, ακολουθούσε κάτι που έμοιαζε με συστηματική διαδικασία. Ξεθωριασμένος σεβασμός για τον κουβαλητή ρευστού και η μαμά χαμένη μέσα σ’ένα απο τα πολύχρωμα βιβλία της Sark. Αναλύσεις, διαγράμματα, παρουσιάσεις για τουαλέτες ΤΟΤΟ απιστερά απο το τζάκι. Ζουμερές άγριες γυναίκες, Εμπνευση σάντουιτς και Ημερολόγιο με βιβλίο Παιχνιδιού της Sark, μιά στοίβα βιβλία της αγαπημένης της συγγραφέως στα δεξιά του τζακιού ..»

Ο μπαμπάς επενδύει , το παίζει «homme des affaires» σε ΤΟΤΟ τουαλέτες, που πα να πεί , το οτιδηποτε κερδοφόρο. Η μαμά ασχολείται με το “new age”. Η γιαγιά στον απίθανο κόσμο της , τον ζακυνθινοπαραδοσιακό, κόντρα στο ρεύμα. Και οι δίδυμοι μεγαλώνουν σαν πύργοι στο γνώριμο τρελόκοσμο της αγοράς, της ζήτησης, των εγκεφάλων, των ηλεκτρονικών παιχνιδιών, των πολλαπλών ορόφων, των κουμπιών που ρυθμίζουν και φτιάχνουν τη ζωή μας.

Σε τούτο το χωρόχρονο στην καρδιά του Ανθρωποχάταν συμβαίνουν τα ασυνήθιστα, το 9-11, το ανακάτεμα των ορόφων του ουρανοξύστη, τα μπάμ και μπούμ και μπλαστ. Η απώλεια, η οδύνη, ο τρόμος συνυπάρχουν με το τέρας της αγοράς τον ΕΤΕΡΟ, με την CIA και τις διαπλοκές, τα μέντια , την τρέλα της αγοράς.......

Και μέσα σ’αυτό το σύχρονο χάος μιά απίθανη γιαγιά, ανεπανάληπτη εικόνα της αυτοσυνειδησίας μας της πατρογονικής, μας την βγαίνει μοντέρνα απο την γωνία με πλακάτ συλλόγου πρωτότυπου, γνώριμη άλλωστε παρουσία στου καθενός μας το φυλλοκάρδι.....

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ Νούμερο 2

« Η γιαγιά η Αταλάντα, εγινε ιδρυτικό μέλος του συλλόγου « Αντιγρουσούδηδες» που θα οργάνωνε μεταξύ άλλων και ένα φεστιβά στον 13^ο δρόμο για να ξορκίσουν τούς αγνώστους που κρυβόταν πίσω απο την τυχαιοποίηση που την είχαν κιόλας πλέον πιστέψει. Ο ύμνος του συλλόγου ήταν λιτός, τετράστιχος και τον τύπωσαν σε φιλτζάνια, μαντίλια, μπλουζάκια, καπέλα και μπαντάνες.

Στην χώρα των Ετάζ-Ουνί

φυτρώνουν ρίζες μαγικές

που αγοράζουνε ασφάλεια

αγαθά και μέρες μαγικές

Το happy-ending του επεισοδίου της τυχαιοποίησης δεν είχε συμβεί ακόμα. Η γιαγιά συνέχιζε να το φλερτάρει ελπίζοντας πολύ στην εμφάνιση του. »

Η Εφη ζεί σ’αυτό το κόσμο χρόνια τώρα και τον κάνει ανθρωπομυθιστόρημα σύγχρονης φαντασίας και γλωσσικής σπουδής. Τον ξαναβαφτίζει και τον αναπλάθει μ’ένα σύγχρονο φόρεμα.

Η γλώσσα του μυθιστορήματος ευρηματικότατη, ελληνοπλάστρα, φτιάχνοντας συνεχώς καινούργιες λέξεις με βαθειά ελληνοπρεπή ρίζα και μοντέρνο τσουλούφι, σαν τον καλλιτέχνη που βάζει την μιά ψηφίδα κοντά στην άλλη.

Η ποικιλία και η μείξη τους πρωτότυπη και καλόηχα αναπάντεχη μια και πολλές απ’αυτές τις λέξεις αθέλητα ή ηθελημένα μπήκαν τόσο βαθιά στο μεδούλι της αγγλοσαξωνικής αμερικανοποιημένης καθημερινότητας μας που ξεχνάμε την ρίζα και το βαθύ τους νόημα.

Η εγκεφαλοκαταιγίδα = brainstorm, Ο Σκεψαθώνιος = think tank , η new age μαμά, το μαυρισμένο μπάτζ, mind your own business που πάει να πει « Κοίτα την στραβομάρα σου» , καυτές τσέπες = hot pockets , Τοίχο δρόμος = wall street, οικονομική εφημερίδα φτού = Financial Times, H γύρω-γύρω γειτονιά, η πολιτεία του Μεγάλου Μήλου = big apple......

Μια ελευθερία χρήσης λέξεων και εικόνων μαζί με λεπτομερειακές διασκεδαστικές περιγραφές με απαράμιλλη ζωντάνια και εφευρετικότητα.

Ξαναβουτάω στις σελίδες του βιβλίου και ρουφάω τις εικόνες του. Σαν σε οθόνη κινηματογράφου 180 μοιρών.

Βλέπω την σύγχρονη ζήση μιάς οικογένειας στην καρδιά της Νεουορκέζικης χρηματαγοράς και των ουρανοξυστών. Οι παραδοσιακοί ρυθμοί εχουν πιά πλήρως αλλιωθεί απο την σύχγρονη πραγματικότητα. Η προσαρμογή στα καινούργια δεδομένα της ζωής είναι πλήρης. Μου φαίνεται περίεργα μακρινός και συγχρόνως κοντινός αυτός ο τρόπος.

Είναι άραγε η σύγχρονη χαβούζα που όλα τα λιώνει, όλα τα πατάει ή το μέτρο που κρίνει την αλήθεια που ζούμε ;

Οι εικόνες έρχονται ζωντανές πάλι πίσω.

Πως ορίζεις την ζήση στο νέο κόσμο ;

Είναι η χώρα των επιτροπών ( committees) και των συνεδριάσεων (meetings), των κουμπιών, της χρηματαγοράς, του τέρατος με το όνομα ΕΤΕΡΟ. ....

Στη χώρα των Ετάζ-Ουνί φυτρώνει ρίζα μαγική : το δολάριο, η ευκαιρία, το κέρδος, η θεοποίηση του χρήματος, της οικονομικής επιφάνειας, της «ανθρώπινης» επιτυχίας, της επιβολής στούς άλλους, η χώρα του απρόσμενου, του καινούργιου, του περίεργου.....

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ Νούμερο 3

« Στην προσπάθεια αναβάθμισης ο δήμαρχος Τζουλιανάκης είχε πείσει την μεγαλύτερη κατασκευαστική στο Ανθρωποχάταν να χτίσει στο νησι του 32 ου Προέδρου, που απλωνόταν κάθετα στη γέφυρα, μια καινούργια παγκοσμιογειτονιά. Εκανοντάδες μέτρα τυλιγμένα τάπητες γκαζόν, δεκάδες διπλοκατοικίες με πρασιές, γήπεδα τένις, μπάσκετ κι ένα υπερσύγχρονο μίνι γκόλφ με θέα το ίδιο το Ανθρωποχάταν. Η ανέγερση των τοίχων των Εταζ-Ουνί ήταν σαν μια Lego-κατασκευή, που εξελισόταν με γοργό ρυθμό. Η μεγαλύτερη παγκοσμιογειτονιά, ολόκληρος οικισμός στο νησί κάτω απο τη γέφυρα, χωρίς πολυκατοικίες και ουρανοξύστες, με διάφορα στίλ αρχιτεκτονικής και χρώματα, ήταν υπό εξέλιξη.

« Τον μέλλοντα γαμπρό μην το ρωτήσετε κάτι χαζό,

« Είσαι Ζαζού, είσαι Ζαζού ; »

γιατί είναι μυστικό και μάλιστα πολύ πολύ κρυφό

μέχρι να βρεί τη λύση του τυχαιοποιητή

η χώρα των Ετάζ-Ουνί

που έχει φήμη μαγική !

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΚΑΠΟΙΟΥ ΠΕΡΙΕΡΓΟΥ ΜΟΝΤΡΕ-ΑΛΗΤΗ

Είναι μυθιστόρημα ή χρονογράφημα ; Μαγική εικόνα ή παραμύθι ; Ουτοπία ή πραγματικότητα ; Ονειρο, φαντασία ή ψευδαίσθηση ;

Μου ακούγεται σαν ένα πρωτότυπο παραμύθι ντυμένο με αλήθεια, που μας βάζει να σκεφτούμε, να ονειρευτούμε, να γλωσσοκαταπιούμε, να βάλουμε χαλίκια στη γλώσσα μας, να βρούμε αν το μπορούμε- στην καρδιά του σύγχρονου κυκλώνα - το δικό μας το δρομί, ανάμεσα στα συντρίμια των θεόρατων πύργων που κτίσαμε, στην Βαβέλ του σύγχρονου μυρμιγκοχάταν, με τα τέρατα της αγοράς και τους τεχνικούς εγκεφάλους που πατάνε την καρδιά μας και πιέζουν τα μυαλά μας.

Αραγε μπορούμε μέσα απ’αυτή την σύγχρονη Βαβέλ , την απαιτητική, την ασύστολη, μαζί με τον Ζούκου και τον Ζούκου-Ζούκου και τούς Ζαζού να βρούμε τον μηχανισμό της τυχαιοποίησης ή πρέπει να φυγαδευτούμε στα ακρογυάλια της Ζάκυνθος, ψιθυρίζοντας μουρμουρητά κάποια ποιήματα του Σολωμού, μπάς και ανταμώσουμε μετα τα μπάμ και μπούμ και μπλάστ την Γυναίκα της Ζάκυνθος να κάθεται σαν μικρό αγαλματάκι σε μιά βιτρίνα του Ανθρωποχάταν ;

Τα ερωτήματα αυτά τα αιώνια και βασανιστικά δεν έχουν αυτόματες απαντήσεις.

Θέλουν ψιλοάλεσμα στης καρδιάς το αμόνι.

Οχι για να βρούμε όλες τις λύσεις. Αλλά μπάς και προφέρουμε τις σωστές ερωτήσεις , που μοιάζουν «σαν τον αγώνα του χρυσού με την σκουριά σ’ατίμητη κορώνα .....»

Και μόνο όμως που η Εφη με το Ανθρωποχάταν της μας δώρισε περάσματα για τέτοιες σκέψεις και ονείρατα τις ωφείλουμε πολλές ευχαριστίες.

Με το καλό και στο επόμενο.....

Ενας φιλοζακύνθιος Μοντρεαλίτης, και κατα το γαλλικότερο Μονρεαλίτης

ή κατά το ελληνικότερον Πραγματικοβουνίτης....

και για την αντιγραφή......."

Δρ. ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ

Μπαλέτο "Spanish Gypsies" (χορεύει η Λάουρα) με μουσική από Esmeralda and Don Quixote.

2008-05-05T18:29:00.000-07:00

Η Λάουρα μεταμφιεσμένη σε Σπανιόλα τσιγγάνα!

Η Λάουρα χορέυει (η δεύτερη από την δεξια μεριά)

Με άνεση και χάρη.

Νέα Υόρκη

2008-05-05T18:12:00.000-07:00

Από την Queensborough bridge καθως πλησιάζουμε στο Μανχάταν, μια στρετς λίμο, το ΝΥ ταξί, και οι ουρανοτρίφτες.

Τα κεφαλάκια (Πανου και Λάουρας) καθως χαζεύουν jazz στο Central Park.

Γεμάτη η ΝΥ από ανατολιτικα ποδήλατα που συμπληρώνουν τις αμάξες και τα ταξί (χωράνε μεχρι 3) .

Στο Μετροπόλιταν μουσείο.

" ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ ΣΑΝ ΠΑΛΙΟ ΚΡΑΣΙ" ..από τον Νιόνιο Μαρινο Κουρή ά

2008-04-23T19:20:00.000-07:00

Ο Νιόνιος Μαρίνος Κουρής είχε την καλοσύνη να μου στείλει τις σκέψεις και τα συναισθήματα που κατέγραψε μετα την απώλεια του φίλου του Λάγιου (πατέρα του Δημ. Λάγιου).
Με την άδεια του το αναρτώ για να το μοιραστω με τους Ζακυνθινους συγγενείς και φίλους.
--------------------------------

- Νιόνιο μου δεν δίνω δεκαράκι, αν πεθάνω και αύριο το πρωί .

-Σώπα βρε Σπύρο, του λεω, θα σου βάλουν ξύλινο πόδι και όλα θα πάνε καλά.

-Και πως θα μπορώ να πηγαίνω στην ταβέρνα με τους φίλους μου, να πίνω ένα ποτηράκι παραπάνω και να τραγουδάω. Έχω χάσει κιόλας την φωνή μου. Τέτοια ζωή δεν την θέλω, μου λεει ακτινοβολώντας ένα βλέμμα από το αποστεωμένο του πρόσωπο.

Μετά από λίγες μέρες ο Σπύρος, (ο πατέρας του Δήμου του Λάγιου, του συνθέτη μας) επέθανε. Ήταν ο απλός άνθρωπος, που χωρίς φλύαρα λόγια και κούφιες μανιέρες ελαμπίριζε ευγένεια ψυχής με την θεϊκή του την φωνή. Και με στίχους, που ξεδιψούσαν το ζακυθινό μου είναι, σαν το νερό της Κάναλης. “Πως μπορώ χωρίς εσένα κόρη μου μακριά να ζω”, “Από το δικό σου το στενό πέρασα χιλιάδες βράδια”….

Αν μπορούσα να μιλήσω στα φαντάσματα, στο φάντασμα του Σπύρου θα έλεγα :

Σε ευχαριστώ Σπύρο γιατί ήσουν ένας από κείνους που με έμαθαν, πως στην ζωή οι μεγάλες αξίες δεν αγοράζονται με χρήματα. Τι να κάνω τα χρήματα , αν με αυτά δεν μπορώ να αναπνεύσω το άρωμα κάποιων αγέραστων αξιών, όπως η γνήσια λαϊκή τέχνη;

Ίσως ο φίλος μου ο Γιάννης, που του αρέσει να συμβαδίζει με την εποχή, μου πει:

-Μπορείς να βρεις τα ίδια τραγούδια σε δίσκο ή σε CD, τι σε νοιάζει;

Δεν είναι όμως έτσι. Μακάρι να ήταν. Γύρω από την καντάδα, γύρω από τους φτωχούς μεζέδες της ταβέρνας, γύρω από τον κρυφό έρωτα , παιζόταν το γαιτανάκι της καθημερινότητας. Η δουλειά και το χρήμα ήταν απλοί κομπάρσοι. Υπηρέτες που απλά κρατούσαν το κλειδί του ονείρου.

Στο όνειρο συνταξιδιώτης ήταν ο φίλος, ο συγγενής, ο γείτονας, που μαζί σου μοιραζόταν τα μυστικά της λαϊκής διανόησης και ελπίδες για μια καλύτερη κοινωνία.

Γύρω από όνειρα και ελπίδες ανάσαινε η Ζάκυνθος πριν 50 χρόνια.

Αν ήσουν λίγο “αλαφροΐσκιωτος” μπορούσες να ακούσεις και τον Θερβάντες να σου ψιθυρίζει μέσα στην νύχτα: “Να αγαπάς όχι αυτό που είσαι, αλλά αυτό που θα ήθελες να είσαι”.

Κουβεντιάσαμε με τον εαυτό μας, να αφήσουμε πίσω ότι δεν αξίζει, να αγαπήσουμε ότι θα μας κολάκευε και θα μας έκανε περήφανους. Αυτή ήταν η αφορμή της Οδύσσειας της μετασεισμικής γενιάς.

Έτσι εξηγείται το γιατί ακλόνητοι στις ρίζες του ζακυνθινού μέλους και της γλύκας της γραντούκας υποδεχθήκαμε τα “μπόλια” της μουσικής ενός Ντεμπυσύ , ενός Σοπέν και ενός Πιατσόλα και ριγήσαμε με την αρρενωπή ερωτική φωνή του Ρομπέρτο Κάρλος. Πετάξαμε σε μεταφυσικές σφαίρες με τις πιανιστικές προσευχές του Ραχμάνινοφ και το ερωτικό παράπονο του Δον Κάρλο του Βέρντι.

Μπήκαμε θεατές μέσα στο παγκόσμιο κοινοβούλιο της Μουσικής, κοινωνώντας με ατέλειωτες ευαισθησίες.

Και μαζί με το μαγικό άγγιγμα των Μουσών καταφέραμε να πάρουμε μια μικρή ζωογόνα γεύση του ιδιαίτερου πολιτισμού, που σαν κουκούλι αγκαλιάζει κάθε ιεροφάντη και σαν αστερισμός Ηλίων φωτίζει και τον δικό μας δρόμο.

Αλλά η ζωή αλλάζει. Χωρίς φραγμούς η κοινωνία κινδυνεύει από ξαφνικούς χειμμάρους, που συνεπαίρνουν δοκιμασμένες αξίες.

Ίσως κανένας χαμογελάσει, κρίνοντας πως δεν ωφελεί να ζούμε με αναμνήσεις.

Θα κρίνει ίσως ξεχνώντας πως η πίστη στο volver, στην επιστροφή, θρέφει την ελπίδα. Επιστροφή σε τόπους, σε καταστάσεις ή σε ανάσταση των λόγων με τις πράξεις . Επιστροφή του Προφήτη που είναι η βάση της Θρησκείας. Επιστροφή από την ξενιτιά, που είναι ο άσβηστος καημός του μετανάστη.

Μάλλον δεν θα γνωρίζει τον αθάνατο Βέρντι, που κάθε φορά που σε επισκέπτεται με τον Ριγκολέτο του, τον αγαπάς και πιο πολύ. Η λησμονιά θρέφει την άγνοια και την παρακμή.

Και ακόμα δεν θα σκέφτεται πως σε μια επιδημία δεν κοιτάζεις πως θα κολλήσεις, αλλά πως θα φυλαχτείς, ακόμα και αν είσαι μειοψηφία.

Γιατί ο κόσμος του καθενός δεν είναι απλά δικαίωμα ή υποχρέωση. Περισσότερο είναι σαν την ομάδα αίματος, που δεν μπορεί να την αλλάξει.

Σαν την ομάδα αίματος είναι οι αξίες μας.

Για αυτό και ανάμεσα στην απαισιοδοξία του σούρουπου και την αισιοδοξία του πρωινού, νοιώθουμε πως χρωστάμε ένα μάτσο πολύχρωμα γαρύφαλλα στην μνήμη των απλών Ζακυνθινών, που ανάμεσά τους μεγαλώσαμε, του Σπύρου του Λάγιου και κάθε όμοιου του, που έγινε δάσκαλος και σύμβολο των αξιών μας.

Μνήμη που σαν παλιό κρασί κάνει καρδιά και νου να φτερουγίζουν.

Ο σκύλος και η γάτα μας!

2008-04-23T18:15:00.000-07:00

Πάνος μετά το ντούς!

Λάουρα μετά το ντούς!

Άνοιξη στο Μοντρεαλ

2008-04-23T18:01:00.000-07:00

Καλή Ανάσταση!

Στο πάρκο απέναντι από το σπίτι μας, τα τελευταία χιόνια (μετά από σχεδόν 4μ. συνολική χιονόπτωση τούτο το χειμώνα).

Το σπίτι μας χωρίς την λευκή του διακόσμηση διακόσμηση. Το μόνο που έμεινε είναι το χαλί στα σκαλιά της εισόδου.

Στο monkey bar του πάρκου (το αγαπημένο της Λάουρας)

Και στην κούνια με ένα μικρό βουναλάκι χιόνι στο βάθος.

Συγκρίνατε με τις φωτογραφίες της προ-προηγούμενης ανάρτησης.

ART

2008-04-16T17:38:00.000-07:00

The true work of art is not only looked at, it really looks back. It not only changes depending on who looks at it, but it also has the capacity to change the one who looks at it. There is no right or wrong; it is a mirror, it reflects. It is the relation of man to man and of man to his environment. It must take from the one who looks some of this life with which to increase its own. It is magical and it is taboo. It is lover and beloved. So, once born, it walks by itself, is has its own life, its own destiny.

Fritz Brandtner 1896-1969

Δεν είναι Πρωταπριλιάτικο το τοπίο!

2008-03-31T16:11:00.000-07:00

Το παγκάκι στο πάρκο μπροστά στο σπίτι μας. Η φωτογραφία είναι από τις 9 Μαρτίου αλλά ακόμα και σήμερα το κόκκινο παγκάκι μόλις φαίνεται

Τις αλυσίδες τις γύρισα τρείς φορές γύρω από τον άξονα για να κοντύνω την κούνια για τα παιδιά

Στο μεγάλο πάρκο-βουνό της πόλης, τα σκιουράκια τα έχουν παίξει καθώς δεν βρίσκουν τροφή.

Πιο κάτω οι παγωμένες φυσικές "τσουλήθρες" που τρελαίνουν τα παιδιά και παγώνουν εμάς τους γονείς καθώε καρτερικά τα παρακολουθούμε να ουρλιάζουν κατεβαίνοντας με τις πλαστικές "λεκάνες" που επιταγχύνουν την κάθοδο και την κάνουν περιστροφική. (Η Λάουρα με πλήρη εξοπλισμό)

Η παρέλαση της 25ης Μαρτίου

2008-03-31T16:02:00.000-07:00

Κυριακή 30 Μαρτίου γιορτάστηκε η διπλή μας γιορτή καθότι την προηγούμενη Κυριακή ήταν Πάσχα για τους Καθολικούς. Στην εκκλησία ένα κορίτσι και ένα αγόρι ντυμένα με τις εθνικές μας στολές, μας συνόδευσαν στις θέσεις των επισήμων. Η λειτουργία στα Ελληνικά και στα Αγγλικά και ο λόγος από τον Μητροπολίτη Σωτήριο, Τορόντο. Η πρόξενος μας μίλησε και στις τρείς γλώσσες (Γαλλικά, Αγγλικά, Ελληνικά).

Μετά την δοξολογία προχωρήσαμε τρία τετράγωνα πιο πέρα για την παρέλαση. Κράτησε δυο γεμάτες ώρες! Σχολεία Ελληνικά, σύλλογοι και οι πρόσκοποι και οι βετεράνοι πολέμου. Στολές, άρματα, και το Εθνικό φρόνημα υψηλό.
Ο Πανος και η Λάουρα ανέμιζαν τις σημαίες της Ελλάδας, του Quebec, και του Canada.

Απολάυστε περισσότερες φωτογραφίες στο http://picasaweb.google.com/efi.pilarinu/25MartiouParade
Μια πολύ όμορφη μέρα μέσα στον μακρύ χειμώνα που ακόμα κρατεί. ΄Ηλιος, χωρίς αέρα, και μηδενική θερμοκρασία.

Σκι στα βουνά Laurentians

2008-03-01T17:39:00.000-08:00

Τα πολλά λόγια περιττεύουν! Έμαθα και σκι καθώς η Λάουρα (γκρίζα) και ο Πάνος (θαλασσί) "πετάνε".

Οι κλασσικές Γαλλικές χιονοδρομικές διακοπές των παιδιών με βοήθησαν πολύ. Κάθε μέρα 4 ώρες στο βουνό και ή παραιτείσαι ή το κατακτάς. Αν δεν είχα την υποστήριξη του Χαρη, η παραίτηση μου θα έιχε υποβληθεί εις πολλαπλούν. Αλλά η ευχαρίστηση είναι μεγάλη στο βουνό, στα δένδρα, στο χιόνι, με τα παιδιά, ακόμα και όταν είναι -15C και καταβαίνεις σφαίρα το βουνό και ο αέρας σου ξυρίζει το πρόσωπο.

Ο τεχνικός όρος για να φρενάρεις είναι "πίτσα", καθώς πρέπει να σχηματίζεις με τα σκί σου μια γωνία με την κορυφή της μπροστά. Στην Αμερική η γωνία η το τρίγωνο είναι πιο αναγνωρίσιμο σαν το σχήμα μιας μερίδας πίτσας.

Ο Πάνος βέβαια δεν θέλει να πολυ κανει "πίτσα" γιατί θέλει να πηγαίνει "σφαίρα". Δεν θέλει να κάνει "βιράζ" που έιναι οι ελικοειδείς κινήσεις για την κατάβαση στις απότομες πλαγιές. Η Λάουρα από την άλλη είναι σαν κύκνος στο χιόνι!

Το ταξίδι μου στο Τέξας - πινακίδες και αγάλματα

2008-03-01T17:22:00.000-08:00

Ταξιδέυοντας για το Χιούστον, Τέξας οι επιβάτες περνάνε τελωνιακό έλεγχο στο αεροδρόμιο του Μόντρεαλ.
Γιατί δεν έχουν στήσει παρόμοιο αλατοπίπερο και στο Ελευθέριο Βενιζέλος για τους ταξιδέυοντες προς ΗΠΑ?

Για όσους δεν έχουν παρατηρήσει ότι ηλεκτρονικό παπάκι έχει λάβει περίωπτο θέση μετά τα φαγητά.

Να μια καλή ιδέα για το Mall στην Αθήνα: μια φούξια λιμουζίνα που μπορεί να σε πάρει άπό το σπίτι να σε φέρει στο εμπορικό κέντρο, η απλά να κάνει βόλτα η παρέα στο Mall.

Σε ένα παλαιοπωλέιο σε ένα χωριουδάκι που σταματήσαμε με την Μάγια και τον Ατούλ, η ταμπέλα λέει ότι μιλάνε Τεξανά! Το μαγαζί ήταν κλειστό για το μεσημεριανό γέυμα αλλά αρκετά πράγματα κρεμόντουσαν απέξω χωρίς να φοβούνται ότι θα τους κλέψουν. Η ιδιοκτήτρια που ήρθε αργότερα μας είπε οτι μερικές φορές πελάτες αφήνουν και μια επιταγή (τσέκι) διπλωμένη στο αντικέιμενο που θέλουν να καπαρώσουν.

Κινηματογραφικοί Χαρταετοί

2008-01-13T18:16:00.000-08:00

Έκλεισα χρόνο γεμάτο στο Μόντρεαλ. Άλλαξε το ημερολογιακό έτος κιόλας.
Πήγα το πρώτο (μη παιδικό) σινεμά γυναικάτα χτές το βράδυ. Μην σας κάνει ενύπωση, μουσικά και κινηματογραφικά έχω μείνει πολύ πίσω. Αλλά και μπλογκάρω και podcasts κατεβάζω στο ishuffle μου για να ακούω στο γυμανστήριο. Δεν μπορείς να είσαι μέσα σε όλα.

Είδα λόιπόν το Kite Runner του Khaled Hosseini . Το βιβλίο του Αφγανού δημοσιεύτηκε το 2003 και έγινε "ευπώλητο" στην Αμερική. Διαβάζω στο διαδύκτιο ότι έχει μετατφραστεί στα Ελληνικά σαν "Χαρταετοί πάνω από την πόλη. Η ταινία σπάει συναισθηματικές χορδές φιλίας, οικογένειας, πατρίδας. Κοινωνικά και ιστορικά μεταφέρει την τραγικότητα της σκληρής, απάνθρωπης, και συνεχιζόμενης πραγματικότητας του Αφγανιστάν, με πολύ έντονο τρόπο.
Και οι χαρταετοί, πάνω από την πόλη (φάντασμα πια), οι μυρωδιές, τα χρωματα....μαγεία!
Και οι ανατροπές στην εξέλιξη της ιστορίας!
Δείτε το!

Μου έφερε στο μυαλό ένα πολύ αγαπημένο γαλλικό τραγούδι του 2003 "Manhattan-Kabul", Renaud et Axelle Red που το άκουγα στο Στρασβούργο (΄δεστε βιντεοκλιπ και λόγια στα Γαλλικά). Συγκρίνοντας έναν Πορτιρικανό στην Νέα Υόρκη και μια Αγφανή κοπέλα στη Καμπούλ...ο τελευαταίος στίχος "της αιώνιας βιαιότητας".

http://www.youtube.com/watch?v=HEcCs-So2IA

Petit Portoricain
Bien intégré, quasiment New Yorkais,
Dans mon building tout de verre et d'acier,
Je prend mon job, un rail de coke, un café

Petite fille Afghane,
De l'autre côté de la Terre,
Jamais entendu parler de Manhattan,
mon quotidien c'est la misère et la guerre

Deux étrangers au bout du monde, si différents
Deux inconnus, deux anonymes, mais pourtant
Pulvérisés sur l'autel
De la violence éternelle

Un 747 s'est explosé dans mes fenêtres,
Mon ciel si bleu est devenu orage,
Lorsque les bombes ont rasé mon village

Deux étrangers au bout du monde, si différents
Deux inconnus, deux anonymes, mais pourtant
Pulvérisés sur l'autel
De la violence éternelle

So long, adieu mon rêve américain,
Moi, plus jamais l'esclave des chiens
Ils t'imposaient l'Islam des tyrans
Ceux-là ont-ils jamais lu le Coran ?

J'suis redevenu poussière,
Je s'rai pas maître de l'Univers,
Ce pays que j'aimais tellement serait-il
Finalement colosse aux pieds d'argile ?

Les dieux, les religions,
Les guerres de civilisations,
Les armées, drapeaux, les patries, les nations
Font toujours de nous de la chair à canon

Deux étrangers au bout du monde, si différents
Deux inconnus, deux anonymes, mais pourtant
Pulvérisés sur l'autel
De la violence éternelle

Deux étrangers au bout du monde, si différents
Deux inconnus, deux anonymes, mais pourtant
Pulvérisés sur l'autel
De la violence éternelle

Πρώτα μαθήματα πατινάζ

2008-01-13T14:42:00.001-08:00

Είναι αδύνατον να φωτογραφήσω τον Πάνο. Ένα μικρό βιντεοκλιπ δείχνει το πείσμα, το κουράγιο, και την επιμονή τους (Η Λάουρα ανφας στην αρχή και ο Πάνος πισωπλατα προσπαθει να την πλησιάσει). Μάθημα για εμάς τους ενήλικες.

Μελομακάρονα, ο Αγιος Βασίλης, μεταμφιέσιες παιδιών και λιμνών

2008-01-02T15:35:00.000-08:00

Η Λάουρα μελώνει μελομακάρονα

Τα παιδιά εχουν μεταφέρει μαξιλάρια και παπλώματα για να κοιμηθουν χάμω στο σαλόνι
παραμονή Χριστουγέννων για να δούν τον Άγιο Βασίλη.

Ο Πάνος μεταμφιέσμένος με το μπουφάν το Χάρη.

Μια παγωμένη λίμνη. Απίθανος περίπατος.

Χριστουγεννιάτικες προετοιμασίες

2007-12-28T06:02:00.000-08:00

Στην κουζίνα φτιάχνοντας κουλουράκια
("Les biscuits qui sont devenus pierres" είπε ο Πάνος = "Τα μπισκότα που έγιναν πέτρες")

Το gingerbread house! (Το έσπασε μετά από 3 μέρες η οικιακή βοηθός καθώς ξεσκόνιζε)

Τα παιδιά χρωματίζουν χριστουγεννιάτικα και τραγουδούν Ηο, Ηο, Ηο (του Αγιου Βασίλη το γέλιο)

Ένας χιονάνθρωπος και ένας πιγκουίνος.

H πρώτη χιονοθύελλα

2007-12-03T18:07:00.000-08:00

Έκλεισαν τα σχολεία! Χιονίζει περίπου 12 ώρες. Είναι απίθανα.

Ο Πάνος δεν σταματάει να γελάει καθώς δυσκολέυεται να περπατήσει στο μαλακό χιόνι που φτάνει πάνω από τα γόνατα του σε πολλά σημεία.

Τώρα που είναι φρέσκια μαρέγκα, είναι απίθανα αλλά και επικίνδυνα όταν δεν ξέρεις το τοπίο πριν χιονίσει. Περπατούσα λοιπόν μέσα στο πάρκο μπροστά στο σπίτι μας και κατευθυνόμουνα πρός ένα δένρο μεγάλο αλλά ξέχασα ότι είχε ένα χτιστό μουράγιο περίπου 70-80εκ γύρω του που έιχε όλο χωθέι μέσα στο χιόνι και έτσι χτύπησα στο τοιχείο που μου αναχαίτησε την παρέλαση μου στο παρθένο ασπρισμένο κήπο.

Το σοκάκι το πλαινό του σπιτιού μας.

Μέσα από το σπίτι μας.

Στο πεζοδρόμιο του σπιτιού.

Η είσοδος μας.

Χειμερινό εορτολόγιο

2007-11-19T19:14:00.000-08:00

21 Νοεμβρίου εορτάζεται ως "No Music Day". Ένα πενταετές πρόγραμμα που ακολουθέι και ο ραδιοφωνικός σταθμός του BBC σαν διαμαρτυρία στο γεγονός ότι η μουσική έχει τόσο "εξευτιλιστεί" (στα ανσανσέρ, στα malls, στον κινηματογράφο, στις ταβέρνες) που έχει γίνει αυ΄το που ονμάζεται στην φυσική και στην στατιστική "white noise". (www.nomusicday.com)

23 Νοεμβρίου άρχισε στο Vancouver να εορτάζεται "Buy Nothing Day" σαν διαμαρτθρία στον υπερκαταναλωτισμό μας. (http://adbusters.org/metas/eco/bnd/)

Ακολουθέι φυσικά ο Δεκέμβρης με το γνωστό βαρύ οναμαστικό εορτολόγιο.
Α, και να μην ξεχάσω να σας θυμίσω ότι έχω τα γενέθλια μου στις 16 Δεκεμβρίου και περιμένω τις σκέψεις-συμβουλές σας (comments on my blog) για τα 45 επίγεια χρόνια που τρώω, κλαίω, μιλάω, γράφω, και ταξιδεύω.

Χρόνια πολλά σε όσους εορτάσουν μια από τις λίγες μέρες που απομένουν σε αυτό το ημερολογιακό έτος.

Χριστουγεννιάτικη Παρέλαση

2007-11-19T18:49:00.000-08:00

΄Ενα μήνα πριν την εορτη του Αγίου Διονυσίου, στις 17 Δεκεμβριου, έγινε η Χριστουγεννιάτικη παρέλαση. Κράτησε κοντα 2 ώρες και πιστέψτε το να κάθεσε ακίνητος με με μηδέν βαθμούς για τόση ώρα δεν είναι απλό.
Αλλά τα άρματα και οι στολές και τα τραγούδια...και στο τέλος ο Άγιος Βασίλης ήταν πάρα πολύ όμορφα.

Φθινόπωρο στο Montreal

2007-11-04T15:47:00.000-08:00

Η Πόλη από ένα σημείο του Mount Royal (το βουνό, δάσος) που στέκεται στο κέντρο της.

Ένα στρώμα φθινοπωρινά φύλλα.

Στο ενδιάμεσο....πράσινο, πορτοκαλί, κ'οκκινο, κίτρινο==> μαύρες βούλες, καφετιά, στο χώμα.

Ένας θάμνος και ένα δένδρο στα χρώματα της φωτιάς πριν καταλήξουν στην περιοχή της χρωματικής παλλέτας με τα κίτρινα.

Τα χρώματα πριν την πτώση......

Hallowen -- των Αγίων Πάντων

2007-11-04T15:10:00.000-08:00

Στη λαική το τέλος Οκτωβρίου είναι σαν μια γκαλερί με πινελιές φθινόπωρου και μυρωδιές Hallowen .

Ο Δήμος μοιράζει ειδικές σακούλες σκουπιδίων για την συλλογή των φύλλων από τους κήπους και στην βιβλιοθήκη στο πάρκο μπροστα στο σπίτι μας, τα παιδιά διαγωνίζονται για την ωραιότερα διακοσμιμένη κολοκύθα.
υ.

Το Hallowen είναι μια γιορτή που λίγοι γνωρίζουν ότι είναι Ιρλανδική και παγανιστική. Στην εξέλιξη της στην Βόρεια Αμερική, διανθίστηκε με τις εποχιακές κολοκύθες και άλλα έθιμα που δεν έχουν άμεση σχέση με τον αρχικό εορτασμό της επικοινωνίας μας με των κόσμο των ψυχών.

Τα χρώματα του Hallowen που γιορτάζεται στις 31 Οκτ. (με 2 εβδομάδες προετοιμασίας στις γειτονιές) είναι πορτοκαλί (κολοκύθες σκαλισμένες και διακοσμημένες σαν λατέρνες, φθινόπωρο, φωτιά) και μαύρο (νυχτερίδες, αράχνες, μάγγισες, βαμπίρ).
Τα παιδιά μόλις νυχτώσει πάνε σπίτι-σπίτι στις γειτονιές και τους δίνουν γλυκά!
Ο Πάνος με ένα ζύμπιλι στον ώμο και η Λάουρα με ένα πλαστικό μπόλ εισέπραξαν ματζούνια, καραμέλες, σοκολάτες και ότι χρωματιστό και χρωστικό καραμελοειδές κυκλοφορεί.

"My heart belongs to my Daddy"

2007-10-10T10:08:00.000-07:00

"my heart belongs to my Daddy
'cause Daddy, my Daddy, my little old Daddy, he treats it so... (ow!)"

Ο Cole Porter έγραψε το τραγούδι για το Leave It To Me (1938).
Η Mary Martin το τραγούδησε.
Η Marilyn Monroe το ερμήνευσε στο Let's Make Love (1960).

Μπορείτε να αγοράσετε το CD στο Amazon
http://www.amazon.com/Heart-Belongs-Daddy-Mary-Martin/dp/B00002MGGL
η να το "κατεβάσετε"από το iTunes
http://itunes-pro.com/
η στο κινητό σας
http://www.lyricsandsongs.com/song/167767.html

(ba-ba-ba ba ba ba-be-a-da-dup ba bow)
(ba-ba-ba ba ba ba-be-a-da-dup boop bop shabbada-bop)
(ba-ba-ba ba ba ba-be-a-da-dup ba dum)
(ba-ba-ba ba ba ba-be-a-da-dup boop bop ba-do ba-do ba-do ba-do ba-do sha-dum!)
My name is Lolita
And uh, I'm not supposed to... play... with boys
(ba-dum ba-dum) (boop ba-be-a-da-dup boo ah)
Moi?
(ba-ba-ba ba ba ba-be-a-da-dup ba ba ba)
Uh uh!Mon coeur et ta papaYou know... n'appropriataire
(ba-ba-ba ba ba ba-be-a-da-dup boop bop ba dum)(ba-daba-doobie-daba ooh ba-da ba-da ba-daba-doobie-daba ooh ba-da ba-da ba-da ba-daba-doobie-daba ooh ba-da)(no, no, no, no, no!)

While tearing off a game of golf
I may make a play for the caddy
But when I do, I don't follow through
'cause my heart belongs to Daddy

If I invite a boy some night
To dine on my fine finnan haddie
I just adore his asking for more
But my heart belongs to Daddy

Yes, my heart belongs to Daddy
So I simply couldn't be bad
Yes, my heart belongs to Daddy
Da-Da-Da-Da-Da-Da-Da-Dad
So I want to warn you laddie
Though I know that you're perfectly swell
That my heart belongs to Daddy
'cause my Daddy - he treats it so...
(ba-daba-da ba doo ba daba-daba-doo ba ba ba-doobie-oh doobie-ah-ooh)
ba-da ba-da bada bada bada ba da di da
(ba bada-bada-bada ba bada-bada-bada baba da ooh)
ba-da di da (ow!), ba di da (ow!), ba di da di da

While tearing off a game of golf
I may make a play for the caddy
But when I do, I don't follow through
Sugar-dugar-do, sugar-dugar-do, ooh Daddy

If I invite a boy some night
To cook up a fine enchilada
Though Spanish rice, is all very nice
ba-da ba-da bada bada bada Dada
Yes! My heart belongs to my Daddy
So I simply... couldn't be bad
Yes, my heart belongs to my Daddy
Da-Da-Da-Da-Da-Da-Da-Da-Da
So I want to warn you laddie
Though I know you're perfectly swell
That my heart belongs to my Daddy
'cause Daddy, my Daddy, my little old Daddy, he treats it so... (ow!)

That little old man he just treats it so good!

p.s. "finnan haddie" is smoked haddock from Findon, in Scotland

Η Ζάκυνθος αιμορραγεί από σκάνδαλα και αποκαλύψεις

2007-09-19T10:09:00.000-07:00

Μπόμπα στο Δημαρχείο
(κυκλοφόρησε σε παφλέτι...ανώνυμο)

Τι πήγαμε να πάθουμε παιδία στο Ξενία.
Μπόμπα μεγάλη βάλανε με περισσή μανία
να κάψουνε ηθέλανε όλα τα ντοκουμέντα.
Και όσους εσκοτώνανε θα τσου κερνούσαν μέντα.

Βρε Δήμαρχε τι ήθελες να μας σκοτώσεις ούλους;
Μήπως σου μπήκε στο μυαλό ότι μας είχες δούλους;

Κι εσύ υπαλληλάκο μου, ήθελες μεγαλεία
αναβατόρια ασανσέρ μερσέντες μεσαλίνες
όλα τα έκαμες σωρό δίπλα στσι καβαλίνες.

Ήρθε κι ο άλλος αρωγός αυτός απ’ τον Μωρέα,
χοντρός αρούκουτος κοντός και τη περνούσε ωραία.
Μεταφορούλες έκανε, οργάνωνε εκδρομούλες
μα ξέπεσε στα εκρηκτικά έκαμε μπομπούλες.
Τι να σας πώ μωρέ παιδιά, ΑΙΣΧΟΣ, ΝΤΡΟΠΗ, ΑΙΣΧΥΝΗ.
Μια συμμορία για τα λεφτά θα ‘φερνε τέτοια οδύνη;

Κι εσύ καημένο πόπολο έχεις το μερδικό σου,
Κοιτάς το νιτερέσο σου, ψηφίζεις το γιατρό σου
Μα έτσι δόλιο μου, περνάς θηλιά εις το λαιμό σου.

Οι στάχτες σας, και η επίπλωση σας

2007-09-15T16:25:00.000-07:00

Στην igoogle σελίδα μου έχω μεταξύ άλλων καταχωρήσει και μια ιστοσελίδα με "ενδιαφέροντα θέματα"(Interesting things of the Day) http://itotd.com/ και καμιά φορά τους ρίχνω μια ματιά.
Σήμερα λοιπόν, πήρε το μάτι ένα άρθρο "Planning your own funeral" = "Προγραματίζοντας την κηδεία σας". Γεια όσους διαβάζουν αγγλικά, http://itotd.com/articles/649/planning-your-own-funeral/

Οι στάχτες σας στη θάλασσα. Neptune Society ειδικεύεται σε αυτό.

Οι στάχτες σας για την αναστήλωση της Ατλαντίδας. Οι στάχτες σας μπορούν να φυλαχτούν σε κομμάτια από μπετόν που θα χρησιμοιηθουν για το χτίσιμο ενός μνημέιου μέσα στον ωκεανό κοντά στο Μιάμι που θα είναι το Atlantis Memorial Reef .

Οι στάχτες σας στο διάστημα. Η εταιρία Memorial Spaceflights στέλνει τις στάχτες στο διάστημα. Οι τιμές αρχίζουν από $500 για μιά κοντινή βόλτα, $1300 για μπείτε σε τροχιά, και $12,500 για να πάνε στο φεγγάρι.

Οι στάχτες σας σε διαμάντι. Η εταιρία LifeGem συμπιέζει τις στάχτες σας και φτιάχνει ένα διαμάντι! Τιμές από $3,300 - $25,000.

Επιπλώσεις για την μετέπειτα ζωή! Αν δεν σας ταιριάζει η ιδέα του να γίνεται στάχτη, τότε διαλέξτε τα έπιπλα σας από την εταιρέια CasketFurniture.com, που φτιάχνει από καναπέδες, τραπεζάκια σαλονιού, κρεβάτια, και άλλα που μπορούν να γίνουν φέρετρα όταν έρθει η ώρα.

Εικόνες και σκέψεις

2007-09-15T13:25:00.000-07:00

Πάσχα 2004 - Φιλιτά 54

Πάσχα 2005 - Πλάνος

Λάτρευε την Φυσική και όταν η μάνα έβραζε μακαρόνια της εξηγούσε το φαινόμενο της όσμωσης, για να κατανοήσει ότι η κατάλληλη στιγμή που πρέπει η μαγέιρισσα να προσθέσει το αλάτι στο νερό δεν είναι τυχαία.
Λάτρευε την Μεταφυσική και για αυτό μελετούσε, έδινε διαλέξεις στη Στοά, και μούδινε το Τρίτο Μάτι του Κρισναμούρτι να διαβάσω στα πρώτα διψήφια μου χρόνια (αυτά τα βιβλία τα αγόραζε από τον τότε πλανόδιο πωλητή που επισκεπτόταν το νησί λίγες φορές το χρόνο...κιβώτια).

Είναι κλειστό το σύστημα....είχαμε συμφωνήσει σε αυτό με τον πατέρα.
Τώρα λοιπόν που το σώμα σου αποσυντείθεται, νοιώθω την ενέργεια σου να ταξιδεύει και εγώ σαν αρπακτικό να λειτουργώ στην ηλεκτρομαγνητική διάσταση και να απορροφώ τα κύματα που αιωρούνται χωρίς κανένα περιορισμό.
Οποία δυνατή παρουσία χαμηλών τόνων! Οποία δυνατή απουσία!

Αποσπάσματα από blogs Ζακυνθινών

2007-09-15T12:09:00.000-07:00

Αντιγράφω απο το μπλόγκ του "Η καλύβα του παππού"

http://pappous-christophorus.blogspot.com/

Ένας κόσμος που φεύγει
Έφυγε πλήρης ημερών ο Δ.Π. - ο "Γιατρός", όπως τον προσφωνούσαν οι πιο πολλοί στο νησί.

Και στην κηδεία του, χιλιάδες κόσμος προσκύνησε τη σορό του.

Επικήδειοι πολλοί, κάποιοι σχοινοτενείς και ολίγον τυπικοί, αλλά οι πιο πολλοί βιωματικοί - όπως εκείνος ενός άλλου γιατρού, που είπε πως ο Δ.Π. ήταν ο τελευταίος γιατρός, μια και στην εποχή μας γεμίσαμε οφθαλμιάτρους, γυναικολόγους, επιστήμονες κάθε ειδικότητας, τέλος πάντων, αλλά δεν έχουμε πια γιατρούς.

Και το πιο έντονο, εκείνη η απλή, γερμένη γυναικούλα, που πλησίασε κάποια στιγμή, αφού όλοι οι παράγοντες της νήσου είχαν εκφωνήσει τους δικούς τους λόγους, και με έκδηλη συγκίνηση ευχαρίστησε τον εκλιπόντα, που την βοήθησε να μεγαλώσει δώδεκα παιδιά.

Είχε διατελέσει, μεταξύ άλλων, δήμαρχος και βουλευτής. Αλλά αυτά έμοιαζαν να μπαίνουν στο περιθώριο, στη σκιά του ήθους με το οποίο διακόνησε τον άνθρωπο - όλοι ήξεραν πως συχνά δεν έπαιρνε χρήματα από τους ασθενείς του.

Ήταν ο πατέρας ενός καλού μου φίλου.

Κι εγώ διερωτώμαι, εν αφελεία, πόσοι από εκείνους που ζητούν/ εκλιπαρούν/ εκβιάζουν την ψήφο μας την Κυριακή έχουν να καυχηθούν για κάτι ανάλογο.

Ακολουθεί σχόλιο του π. Παναγιώτη Καποδίστρια.
Αυτός ο υπέροχος Κόσμος ΔΕΝ φεύγει, αγαπητοί μου. Παραμένει ολοζώντανος, υπομένει κι επιμένει... Έστω και ως ανάμνηση. Γλυκειά όμως και καλότατη ανάμνηση, στην οποίαν μπορούμε να στηριζόμαστε και να προχωρούμε. Διότι, σε ποιούς σημερινούς να στηριχθούμε; Η εκκωφαντική πτώση του σύγχρονου Δημάρχου Ζακυνθίων αναδεικνύει το ηθικό παράστημα του πρώην Δημάρχου και Βουλευτή μας Διον. Πυλαρινού πολύ πολύ ψηλά!!! Και πολύ βαθιά στην ψυχή μας!

Αποσπάσματα από τον τοπικό τύπο Ζακύνθου

2007-09-14T13:59:00.000-07:00

ΕΡΜΗΣ Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου 2007

Από το απόγευμα του περασμένου Σαββάτου ο Διονύσης Πυλαρινός βρίσκεται μακριά από την αγαπημένη Ζάκυνθο την οποία θα ατενίζει από ψηλά.

Ο πρώην Βουλευτής και Δήμαρχος, ο Γιατρός Διονύσης Πυλαρινός, έχασε τη μάχη για τη ζωή μετά από πολύμηνη ταλαιπωρία στο κρεβάτι λόγω της εγκεφαλικής αιμορραγίας που είχε υποστεί.
Ο Διονύσης γεννήθηκε το 1927 στο Σαρακινάδο και έμαθε τα πρώτα του γράμματα στη Ζάκυνθο .Πέρασε στη ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και αφού ολοκλήρωσε και τη διδακτορική του διατριβή εργάστηκε στο Λαϊκό Νοσοκομείο. Επέστρεψε στη Ζάκυνθο το 1957.Δυο χρόνια αργότερα παντρεύτηκε τη Λωρέττα Λογοθέτη και απέκτησε μαζί της τρία παιδιά την Έφη την Ελένη και το Χαράλαμπο.
Από το 1962 μέχρι τι 1986 εργάστηκε σαν γιατρός στο Νοσοκομείο Ζακύνθου όπου έγινε Διευθυντής της παθολογικής κλινικής.
Τον Οκτώβριο του 1986 Εξελέγη δήμαρχος Ζακυνθίων και το 1989 εξελέγη βουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας στην κυβέρνηση Τζανετάκη.
Διατέλεσε επί μακρόν Πρόεδρος του Μουσείου Σολομού και Επιφανών Ζακυνθίων. Πριν από ένα χρόνο στη διάρκεια ταξιδιού του στην Κύπρο, στις 23 Σεπτεμβρίου 2006, υπέστη εγκεφαλική αιμορραγία και από τότε η υγεία του κλονίστηκε σοβαρά.
Υπέκυψε το απόγευμα του περασμένου Σαββάτου στο σπίτι του στον Πλάνο.
Σήμερα στις 4.30 το απόγευμα θα ψαλεί η νεκρώσιμος ακολουθία στην εκκλησία της Ανάληψης και εκεί θα τον αποχαιρετήσουν οι φίλοι και οι γνωστοί ενώ το τελευταίο αντίο θα του πουν στο κεντρικό νεκροταφείο της πόλης στην οδό Αναπαύσεως όπου θα γίνει η ταφή του.
Θερμά συλλυπητήρια στους οικείους από τον Ε. Τον εκλεκτό Διονύση θα τον θυμόμαστε πάντα με το γλυκύτατο ύφος του, με το ευγενικό του χαμόγελο και την ηρεμία του. Διακρίθηκε ως γιατρός και ως άνθρωπος ενώ η Ζακυνθινοί τον τίμησαν δυο φορές ,στην θέση του πρώτου δημότη και στα έδρανα του ελληνικού κοινοβουλίου.
*Επιθυμία του ίδιου και της οικογένειας του είναι όπως αντί στεφάνου κατατεθούν από τους ενδιαφερόμενους δωρεές υπέρ του Μουσείου Σολομού και επιφανών Ζακυνθίων.

ΕΡΜΗΣ Τρίτη 11 Σεπτεμβρίου 2007

Το τελευταίο αντίο στον Διονύση Πυλαρινό.

Εκατοντάδες Zακυνθινοί πέρασαν χθες το απόγευμα από την εκκλησία της Ανάληψης για να αποχαιρετήσουν το γιατρό Διονύση Πυλαρινό που έφυγε από κοντά μας σε ηλικία 80 ετών αφού για ένα χρόνο ταλαιπωρήθηκε από προβλήματα υγείας μετά το εγκεφαλικό που είχε υποστεί.
Η νεκρώσιμος ακολουθία τελέστηκε στις 4.30 το απόγευμα και την παρακολούθησαν οι φίλοι και οι συγγενείς.
Συντετριμμένη η οικογένεια του δεχόταν τα συλλυπητήρια του κόσμου και αφού ολοκληρώθηκε η τελετή πήραν το λόγο και εκφώνησαν επικήδειους ο
Μητροπολίτης κ. Χρυσόστομος, ο πρόεδρος του Μουσείου Σολωμού Γιάννης Παπαδάτος, ο Αντιδήμαρχος Χάρης Βασιλόπουλος, ο γιατρός Γιάννης Βίτσος ως εκπρόσωπος του ιατρικού συλλόγου ο Διονύσης Αυγουστίνος από τη Στοά «Ο ΑΣΤΗΡ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ» και ο Δημήτρης Μιχαλόπουλος ως εκπρόσωπος του Νοσοκομείου.
Με την συνοδεία της Δημοτικής Φιλαρμονικής οδηγήθηκε στην τελευταία του κατοικία.
Ο Βουλευτής, ο Δήμαρχος μα πάνω από όλα ο άνθρωπος Διονύσης Πυλαρινός έφυγε από κοντά μας ήσυχα και ήρεμα έτσι όπως ήταν ο χαρακτήρας του.
Αιωνία του η μνήμη.

ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΖΑΚΥΘΟΣ Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου.

ΕΦΥΓΕ ΕΝΑΣ ΕΥΠΑΤΡΙΔΗΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ.

Τις τραγικές ειδήσεις, της εφημερίδας μας*, δεν πρόλαβε να διαβάσει ο αείμνηστος γιατρός ,δήμαρχος και βουλευτής Ζακύνθου Διονύσιος Πυλαρινός ,που απεβίωσε σε ηλικία 79 ετών το Σάββατο στο σπίτι του στη Ζάκυνθο. Ο εκλιπών διακρίθηκε για την επιστημονική, κοινωνική και επαγγελματική του καταξίωση, και ως πολιτικός υπήρξε φιλοπρόοδος διακρινόμενος για το ήθος και την εργατικότητα του. Ως πολιτικός , ήταν πρωτοπόρος στο λόγο και πορεύθηκε με γνώμονα το μέτρο την ηπιότητα ,το σεβασμό στη διαφορετική άποψη και υπηρέτησε το τόπο του από κάθε θέση ευθύνης. Υπήρξε ιστορικό στέλεχος της Ένωσης Κέντρου και της Ν.Δ. και η απουσία του προστίθεται στις απουσίες όσων άφησαν κάτι καλό σε τούτο τον τόπο.
Αξίζει, επίσης , να σημειωθεί ότι είχε διατελέσει επί μακρόν πρόεδρος του Δ.Σ. του Μουσείου «Σολωμού και επιφανών Ζακυνθίων» το οποίο θα παραμείνει σήμερα κλειστό ενώ σε ένδειξη πένθους η σημαία του κτιρίου κυματίζει μεσίστια.

*Προφυλακίστηκε ο Δήμαρχος Ζακυνθίων.

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΠΟΨΗ Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου 2007

Έφυγε ο Πυλαρινός

Σε ηλικία 80 ετών έφυγε το Σάββατο ο πρώην Δήμαρχος και Βουλευτής Ζακύνθου Νιόνιος Πυλαρινός. Έφυγε και αφήνει πίσω του την γυναίκα του, τα παιδιά του, εγγόνια αλλά κυρίως έργο σημαντικό.
Έργο και προσφορά που προέκυψε από την πολύχρονη ανάμειξη του όχι μόνον με τη πολιτική αλλά και μέσα από άλλους φορείς του τόπου μας .
Αν πέτυχε κάτι για τον εαυτό, ήταν η αγάπη και η εκτίμηση των συμπατριωτών του αφού άσκησε το ιατρικό λειτούργημα με κοινωνικά κριτήρια.
Δεν επεδίωξε να αποκτήσει χρήματα.
Βοήθησε πολύ κόσμο και ως γιατρός και ως άνθρωπος.
Έφτασε σε σημείο, από ασθενείς που πήγαιναν στο ιατρείο του για βοήθεια, όχι να μην παίρνει χρήματα, αλλά να τους πληρώνει και τα φάρμακα…
Στο καλό Νιόνιο Πυλαρινέ, στο καλό γιατρέ, στο καλό εκλεκτέ συμπολίτη. Θα σε θυμόμαστε πάντοτε με το χαμόγελο, θα σε θυμόμαστε πάντοτε με τον καλό λόγο, θα σε θυμόμαστε πάντα με τα αστεία σου…Στο καλό.
Κ.Ι.Μαλαπέτσας

Ημέρα τση Ζάκυθος. Πέμπτη 13 Σεπτεμβρίου 2007

Οι Φοίνικες του Διονύση Πυλαρινού.

Ανάμεσα στο δρόμο του Κρυονερίου και τη θάλασσα είναι ένας φαρδύς πεζόδρομος, γινόμενος από τα μπάζα της κατεστραμμένης από τους σεισμούς του 1953 πόλης.
Σ΄ αυτόν τον «πεζόδρομο», ο Διονύσιος Πυλαρινός Δήμαρχος Ζακυνθίων, εφύτεψε κατά μήκος φοίνικες. Σήμερα τους βλέπουμε και τους χαιρόμαστε να μεγαλώνουν να ομορφαίνουν και θυμόμαστε το Διονύσιο Πυλαρινό (στο λεξικό «Φοίνικας» το μυθικό πτηνό που αναγεννάται από τη στάχτη του).
Όταν γεννήθηκε ο γιος του γιού του μου είπε: «Κοίταξε τι περίεργη είναι η ζωή. Είμαι ο Διονύσιος του Χαράλαμπου Πυλαρινού και τώρα γεννήθηκε ο Διονύσιος του Χαράλαμπου Πυλαρινού!».
Ναι η ζωή συνεχίζεται!!
ΕΛΕΝΗ, προχώρησε στο δρόμο που εχάραξε ο Διονύσιος Πυλαρινός.

Μαρία Ρουσέα (ζωγράφος, αδελφή της Τζένης Ρουσσέα)

Παρουσίαση του βιβλίου στη Ζάκυνθο

2007-08-06T08:55:00.000-07:00

Κριτική του βιβλίου μου στον Ελεύθερο Τύπο

2007-07-28T07:33:00.000-07:00

Κάντε κλικ στο απόκομμα της εφημερίδας για να μπορέσετε να διαβάσετε την κριτική του συντοπίτη μου.

Παρασκευή και 13 = triskaidekaphobia

2007-07-13T02:41:00.000-07:00

Για να μαθαίνουμε και καμμιά καινούργια λέξη και τους προγόνους της.
Η αγγλική λοιπόν λέξη που περιγράφει τον φόβο του 13 και της Παρασκευής και 13, ειναι triskaidekaphobia.
Όπως και με τα ανέκδοτα περιττεύουν οι εξηγήσεις , έτσι και με την ετυμολογία αυτής της λέξης. Όσοι διαβάζετε και την αγγλική μπορείτε να πάτε στο αγγλικό μου βλογκ για περαιτέρω εξηγήσεις.

Ο Διονύσιος Σολωμός από την "κλειδωνότρουπα"

2007-07-12T07:57:00.000-07:00

Το πρόγραμμα ήταν για μπάνιο απογευματινό στο Μαραθιά με φίλη καλή από τα παλιά.
Το πρωί της Τετάρτης όμως καθώς η μάνα ξεδιάλεγε την αλληλογραφία του πατέρα, μούδειξε το πρόγραμμα των εκδηλώσεων του Μουσείου.

Βρέθηκα στο λόφο του Στράνη τελικά εκείνο το σούρουπο και οι ομιλητές μεστον λυτρωτικό αέρα με αντάμειψαν.

"Μονήρης τριγυρνά" έλεγε και ξανάλεγε για τον Εθνικό μας ποιητή ο πατέρας Καποδίστριας , παρά ένα χρόνο συμμαθητής μου στο σχολείο και πολλά χρόνια μπροστά μου λογοτεχνικά.
Και κατάφερε και την ένιωσα αυτή την παρουσία του Σολωμού με τα καλοδιαλεγμένα κλιπς που έκοψε και έραψε με την λογοτεχνική ψαλίδα του και που τα ονόμασε ματιές από την κλειδωνότρουπα.

Και η έμπειρη και μεστή φωνή της Τζένης Ρουσέας κατάφερε και με παρέσυρε να ακούσω τα αποσπάσματα από τις Τελευταίες Επιστολές του Τζιάκοπο Ορτις, γραμμένες από τον Ούγκο Φώσκολο. Παρότι με την εισαγωγή της Κατερίνας Δεμέτη που περιέγραφε την τραγική μορφή του νέου Τζιάκοπο, φίλου του Ούγκο, που πέθανε μόλις 23 χρόνων, ομολογώ ότι απρίορι τοποθετήθηκα αρνητικά στο θέμα. «Δεν είμαστε για να ακούμε για νέους που βασανίζονται και τα τοιάυτα», σκέφτηκα σιωπηλά και ιδιωτικά καθότι απόδημος και ο πόνος του να βλέπω τον πατέρα μου να εκφυλλίζεται σωματικά δεν είναι εύκολο να χωνευτεί συναισθηματικά.

Ο Ιούνιος συνοπτικά

2007-07-08T13:02:00.000-07:00

Ο Ιούνιος μήνας μας βρήκε στο καινούργιο σπίτι, γωνία Melville και Melbourne.
Αουστράλια δηλαδή τοποθεσία....
Απέναντι το πάρκο του Westmount σχεδιασμένο από τον άνθρωπο που σχεδίασε το Central Park στη Νέα Υόρκη.
Τα σκιουράκια δεκάδες, οι πάπιες, οι χήνες, και τα παιδιά είναι θαμώνες.
Εμείς απολαμβάνουμε τα μεγάλα παράθυρα πριν κρεμαστουν οι κουρτίνες που αρμόζουν στην περίσταση.
Γυμναστήριο αυτό το μήνα δεν χρειαστήκαμε γιατί το σπίτι είναι τετραόροφο και για να τακτοποιηθεί κάναμε αμέτρητες διαδρομές πάνω-κάτω και κάτω-επάνω.
Τα παιδιά, ως συνήθως, μεστην καλή χαρά.
http://picasaweb.google.com/efi.pilarinu/NewHouseInWestmount

Η Λάουρα έκλεισε 7 ετών!

Σας αφιερώνω μια από τις ωραιότερες ζωγραφιές των παιδιών, απιθανα χρώματα και σύλληψη ήλιου και ουράνιου τόξου.

Και σας παρουσιάζω ένα βουβάλι Αμερικάνικο με ιδιαίτερα εντυπωσιακά κέρατα.

Στίχοι απλοί από την Ζάκυνθο την καλοκαιρινή

2007-07-08T12:56:00.000-07:00

Στο μικρό και όμορφο νησί

Που το λένε Ζαντέ α λα γαλλιστί,

Ζούσα κάποτε και εγώ και άλλοι πολλοί γνωστοί.

Και όλοι μαζί με μια φωνή

λέγαμε τους άλλους από την στεριά απέναντι, την Ελληνική

ότι είναι «βουρδούλοι» στο πνεύμα και στην ψυχή.

Τώρα όμως τα πράγματα πήραν όλα άλλη τροπή,

μέχρι και η πόρτα του γιατρείου ξάφνου είναι κλειστή

και όλοι οι γνωστοί είναι πολύ πολύ λιγότεροι

από την εποχή που με την Κοντέσσα Βαλέραινα στην σκηνή

είχα τον τωρινό τον Δήμαρχο για παιδί.

Καθώς λοιπόν μια μέρα περπατούσα στην παραλία την γνωστή

Που την λένε Στραντά Μαρινά α λα γαλλιστί

Άκουσα πράγματα νέα φρικαλέα για το νησί

Και δεν μπορούσα παρά να γράψω κάτι αφθορεί.

Το γιοφύρι του ποταμιού του Χαραλαμπί,

ετρύπησε ίσως από καμιόνι σε περίσταση κινητή.

Και τη θάλασσα που έλουζε όλο το νησί

ήρθαν ξένοι και την κατούρησαν σαν νάταν του Τριβιζά παράσταση θεατρική

με θέμα «Ποιός έκανε πιπί στο Μισισιπί?».

Και το μπαστούνι το φαμόζο στο λιμανί

που φιλοξενεί τα παπόρια από την Κυλληνή,

δεν άντεξε να κουβαλάει την κοσμοσυρροή

και μπάταρε και αυτό χωρίς καν να είναι ΠαρασκευοΣαβατοΚυριακή.

Και πάνω από την πάχνη την πρωινή του κάμπου πίσω από την Μποχαλή

- που μου μοιάζει αλήθεια σαν νάναι θεατρική σκηνή με επίγεια γαλαξιακή περιπλοκή-

ξεσκίζουνε την ατμόσφαιρα με τρομερή βουή και χωρίς καμιά ντροπή,

τα σάπια τα παπορο-πλάνα τα τσαρτερ-ικά,

λες και διάλεξαν για το νησι του Εθνικού του ποιητή

τα χειρότερα από άποψη περιβαλλοντική και μηχανική

για να μας μολύνουν χωρίς να έχουμε αντιληφθεί γιατί.

Για τα 50 ευρώ την κλίνη δεχόμαστε αυτή την κοσμοσυρροή?

Η για το φόβο μην μείνουμε πίσω στην ανάπτυξη την τουριστική?

Και μας πούνε ότι δεν πρόκαμαμε στην σύγχρονη τη ζωή, την ανταγωνιστική,

«Εσείς οι πολιτισμένοι οι Ζακυνθινοί, βεραμέντε»,

Σαν θάλαγαν οι λεγόμενοι Βουρδούλοι, κατά την δική μας την εκδοχή.

Στο λοιπόν κόντο τα μουσκέψαμε και την περιουσία μας δεν την παζαρέψαμε,

Στο εμπόριο δεν τα καταφέραμε και τώρα με πασαλίματα συνεισφέραμε,

Στην 4^η Εθνική του τουρισμού και σε Καμιά κατηγορία πολιτισμού,

Και από πρωτιές, μόνο για δημόσιες κλεψιές και άλλες παρόμοιες μαγκιές.

Ντροπή στσου τίτουλους, ύβρις στα γράμματα,

πίκρα στους στίχους και στις μουσικές,

και σε όλα τα κείμενα που έγραψαν γενιές και γενιές.

Και δόξα στους λίγους, τους λόγιους που αγωνίζονται εικαστικά

για τα σπουδαία τα καλλιτεχνικά και τα συγγραφικά

να τα αναστήσουνε όπως τσου πρεμέρει

μια κουλτούρα που δεν είχε ταίρι.

Οικολογική κίνηση: "Στα σκουπίδια το τηγανόλαδο"

2007-05-16T10:03:00.000-07:00

Ξέρεις που να ρίξεις το λάδι μετά από το τηγάνισμα;
Ακόμα και αν δεν τηγανίζουμε πολύ, όταν το κάνουμε, ρίχνουμε συνήθως το χρησιμοποιημένο λάδι στο νεροχύτη της κουζίνας.
Το σωστό "οικολογικά" είναι να τοποθετούμε το λάδι σε ένα πλαστικό μπουκάλι (νερού, αναψυκτικού), να το κλείνουμε καλά και να το πετάμε στα κανονικά σκουπίδια.

Και αυτό, γιατί ΕΝΑ ΛΙΤΡΟ ΛΑΔΙΟΥ ΜΟΛΥΝΕΙ ΣΧΕΔΟΝ ΕΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΛΙΤΡΑ ΝΕΡΟΥ, ποσότητα η οποία είναι ικανή να καλύψει τις ανάγκες ενός ατόμου σε νερό για 14 χρόνια !!!.

Αυτά συστήνει ο Χημικός Μηχανικός PhD Υπεύθυνος Περιβαλλοντικής
Γιώργος Καρούντζος.

Το ερώτημα φυσικά είναι τι ακριβώς γίνεται με τα σκουπίδια?

Μια οικογενειακή ιστορία με θέμα "globalisation", γραμμένη από τον Μπάμπη Πυλαρινό

2007-05-13T02:44:00.000-07:00

Το θέμα ήταν στη λίστα που επαναλάμβανε ο πατέρας συνήθως σε γιορτινές οικογενειακές συγκεντρώσεις που χρήζουν "εμψύχωσης" για την σπουδαιότητα της επίγειας ζωής σε μορφή οικογενειακών συστάδων. Και εμείς, τα παιδιά (έως και μέχρι πρότινος), γνέφαμε ο ένας στον άλλον και την ξανακούγαμε με μια παραλλαγή δική μας σεβασμού. Και αργότερα στο νοσοκομείο στη Κύπρο, τον ρωτάγαμε επίμονα, ελπίζοντας να θυμηθεί κάτι από την Ρουμανία, την Γερμανία, τον παπά, κτλ. Και μας έδωσε την χαρά...μ.εχρι που μπήκε ο χειμώνας και οι ιστορίες στέρεψαν.

Γράφει λοιπόν ο μικρός αδελφός, Χαράλαμπος (http://pilarinos.blogspot.com/):
"Στο χωριό Σαρακινάδο της Ζακύνθου προς το τέλος του 19ου αιώνα κάποιος χωρικός τσακώθηκε με κάποιον άλλον και τον ειδοποίησαν ότι αν δε σηκωθεί να φύγει θα τον σκότωναν.
Αποφασίζει λοιπόν να φύγει, ζητάει ότι μπορεί να του δώσει ο πατέρας του και φεύγει από το νησί . Οι αποφάσεις του όμως ήταν τελεσίδικες και φεύγει από την Ελλάδα και ξενιτεύεται στη Γερμανία. Εκεί θα βρει κάποιο πρόχειρο κατάλυμα και κάποια δουλειά του ποδαριού για τα απαραίτητα. Να μη σας τα πολυλογώ ο Ζακυθινός χωριάτης Διονύσιος σπουδάζει στη Γερμανία Φιλοσοφία και φεύγει από εκεί και πάει στη Ρωσία για να συνεχίσει τις σπουδές του στη Θεολογία. Καταλήγει στο Γαλάτσι της Ρουμανίας δουλεύοντας σαν καθηγητής στα Ελληνικά σχολεία της πόλης .Ζώντας με την πολυπληθή Ελληνική παροικία της εποχής γνωρίζει και παντρεύεται τη κόρη πλούσιας Ελληνικής οικογένειας της Ρουμανίας ονόματι Λεβίδη. Εκεί ο Διονύσιος διεύθυνε τα ιδιόκτητα Ελληνικά σχολεία της οικογένειας Λεβίδη . Έζησε μια πλούσια ζωή υλικά και πνευματικά με την συμβία του. Δεν απέκτησαν απογόνους Λίγο πριν την επανάσταση του 1917 ο Διονύσιος πεθαίνει στο Γαλάτσι. Στον τάφο του γράφτηκε το εξής τετράστιχο :

Εδώ κείται το σώμα φιλοπάτριδος ανδρός
που στη ζωή του όλος ο πόθος ήταν φλογερός
να δώσει στα Ελληνόπουλα στη ξένη γη
τα φώτα της παιδείας και μόρφωση καλή.

Στη Ζάκυνθο βέβαια ο Διονύσιος είχε δύο αδέλφια τον Αντρέα και τον Δημήτριο. Ο τελευταίος είχε σπουδάσει θεολόγος στην Αθήνα, ήταν ιερομόναχος και παπάς στο Σαρακινάδο. Οι επιτυχίες του αδελφού του γέμισαν το παπα-Δημήτρη με την επιθυμία να τον ακολουθήσει στη Ρουμανία. Έτσι σε κάποια στιγμή ο Διονύσιος καλεί τον αδελφό του παπα-Δημήτρη στο Γαλάτσι για να διδάξει Θεολογία στα σχολεία που διεύθυνε. Έτσι αποφάσισε να φύγει από το χωριό. Πήγε λοιπόν τότε ο Δημήτριος στον Αρχιεπίσκοπο Λάτα να του ζητήσει άδεια να φύγει από τη Ζάκυνθο. Ο Αρχιεπίσκοπος του ζήτησε για να του δώσει τη άδεια, να του στέλνει ένα ποσοστό των χρημάτων που θα έβγάζε εκεί .Ο Δημήτριος το τήρησε αυτό μόνο για τα πρώτα δύο χρόνια. Του ζήτησε επίσης να κάμουνε τον αδελφό του Αντρέα παπα στο χωριό. Ο παπα-Δημήτρης του απάντησε ότι ο Αντρέας όλη μέρα βλαστημάει και δεν είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για παπάς . Ο Αρχιεπίσκοπος δεν πτοήθηκε και χειροτόνησε άμεσα τον Αντρέα παπά. Ο παπα-Αντρέας έγινε ένας θαυμάσιος παπάς στο Σαρακινάδο και ο Αρχιεπίσκοπος είχε δίκιο. Κάποτε κάποιος Τυρογαλάς από τον Αγκερικό ζήτησε από τον παπα Αντρέα να τον παντρέψει. Ο παπάς αρνήθηκε γιατί ο Τυρογαλάς δεν είχε πάρει διαζύγιο από τον προηγούμενο γάμο του. Ένα βράδυ ο Τυρογαλάς χτύπησε τη πόρτα του παπα Αντρέα αυτός βγήκε έξω και ο Τυρογαλάς τον χτύπησε και του έσπασε τη λεκάνη . Μετά από λίγο καιρό ο παπάς πέθανε. Αυτά έκαναν και με αυτά ασχολιόταν τρία αδέλφια από το Σαρακινάδο της Ζακύνθου πριν περίπου 150 χρόνια.
Ο παπα-Αντρέας Πυλαρινός ήταν ο προπροπάππος μου.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ¨"Θα σε ξεχνώ κάθε μέρα", Βασίλης Αλεξάκης

2007-05-12T13:31:00.000-07:00

Με την ευκαιρία της γιορτής της μάνας (εδώ είναι 13 Μαιου)

Σπανιότατα ακούω στις προσκλήσεις του Χαρη να παρακολουθήσω εκπομπή στην τηλεόραση. Αλλά χτές στην ΕΡΤworld είχε μια εκπομπή με τον Βασίλη Αλεξάκη και τον Bernard Pivot ("πρέσβης" της λογοτεχνίας στη Γαλλική τηλεόραση). Είχα πρόσφατα διαβάσει τις "Ξένες λέξεις" και το "Θα σε ξεχνώ κάθε μέρα" χάρης στο Πρωτοχρονιάτικο δώρο των φίλων μας των Δελατόλα.

Και τα δυο βιβλία έχουν σχέση με την μάνα του. Το δεύτερο εντελώς άμεση. Το πρώτο έμμεση, καθώς μιλάει για το ταξίδι του να μάθει μια σπάνια Αφρικάνικη γλώσσα, Σάνγκο, που κινδυνέυει. Ίσως έτσι να εξιλεωθεί από τις Ερινύες που του δημιούργησαν το πάθος της μάνας του για την Ελληνική γλώσσα και η δική του πραγματικότητα που είναι μια λογοτεχνική τραμπάλα ανάμεσα στα Ελληνικά και τα Γαλλικά.

Αποσπάσματα από τις σκέψεις μου μετά την εκπομπή (απευθυνόμενες στον ίδιο τον Β. Αλεξάκη):

Σαν υπόλειμμα από την Αμερικάνικη εταιρική μου ζωή στη Wall Street υποφέρω από «βουή», άσχετες και ασήμαντες σκέψεις που παρεμβάλλονται στις συναυλίες, στις παραστάσεις, στις συζητήσεις κτλ και δεν με αφήνουν να είμαι εντελώς δοσμένη και απορροφημένη στην εκάστοτε χρονική στιγμή. Μόνο το γράψιμο καταφέρνει και με συνεπαίρνει και με αναισθητοποιεί από τις μετρικές της διάστασης του χρόνου και τις λίστες που καταχώρησα η θα έπρεπε να είχα καταχωρήσει για τα “To Do’s” των δεκάδων θεμάτων που συνειδητά η ασυνείδητα επιλέγω η με επιλέγουν.

Σας άκουγα σαν να καθόμουν δίπλα σας, στην πολυθρόνα του καθηγητή της Σάνγκο (παρόν στη συνένετευξη). Τόσο με άγγιζαν οι σκέψεις σας σχετικά με τον αγώνα σας, τον φιλοσοφικό και τον συναισθηματικό, σε σχέση με τα Γαλλικά και τα Ελληνικά. Να μερικές σκέψεις ελεύθερα αποδοσμένες.

"Γράφω στα Ελληνικά για πράγματα που έζησα η εμπνέυστηκα από τις εμπειρίες μου στην Ελλάδα. Κάπως έτσι δουλεύει το σύστημα. Όταν μεταφραζω τα βιβλία μου, τα ξαναγράφω παντελώς."

"Στην προσπάθεια μου να κατακτήσω την δεύτερη γλώσσα, την μη μητρική, ανακάλυψα την μητρική μου γλώσσα με τρόπο μοναδικό και αποκαλυπτικό."

Εγώ ζω την δυαδική αυτή πραγματικότητα με τα Αγγλικά και τα Ελληνικά, με την επιπλέον απειλή μίας γλώσσας που δημιουργεί απρίορι μιά «απέχθεια» σαν γλώσσα υπερδύναμη, σαν γλώσσα και κουλτούρα ιμπεριαλιστική. Μα είστε τόσο σύγχρονος και τόσο επίκαιρός και τόσο ανθρώπινος.

Είστε τόσο νέος! Για μένα είναι σαφές ότι όποιος γράφει διατηρεί την παθιασμένη παιδικότητα του μέσα από το φαινόμενο που περιγράψατε, δηλαδή το να έχετε σκέψεις και εικόνες που δεν είστε σίγουρος αν πραγματικά της ζήσατε, τις είδατε, η είναι μόνο εγκεφαλικές σκηνογραφίες.

Ποδήλατα και φύση

2007-05-12T12:57:00.000-07:00

Έφη (1965)

Το πρώτο μου ποδήλατο φυσικά το αγόρασε ο πατέρας μας (και στους τρείς μας), και το θυμόμαστε φυσικά. Ήταν νομίζω κόκκινο το δικό μου και ήταν μάρκα ΜΙΝΙ.
Και εξακολούθησε ο νόνος να αγοράζει στα εγγόνια του τα πρώτα τους ποδήλατα. Ήταν η δική του επιλογή δώρου γιατί φυσικά όλα τα άλλα, τα χίλια τα δώρα, τα εγγόνια τα θεωρούσαν αυτόματα ότι ήταν από την νόνα.
Ο Πάνος μόνο θα πρέπει να αρκεστεί στα σχοινιά και το γάντζο (που του αγόρασε ο νόνος περσι το καλοκαίρι για να δένει τα άλογα του!) και στα ποδήλατα που με τόση προσοχή διατηρεί ο Διονυσάκης. Βλέπετε ο Πάνος αργεί να δείξει ενδιαφέρον για τα πετάλια. Το μόνο που του αρέσει είναι να οδηγεί ποδήλατα μεγάλων, πεζός και σέρνοντας τα - τρέχοντας τα στο πλάι του.

Αγόρασα λοιπόν και εγώ ποδήλατο και βολτάρω κάθε μέρα στη γειτονιά. Έτσι, χωρίς σκοπό και στόχο. Δεν πάω κάπου συγκεκριμένα, δεν έχω σκοπό να ψωνίσω, ούτε να επισκεφτώ κάποιον. Στρίβω πότε εδώ, πότε εκεί και απολαμβάνω το ότι δεν έχω ακόμα αίσθηση των δρόμων και μπορέι να χαθώ. Και ο Πάνος βέβαια προσπαθεί να με πείσει να του δώσω το ποδήλατο μου να πάει βόλτα.

Να λοιπόν μερικές φωτογραφίες από την ανοιξιάτικη γειτονιά μας. Τούς βολβούς από τις τουλίπες τούς είχαν φυτέψει από το προηγούμενο φθινόπωρο και "μούσγωσαν" (Ζακυνθινά, μούλιασαν) κάτω από το χιόνι.
http://picasaweb.google.com/efi.pilarinu/MontrealInMayFlowersInTMR (κάνετε κλικ)
Απολαύστε. Φανταστέιτε ότι ακόμα δεν εχουν ανθίσει όλα.
Τώρα παρατήρησα ότι καμιά μονοκατοικία / οικόπεδο, δεν είναι φραγμένο! Τα σκιουράκια κυκλοφορούν παντού και γύρω γυρω από τις ρίζες τών μεγάλων παλιών δένδρων φυτέβουν τουλίπες και διάφορα τύπου κρινάκια εποχιακά.

Το καινούργιο σπίτι και η Άνοιξη

2007-05-07T10:25:00.000-07:00

Από 1η Ιουνίου το καινούργιο μας σπίτι είναι στο Westmount Park. Είναι ένα σπίτι του 1800, πλήρως όμως ανακαινισμένο. Το πάρκο είναι ακριβώς απέναντι με παιδική χαρά, τένις, ποδηλατοδρομάκια, πισίνα ρηχή για παιδιά και μια βιβλιοθήκη.

Ζητείται μόνιμος φύλακας στο πάρκο για τον Πάνο! Δέχομαστε βάρδιες.

Η άνοιξη έφτασε. Αυτή την εβδομάδα έχουμε 20 βαθμούς. Ένας μικρός καταράκτης δίπλα από μια λίμνη καμιά ώρα βόρεια του Μόντρεαλ στο Mount Tremblant.

Οι Γαλλικές εκλογές στο Μόντρεαλ

2007-05-07T10:02:00.000-07:00

Η πόλις του Μόντρεαλ είναι πάνω σε ένα νησί και εκεί υπάρχει ένα φανταστικό βουνό, το Mount Royal, που τώρα είναι πάρκο-δάσος με δύο νεκροταφεία, δύο πανεπιστήμια, και ένα ορατόριο στις πλαγιές του. Τα καλύτερα προάστεια είναι φυσικά γύρω από το βουνό (Westmount, Outremont, Moynt Royal).

Την Κυριακή λοιπόν, ψήφισαν οι 32,000 Γάλλοι του Μόντρεαλ, 55% Royal και 45% Sarkozy. Παρόλα αυτά, χτές το βράδυ σε δύο μπάρ-στέκια πανηγύρισαν σαν τρελλοί την αλλαγή οι οπαδοί του αρσενικού νικητή. Και μέσα στα ξέφρενα συνθήματα που ακούστηκαν ήταν και ένα που ζητούσε από τις τοπικές αρχές να αλλάξει το όνομα του κεντρικού δρόμου που κυκλώνει το Mount Royal, και έχει την ομώνυνη ονομασία Mount Royal Avenue σε Sarkozy Avenue, και να πάει η Royal στις πίτσες και στα κουσκούς (δηλαδή στις γειτονιές τις πιο λαικές και σε αυτές των Αράβων).
Έτσι για να μην νομίζετε ότι στη διάρκεια των εκλογών είμαστε μόνο εμείς οι Έλληνες που γινόμαστε ολίγον απολίτιστοι.

Ταξιδέψτε με τον Γιώργο Βέη

2007-04-02T06:46:00.000-07:00

Έψαχνα αιτία από καιρό να αναρτήσω την φωτογραφία μου με τους καταξιωμένους συγγραφείς και φίλους Γιώργο Βέη και Μιχάλη Σπέγγο, που με πλαισίωσαν στην παρουσίαση του βιβλίου μου τον περασμένο χειμώνα.

Αφού δεν είμαι εκεί λοιπον για τον φίλο Γιώργο Βέη, σας προσκαλώ να πάτε και να τον θαυμάσετε στο ντεμπούτο του 4ου Ταξιδιωτικού του βιβλίου. Τάχω διαβάσει και τα 3 προηγούμενα. Διαβάστε περισσότερα για εκείνο στο
http://www.serrelib.gr/writerofmonth.php?id=9

Ασία, Ασία, Κέδρος 1999 και 2000, (Κρατικό Βραβείο 2000)

Στην απαγορευμένη πόλη, Κέδρος 2004

Με τις Μογγόλες (Μαρτυρίες, συνεκδοχές), Κέδρος 2005

Για το "Ανθρωποχάταν" από την δημοσιογράφο και συγγραφέα Ιουστίνη Φραγκούλη- Αργύρη

2007-04-02T06:13:00.000-07:00

http://www.greekamericannewsagency.com/gana/index.php

Saturday, March 31, 2007

Η Μοναξιά Ενός βιβλίου

Της Ιουστίνης Φραγκούλη

Ενα βιβλίο –ιδίως μυθιστόρημα- έχει τρείς πράξεις. Την περίοδο της συγγραφής, οπότε ο γράφων ή η γράφουσα ενδοσκοπείται επί μακρόν για να αποτυπώσει την εσωτερική αλήθεια στο λόγο. Ο χρόνος τούτος είναι της μοναξιάς και της αυτοσυγκέντρωσης, καθώς η γραφή είναι μιά περίοδος επώασης συναισθημάτων ώσπου να γίνει η προβολή του εγώ στη σφαίρα του εμείς. Είναι μια εποχή επώδυνη, αφού ο συγγραφέας καλείται να κλείσει τ΄αυτιά και τα μάτια στις σειρήνες της περιρρέουσας ατμόσφαιρας προκειμένου να παρουσιάσει τις δικές του εικόνες και ιδέες, απαλλαγμένες απο τη διακειμενικότητα και τα άλλα σύνδρομα των έξωθεν επιρροών.

Η δεύτερη πράξη κι αυτή μοναχική λογαριάζεται. Ο συγγραφέας, μετά απο διορθώσεις επί διορθώσεων , παραδίδει το κείμενο στο εκδότη του. Κι εδώ στέκεται μόνος (εξαιρούνται οι ευπώλητοι συγγραφείς που έχουν μομέντουμ στην αγορά) απέναντι σε μιά ομάδα ανθρώπων του εκδοτικού οίκου που θα αποφασίσουν για την τύχη του έργου του: αν θα προχωρήσουν στην έκδοση, πότε , πώς και πόσα αντίτυπα θα εκδοθούν,ποιά διαφημιστική υποστήριξη θα απολαύσει το βιβλίο.

Η τρίτη πράξη είναι η μοναχικότερη. Το βιβλίο εκδίδεται και απλώνεται στα βιβλιοπωλεία δίνοντας τη μάχη να κερδίσει τον αναγνώστη κατ αρχήν και την ευρύτερη σκηνή της προβολής εκ μέρους των μέσων ενημέρωσης. Εδώ ο συγγραφέας μένει μονάχος να δώσει την πιό άνιση μάχη με ένα σύστημα, που έχει ήδη τους αγαπημένους του συγγραφείς και αρνείται να δώσει χώρο και χρόνο σε νέα πρόσωπα. Εδώ ο συγγραφέας υφίσταται την κορυφαία απομόνωση, καθώς βλέπει τους «διαπλεκόμενους» συγγραφείς (με την καλή την έννοια!) να απολαμβάνουν δημοσιευμάτων, συνεντεύξεων και κριτικών απο τους φίλους δημοσιογράφους και κριτικούς του χώρου.

Αυτή η περίοδος είναι της απόλυτης μοναξιάς και κορυφώνεται , όταν σε πείσμα κάθε έννοιας αξιοκρατίας, τα διάφορα συστήματα προβολής και προώθησης του ελληνικού βιβλίου, κάνουν μιά επιλεκτική πολιτική προκειμένου να δώσουν τα βραβεία της καλής λογοτεχνίας σε κάποιους εκλεκτούς του κύκλου. Τα ίδια βιβλία των ίδιων συγγραφέων, που αναπαράγουν τις κριτικές και τη δημοσιότητα βρίσκουν κατά το πλείστον το δρόμο να καταταχθούν στα καλύτερα της χρονιάς απο ομάδες κριτών, που δεν έχουν μπεί στον κόπο να διαβάσουν κάν τα οπισθόφυλλα άλλων πλήν ενίων βιβλίων.

Επομένως, τούτος ο κύκλος των επιβραβευόμενων βιβλίων είναι διάτρητος σε πολλά σημεία και γι αυτό τούτα τα αριστεία όπως και οι κριτικοί χάνουν ολοένα την πειστικότητά τους απέναντι στο αναγνωστικό κοινό.

Σε πείσμα αυτού του κύκλου σάς παρουσιάζω σήμερα ένα βιβλίο νεανικό, που τραβάει την ανηφόρα της μοναξιάς του αλλά θεωρώ πως είναι ένα μικρό διαμάντι στην ελληνική λογοτεχνική παραγωγή.

Ο τίτλος του είναι Ανθρωποχάταν (εκδόσεις Κέδρος) και συγγραφέας του είναι η Εφη Πυλαρινού, μαθηματικός και οικονομολόγος της Γούλ Στρίτ κατ’ επάγγελμα. Βγήκε στο χώρο της μυθοπλασίας έτσι ξαφνικά από διάθεση να μοιραστεί τις εμπειρίες της στο Μεγάλο Μήλο, όπως αποκαλεί σε όλο το βιβλίο της τη Νέα Υόρκη.

Πρόκειται για ένα πρωτότυπο ταξίδι στη φανταστική πόλη του Ανθρωποχάταν(μετάφραση του Manhattan) , δύο δίδυμοι ήρωες με κουλ γονείς και έξτρα κουλ γιαγιά που καταφέρνουν να πάρουν μέρος σ΄ ένα ξεχωριστό διαγωνισμό, το Σκεψαθώνιο, για να προσληφθούν στην Εγκεφαλοκαταιγίδα και να έρθουν αντιμέτωποι μ΄ ένα αναπάντεχο γεγονός (την κατάρρευση των δίδυμων πύργων )και να εμπλακούν σε μια απίστευτη περιπέτεια. Αυτός είναι με λίγα λόγια ο κορμός της ιστορίας μας, γύρω από τον οποίο η συγγραφέας επιχειρεί μια σάτιρα της σύγχρονης πραγματικότητας.

Το μυθιστόρημα της είναι μια αλληγορική παρουσίαση της ζωής στο Μεγάλο Μήλο όπου ζουν εκατομμύρια άνθρωποι υποταγμένοι στους ξέφρενους ρυθμούς του. Το σκηνικό του είναι δομημένο γύρω από την ένταση της χρηματαγοράς, τη Γουόλ Στριτ, τον καταμερισμό της εργασίας, τον αυτοματισμό, την τρομοκρατία αλλά και τις προλήψεις. Όλα τα σύνδρομα της σημερινής κοινωνίας προβάλλουν γραμμένα με πνευματώδη τρόπο σ' αυτή τη σάτιρα για το Ανθρωποχάταν, την πόλη με τις πολυεθνικές «Γύρω -γύρω όλοι» γειτονιές.

Η Εφη Πυλαρινού επιχειρεί κυρίως ένα παιχνίδι με τη μετάφραση των αμερικάνικων συμβολικών λέξεων στα ελληνικά, καθώς παρουσιάζει το Brainstorm ως Εγκεφαλοκαταιγίδα, το Manhattan ως Ανθρωποχάταν, την Wall Street ως Τοιχοδρόμο και άλλες ευρηματικές μεταφράσεις που δείχνουν την προσπάθειά της να διεισδύσει στην αμερικάνικη νοοτροπία μέσα απο την απείραχτη ελληνικότητά της.

Η ίδια παρουσιάζει τη ζωή στο Μανχάταν στις διάφορες καθημερινές φάσεις του με αιχμή του δόρατος τη χρηματαγορά της πόλης, που αναπνέει γύρω απο το δολάριο. Η Εφη Πυλαρινού σαν ένα μεγάλο παιδί που δε χορταίνει να μεταφέρει τις εντυπώσεις του απο τον κόσμο της υψηλής τεχνολογίας και του ανελέητου οικονομικού παιχνιδιού, δίνει τη δική της ερμηνεία για την καθημερινότητα των Νεοϋορκέζων κάνοντας όλους εμάς κοινωνούς της.

Η επιλογή να χρήσει πρωταγωνιστές του μύθου της τους δύο χάι τέκ δίδυμους έφηβους, το Ζούκου και τον Ζούκου-Ζούκου, δείχνει την πρόθεσή της να οδηγήσει τον αναγνώστη στην τρομοκρατική επίθεση της 9ης Σεπτέμβρη, πράγμα που δεν ολοκληρώνει καθώς μένει μόνο σε μια συμβολική περιγραφή.

Ιδιαίτερη σημασία έχει το κεφάλαιο το αφιερωμένο στη γιαγιά, καθώς η Εφη Πυλαρινού μεταφέρει τη συναισθηματική της τρυφερή εξάρτηση απο τη γενέτειρά της μέσα απο τον κόσμο των παραδοσιακών φαγητών και μυρωδιών της Ζάκυνθος, μέσα απο την αγάπη για την πανδαμάτορα γιαγιά των παιδικών μας χρόνων.

Σε όλο το μυθιστόρημα, που απευθύνεται σε ψαγμένους έφηβους και ενήλικες με νεανική καρδιά , κυριαρχεί πυκνότητα γραφής και αλληγορίας. Υπάρχουν στοιχεία οικειότητας με το Μανχάταν και μια πρόθεση πετάγματος απο τη μιά πραγματικότητα στην άλλη.

25 Μαρτίου

2007-04-02T06:05:00.000-07:00

Ήρθε η Άνοιξη μαζί με την Εθνική μας εορτή και την ποδοσφαιρική μας ντροπή.

Ο Πάνος παίζει στην αυλή μας με τα τελευταία χιόνια.

Ήμουν άρρωστη στη παρέλαση αλλά ο Χάρης (κλασσικός, άφησε την εξέδρα των επισήμων τη ώρα που περνούσε ο Ζακυνθινός σύλλογος για να παρελάσει μαζί τους) τα φχαριστήθηκε. Ήρθε ενθουσιασμένος γμε την θάλασσα των τσολιάδων, τους Μιαούληδες, και τις γιαγιές με τον Σταυρό (Εν τούτω Νίκα) στους ώμους.

Εγώ μόνο ένα απόκομμα διαφήμισης από την τοπική εφημερίδα "Το Βημα" σας στέλνω.

Ψιλικατζίδικα-παντοπωλεία: μια διεθνής ανασκόπηση

2007-03-16T14:37:00.000-07:00

Με τη φράση «Έβγα να πάρεις ΕΒΓΑ» οι πλανόδιοι παγωτατζήδες προσκαλούσαν μικρούς και μεγάλους να γευτούν τα λαχταριστά παγωτά της εταιρίας από την εποχή του Μεσοπολέμου μέχρι την δεκαετία του 70. Τα μικρά αυτά παντοπωλεία - ψιλικατζίδικα ήταν συνδυασμένα και με το κόκκινο τηλέφωνο.
Σήμερα δεν υπάρχουν πια!

7-Eleven, Inc.
Μια διεθνής πλέον εταιρεία, με παντωπολεία-ψιλικατζίδικα, που ξεκίνησε το 1946 από το Τέξας μένοντας ανοιχτό απο τις 7 το πρωί μέχρι της 11 το βράδυ (εξ ου και το όνομα). Σήμερα είναι πολυεθνική με υποκατάστηματα σε πάνω από 20 χώρες και είναι στο Γιαπωνέζικο χρηματίστηριο.

Στο Καναδά ψωνίζουμε στη Couche Tard (κοιμήσου αργά, με το σήμα της κουκουβάγιας), με 5000 υποκατάστήματα. Μπορειτε να την παρακολουθείτε στο Καναδέζικο χρηματίστηριο.

Εκχιονιστικά - για τα αγόρια

2007-03-06T12:20:00.000-08:00

Για χάρη σας σουλατσάρω και φωτογραφίζω τα μηχανήματα. Σε μερικές περιπτώσεις τα κυνήγησα κιόλας τα βλογημένα γιατί μαρσάρουνε και δεν τα προλαβαίνεις.

1- Για να σαρώνουνε τα χιόνια στα πεζοδρόμια. Με ερπίστριες για να μπορεί να ανεβοκατεβαίναι άνετα. (Δύο μέρες μετά τη χιονοθύελλα)

2- Το βασικό για τσου δρόμους. Τα φτυαρίζει στη μέση η στην άκρη ανάλογα το φάρδος του δρόμου. Οι ρόδες του δεν εστραβόσανε. Έτσι είναι ξεπίτηδες για να μην μπλοκάρει στο χιόνι.

Σε τούτη τη φωτογραφία έχει βγεί τσάρκα. Κάτι λασπόνερα ρίχνει στο πλάι.

3- Ένα μικρό τρακτεράκι- φυσούνα που εκτοξεύει το χιόνι στα περιβόλια των σπιτίων για να καθαρίσουν τις εισόδους.

Για περισσότερη ποικιλία δέστε όλο το άλμπουμ μου (κάντε κλικ)
http://picasaweb.google.com/efi.pilarinu/SnowPlowingMachines02

Πινακίδες στη γειτονιά μου

2007-03-05T12:05:00.000-08:00

Τα περισσότερα σταυροδρόμια στη γειτονιά μας, που είναι από τα πιο ήσυχα προάστεια, έχουν ΣΤΟΠ και στις 4 κατευθύνσεις (αλλοίμονο σου αν δεν ακινητοποιήσεις παντελώς το αυτοκίνητο).

Κάθε κρουνός πυροσβεστικής έχει το κόκκινο "παλούκι" που βλέπεται για να μην εξαφανιστεί μέσα στο χιόνι.

Και όλες οι ταμπέλες γράφουν
"Chemin ----όνομα--- Road"

Τα μεταλλικά παλούκια οριοθετούν την "μπασία" (Ζακυνθινή λέξη για τον συνήθως χαλικόδρομο για τα κάρα που οδηγεί στην κατοικία) , ώστε όταν έρθει το εκχιονιστικό να μην "καθαρίσει και τον κήπο!

Αχ, νάχε τέτοια και ο πατέρας μου πριν 30 χρόνια όταν του όργωσε ο συγγενής του, ένα στρέμμα από Ζακυνθινές φραουλιές που είχε φυτέψει, γιατί νόμιζε ότι ήταν κοινό τριφύλλι!
Από τότε δεν ξαναφύτεψε τέτοιες και τώρα δεν βρίσκεις τη ρίζα που να χτυπιέσαι!

Φωτογραφίες

2007-02-25T12:27:00.000-08:00

Ένα ενημερωμένο άλμπουμ με φωτογραφίες, καθότι από τις τηλεφωνικές συζητήσεις της τελευταίας εβδομάδας οι περισσότεροι φίλοι δεν είχαν δει το αρχικό άλμπουμ.

http://picasaweb.google.com/efi.pilarinu/MontrealJanuaryAndFebruary2007

Μια μετάφραση ΜΗ Σαρακοστανιών θεμάτων

2007-02-21T09:05:00.001-08:00

Ξεκινάω την Σαρακοστή με τρείς αμαρτίε: κρέας, λεφτά και διασκέδαση. Αλλά μην με παρεξηγήσετε γιατί είναι η αρχή τού θεματικά καινούργιου μου μπλόγκ στα Αγγλικά[(English verion of www.efi.gr and then click on Blog) or ( http://efipyl-efi.blogspot.com) ] όμως και δεν μπορούσα παρά να το μοιραστώ μαζί σας.
Διασκεδάστε λοιπόν με την μετάφραση πό την Βαβυλωνία (με ένα κλίκ http://babelfish.altavista.com/)
Φάτε ακριβά Fajitas η διασκεδάστε τσάμπα στο χιόνι.

FFF

FOOD
Fajitas

I love Fajitas! The best were in NY on 1^st Avenue at Canyon Road with George.

Buy some tortillas from the super market. Buy chicken breasts and beef and cut them in strips. Cut onions and green bell peppers also in strips. “Grill” them in a thick saucepan. Serve them on a platter. Supplement with a sour cream side dish and guacamole. Make a wrap or two for yourself with warm flour tortillas.

Be careful: just heat the tortillas in a low preheated oven so you don’t dry them. And for those that cant buy decent guacamole, just pure 2 avocados, some line, chop finely green onions and one tomato and add some Tabasco if desired.

Bon appetite! The experienc

e is like pita/souvlaki or like fondue bourguignon.

For the margarita you would really have to cross the Atlantic to drink a decent one. Sorry guys and girls.

FINANCE
Corn prices and tortillas

As of Feb 20, the price of a bushel of corn was US$3.45 more than double last year’s prices which ranged from US$1.50-$1.80 and roughly the highest level in a decade. This is the result of soaring U.S. demand for ethanol as an alternative energy source.

Mexico imports corn from the US to supplement their local production and meet the demand for tortillas. It is estimated that poor Mexicans eat an average of 400 grams of tortillas daily. With the new skyrocketed prices of corn, workers earning the minimum wage of about $4.75 a day, could spend more than one-third of their earnings on tortillas for their families.

Thus, thousands of Mexicans are protesting!

FUN

Snow Angels

Make a snow angel. Be a snow angel. Have someone push you down in the snow and then just open and close your legs and hands to create the dress and the wings of the angel. Enjoy!

FFF

ΤΡΟΦΙΜΑ
Fajitas

Αγαπώ Fajitas! Το καλύτερο ήταν στη Νέα Υόρκη στη 1$η λεωφόρο στο δρόμο φαραγγιών με George.

Αγοράστε μερικά tortillas από την υπεραγορά. Αγοράστε τα στήθη και το βόειο κρέας κοτόπουλου και τους κόψτε στις λουρίδες. Κόψτε τα κρεμμύδια και τα πράσινα πιπέρια κουδουνιών επίσης στις λουρίδες. "Τους ψήστε" στη σχάρα σε μια παχιά κατσαρόλλα. Τους εξυπηρετήστε platter. Συμπλήρωμα με ένα ξινό δευτερεύον πιάτο κρέμας και guacamole. Κάνετε ένα περικάλυμμα ή δύο για σας με θερμά tortillas αλευριού. Να είστε προσεκτικός: ακριβώς θερμάνετε tortillas σε έναν χαμηλό προθερμασμένο φούρνο έτσι δεν τα ξεραίνετε. Και για εκείνους που λοξοτομούν αγοράστε το κόσμιο guacamole, ακριβώς καθαρά 2 αβοκάντο, κάποια γραμμή, τεμαχίστε λεπτά τα πράσινα κρεμμύδια και μια ντομάτα και προσθέστε κάποιο Tabasco εάν επιδιώκεται.

Όρεξη Bon! Η εμπειρία είναι όπως το pita/to souvlaki ή όπως fondue bourguignon. Για τη Μαργαρίτα θα έπρεπε πραγματικά να διασχίσετε τον Ατλαντικό για να πιείτε έναν κόσμιο. Θλιβεροί τύποι και κορίτσια.

ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ
Οι τιμές και tortillas καλαμποκιού

Aπό τις 20 του FEB, η τιμή ενός μπούσελ του καλαμποκιού ήταν USS3.45 περισσότερο από τις τιμές του διπλού περασμένου χρόνου που κυμάνθηκαν από USS1.50-$1.80 και κατά προσέγγιση το πιό υψηλό επίπεδο σε μια δεκαετία. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της πετώντας στα ύψη ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ απαίτησης για την αιθανόλη ως εναλλακτική πηγή ενέργειας. Το Μεξικό εισάγει το καλαμπόκι από τις ΗΠΑ για να συμπληρώσει την τοπική παραγωγή τους και να ικανοποιήσει την απαίτηση για tortillas. Υπολογίζεται ότι φτωχοί μεξικανοί τρώνε έναν μέσο όρο 400 γραμμαρίων tortillas καθημερινά. Με τις νέες ανερχόμενες στα ύψη τιμές του καλαμποκιού, οι εργαζόμενοι που κερδίζουν το βασικό μισθό περίπου $4,75 ημερησίως, θα μπορούσαν να ξοδεψουν περισσότερο από το ένα τρίτο των αποδοχών τους tortillas για τις οικογένειές τους. Κατά συνέπεια, χιλιάδε μεξικανοί διαμαρτύρονταϊ

ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ
Αγγελοι χιονιού

Κάνετε έναν άγγελο χιονιού. Να είστε ένας άγγελος χιονιού. Έχετε κάποιο να σας ωθήσει κάτω στο χιόνι και έπειτα ακριβώς να ανοίξει και να κλείσει τα πόδια και τα χέρια σας για να δημιουργήσει το φόρεμα και τα φτερά του αγγέλου. Απολαύστε!

Το ράδιο και μια κριτική

2007-02-20T09:20:00.000-08:00

" Σας παροτρύνομε να μας τηλεφωνήσετε! Θα σας εξυπηρετήσουμε όποιες και να αν είναι οι ανάγκες σας", άκουγα από τον Ελληνικό ραδιοφωνικό σταθμό του Μοντρεάλ καθώς δειλά δειλά οδηγούσα την υπηρεσιακή Κάντιλακ από το σπίτι στο πλησιέστερο εμπορικό κέντρο. Το κάθισμα μου το είχα προθερμάνει (στο low) και χωρίς να βγάλω το πουπουλένιο μου πανωφόρι ένοιωθα σαν να καθόμουνα πάνω σε δερμάτινη πολυθρόνα επενδεδυμένη με θερμοφόρα . Η διαφήμιση ήταν από γραφέιο κηδειών που φρόντιζε όλες τα διαδικαστικά για τον όποιον απερχόμενο ομογενή ήθελε να ενταφιαστεί στη Ελλάδα. Μην γελάτε, εσείς οι " εν τη πατρίδη ομογενείς", γιατί δεν αργούν οι μέρες που θα διαφημίζουν οι όλοι οι Βαλκάνιοι μετανάστες στα ραδιόφωνα και στις εφημερίδες τα ανάλογα services.

Δεν γράφετε κανένα comment στο blog μου αλλά μου τα λέτε τηλεφωνικώς. Ακούω λοιπόν από μερικούς ότι τα γραφούμενα μου έχουν κάτι σαρκαστικό, κάτι λυπημένο, κάτι πικρό. Και ο Φίλλιπος ο Δρακονταειδής (μεταφραστής και συγγραφέας) μου γράφει ηλεκτρονικά, αφού διάβασε το βιβλίο μου, ότι φοβάται ότι δεν θα έχει τόσο απήχηση στην Ελλάδα που είναι μια χώρα που αγνοεί το χιούμορ. Άρα εγώ έχω χιούμορ? Η πάλι σας γράφω μια πικρή και λυπημένη κριτική για το βιβλίο μου?

http://www.myriobiblos.gr/texts/contents_drakontaeidis_gr.html
http://www.protoporia.gr/protoporia/author.asp?author%5Fid=907802&product%5Fid=273342&mscssid=AQBAX57HH3SQ9PTRUPJRN6K8UW97C8RA
Φ. Δρακονταειδής

Στίχοι για τη Ζάκυνθο

2007-02-10T07:15:00.000-08:00

Στα τρία χρόνια που έζησα στην Αθήνα έγραψα ένα βιβλίο εμπνευσμένο από τη ζωή μου στη Νέα Υόρκη και δη στη Wall Street. Τώρα που ζω στη αλλοδαπή (μόλις μπήκα στο δεύτερο μήνα) μούρχεται απαλά απαλά να γράψω για τα Ελληνικά, τα πράγματα τα νοσταλγικά.

ΖΑΝΤΕ

Η ονομασία στο νησί με το σχήμα σαν γυναίκα ακέφαλη αλλά με σκέλια σε στάση αγενή, είναι λουλούδι, είναι φιόρο, είναι ανθός,

και δεν άλλαξε ούτε μετά την Ένωση με την Ελληνική την μητέρα την κρατική,

που ήταν γεμάτη με παρέες από νησιά που τις δημιουργούσαν προβλήματα όχι μόνο συγκοινωνιακά.

Από ψηλά αν πετούσες και το τηρούσες στα χρόνια τα δικά μου τα παιδικά, τα δικτατορικά,

δεν υπήρχαν ρεύματα ηλεκτρικά σε σημεία πολλά,

μόνο στη πόλη, που την ονομάζανε χώρα στα τοπικά,

και σε λίγα χωριά μετρημένα στα δάχτυλα μόνο τα δεξιά.

Ο κάμπος γεμάτος χωμάτινα αλώνια για σταφίδες, αποθήκες για λιόπανα, κατσουρίδες, και σακιά,

γαϊδούρια υπήρχαν αρκετά για τα διάφορα μεταφορικά και για να πουλάνε φρέσκια ρεβίθια στη γειτονιά.

Οι γεύσεις ήτανε κατ’εξοχήν κοκκινιστά, σαλτσόνια από κουνέλια και μοσχαρικά,

και μελιτζάνες σκορδοστούμπι, γιατί στουμπίζανε στο γουδί το σκόρδο αντί για να ψιλο-κοπεί.

Τεχνολογία και εξέλιξη

2007-02-08T18:07:00.000-08:00

Δεν ήταν προβλέψιμη η εξέλιξη μου η τεχνολογική. Στο Μαθηματικό στη Πάτρα την δεκαετία του 80 δεν φτάνανε τα κομπιούτερ παρά για μια επίσκεψη το μήνα στο εργαστήριο. Στο τέλος της δεκατίας βρέθηκα στο Νότο των ΗΠΑ και την πρώτη μου εργασία στο μεταπτυχιακό μου δεν ήξερα να την γράψω σε προσωπικό υπολογιστή. Την παρέδωσα χειρόγραφη!
Τώρα είμαι ένας άρχοταγος χρήστης και κάθε μέρα μένω άναυδη με τις δυνατότητες. Θα μοιραστώ μαζί σας 2-3 σήμερα

- Google η απίθανη εταιρεία που στο χρηματηστήριο έχει κάψει πάμπολους που την "πουλάνε" (sell short, i.e. sell a stock without owning it) γιατί δεν μπορόυν να πιστέψουν ότι θα ανέβει και άλλο. Γίνετε αμέσως μέλος του Picasa, photo program της Google , γιατί μόνο του ψάχνει το κομπιούτερ σας και βρίσκει όλες τις φωτογραφίες που έχετε και τις "ανεβάζει" στο διαδίκτυο και με ένα πολύ απλό και τέλειο τρόπο μπορεί ο χρήστης να τις οργανώσει. Οπότε είναι ο καλύτερος τρόπος φύλαξης φωτογραφιών (όχι σε CD κτλ) και όσες θέλετε τις βάζετε σε αλμπουμ και τις μοιράζεστε με τους φίλους σας. Δοκιμάστε το για να πιστείτε.

Δέστε το πρώτο δικό μας άλμπουμ.
http://picasaweb.google.com/efi.pilarinu/MontrealJanuary2007

- Αν συμφωνείτε ότι οι Γ&Θ τάφοι μας (Γέννηση &amp;amp;amp; Θάνατος) αδικούν την μνήμη μας παρέχοντας για μοναδική πληροφορία τις ημερομηνίες Γ&Θ, τότε υπάρχουν βίντεο που δουλεύουν με ηλιακή ενέργεια και δείχνουν στιγμιότυπα από τη ζωή του θανώντος (φυσικά η οικογένεια τα παρέχει) και για αυτούς πυο επιθυμούν την μεταθάντο ζωή με κάποια μορφή μπορούν να πληρώσουν 35,οοο δολλάρια για να μεταλαχτούν σε δένδρο. Δέστε
http://www.we-make-money-not-art.com/archives/003788.php

- Μετά από την μεταφυσική αυτή ενημέρωση, θα πρέπει να ξέρετε ότι για τις επίγειες τηλεπικοινωνίες σας, μια είναι η εταιρεία, Skype! Από την ιστοσελίδα της κατεβάζετε το λογισμικό και με μια γρήγορη σύνδεση μιλάτε τσάμπα και τέλεια με όλο τον κόσμο. Το όνομα μου είναι efipil αν θέλετε να με καλέσετε.

Δημόσιες πισίνες - Bain St. Michel

2007-01-29T10:04:00.000-08:00

Μεσ'την καρδιά του χειμώνα στο Καναδά μου ήρθε η επιφύτηση για το τι θα απογίνουν όλες οι πισίνες στις βίλες, τα εξοχικά, και τα ξενοδοχέια στην Ελλάδα, όταν ο τουρισμός πάθει καθύζηση στην θερμαινόμενη Μεσόγειο. Θα γίνουν θέατρα και σκηνές η στη χειρότερη περίπτωση υπαίθρια home cinemas!

Τα πλακάκια που κάλυπταν τους τοίχους και τα ταβάνια, ήταν σε παλιωμένους τόνους κρεμ. Κολλημένα με διάταξη τούβλων, όπου κάθε οριζόνια γραμμή ξεκινά ενναλάξ με ένα ολόκληρο και με ένα μισό τούβλο.
Οι ξύλινοι πάγκοι στην είσοδο του θεάτρου ήταν καλυμένοι με απλά κόκκινα υφάσματα. Στο ταβάνι είχαν προσθέσει μπερδέμενα καλώδια με φωτάκια χρωματιστά τύπου Χριστουγενιάτικα, αλλά σε μέγεθος κουκουναριού σαν αυτά που είναι ειδικά για εξωτερικούς χώρους.
Πήραμε ένα πρόγραμμα για το έργο και παρατηρήσαμε από ένα πόστερ στον πλακοστρωμένο τοίχο είχαν ανεβάσει κάποτε έργο του Yann Martel. Το θεατράκι αυτό το είχαν ονομάσει Infinitheatre (απειροθεάτρο?) και έπαιζαν ένα ψυχολογικό δράμα "Το τραγούδι του Ελέφαντα".
Κέρναγαν μανταρίνια στο φουαγιέ, καθως περιμέναμε να 'βυθιστούμε" στο έργο.
Δεν είχα ξανακαθήσει στο πάτο μιας κλειστής δημόσιας πισίνας χτισμένης την αρχή του 20 αιωνα! Οι δύο μεταλικές σκάλες στην βαθιά της μεριά ήταν ανέγκιχτες. Η εσωτερική μπορντούρα με πλακάκια ψηφίδες έδιναν αρχαία ρωμαική ατμόσφαιρα. Η μαύρη κατασκευή πάνω στην οποία είχαν τοποθετηθέι οκτώ σειρές καθίσματα , δημιουργούσαν πλατύσκαλα μέχρι τα 3/4 του μήκους της πισίνας. Στο έργο που θα βλέπαμε εκέινο το βράδυ η σκηνή ήταν διαμορφωμένη σαν υπερχείληση στο στενό μέρος της.

Γνωρίζατε ότι οι ελεφαντες είναι τα μόνα θηλαστικά που δεν μπορούν να πηδήσουν? Πρέπει πάντα να έχουν ένα πόδι στη γή!

Ρίξτε μια ματια στη ιστοσελίδα του Bain St. Michel, με σκηνές από προηγούμενα έργα
http://www.araiart.jp/viva2006.html

Την ψώνισα?

2007-01-23T16:09:00.000-08:00

Εμείς οι Ελληνόφωνοι, να μην ξεχνάμε να διαβάζουμε και το Αγγλικό blog μου γιατί άλλες φαντασίες έχω στα Ελληνικά και άλλες στα Αγγλικά. Μην με ρωτήσετε πως δουλεύει αυτο το μέρος του υποσυνείδητου γιατί δεν έχω ιδέα και δεν θέλω ούτε να το ψάξω.

Τα τρία χρόνια που έζησα στο εύκρατο κλίμα της Αγίας Παρασκευής, νόμιζα ότι οι ψωνάρες είναι βασικά στο Κολωνάκι. Πως θα σας φαινόταν όμως, αν είχα θήκη για το κινητό μου με γούνινη επένδυση, εσώρουχο με mouton (προβατάκι) επενδυσούλα, και ανεμιστηράκι τσέπης για να ξε-αχνίζω τα γυαλάκια μυωπίας μου? Πως θα σας ακουγόταν, αν γινόμουνα μέλος σε σύλλογο περιπατητών νυκτός στο χιόνι, έδινα 3 λουκάνικα για πρώινο σε κάθε παιδί μου, και άλειφα τα μούτρα μου με λίπος από σκατζόχοιρο κάθε πρωί πριν πάω τα παιδιά στο σχολείο? Πως θα σας φάνταζε, αν σας έλεγε ότι το υπόγειο του σπιτιού μας που είναι 185 τ.μ. το έχουμε κάνει γυμναστήριο με home cinema και 3 built-in βαρέλια με ποπ-κορν με γεύση σκέτη, καραμέλα, και Χριστουγεννιάτικη γέυση?

Αν δεν με αναγνωρίζετε, ελάτε να με "γνωρίσετε". Σας περιμένω.

Ο εργολάβος και η ομογένεια

2007-01-17T14:19:00.000-08:00

Ημουνα σίγουρη ότι ο Πάνος είχε καρφώσει έναν γίγαντα στο νύχι του χοντρού του δάχτυλου, από τον μπουφέ του συλλόγου Ζακυνθίων του Μόντρεαλ που αριθμεί 4000 μέλη! Ηταν η πρώτη δημόσια οικογενειακή μας εμφάνιση για την κοπή της βασσιλόπιτας για τον καινούργιο χρόνο. Περίμενα να δώ αν θα σχηματίσει βεντάλια στα δαχτυλάκια του με χλωμούς μετανάστες γίγαντες καρφωμένους σε κάθε νυχάκι του. Ημουνα σίγουρη ότι του έκοψα τα νύχια αν όχι χτές, μάλλον προχτές. Ο Χάρης εν τω μεταξύ είχε αρπάξει το μικρόφωνο και παρότι δεν εκτελεί χρέη προξένου, δεν κρατιέται μπροστά στην ομογένεια. Έχει μια φυσική ζεστασια που του βγαίνει στη γενιά αυτή που είναι η τρίτη ηλικία πια και κουβαλάει και την πρώτη μαζί της, τα εγγόνια τους.

Αποφάσισα να δείξω ανωτερότητα και να μην ασχοληθώ με τον Πάνο που εκτός από το νυχάκι με τον γίγαντα, είχε γεμίσει σοκολάτα αφου΄είχε φάει, σαν σκύλος, ένα σοκολατένιο φλυτζανο-γλυκο (cup cake) χωρίς κουτάλι η πηρούνι. Με αυτές τις σκέψεις χαλάρωσα φαίνεται και συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν παρά ένα αμύγδαλο που είχε σκάψει από το κέντρο ενός εργολάβου από τον μπουφέ των γλυκών. Οποία ανακούφιση!

Σήμερα έχουμε -25C . Αγόρασα δυο ζευγάρια μπότες αδιάβροχες, με γούνα, με εγγύηση Antarticα.

Posted by Efi at 1:40 PM 0 comments

Της Παρασκευής το πρωινό

2007-01-12T07:37:00.000-08:00

Το βιολογικό μου ρολόι δεν έχει ακόμα προσαρμοστεί παρά μόνο στο θέμα ύπνου-ξύπνιου.
Δεν νοιώθω ακόμα την λύπη και περισυλλογή του απογεύματος της Κυριακής που με ακολουθεί στα φοιτητικά, στα μεταπτυχιακά, στα άγαμα και στα έγγαμα ενήλικα μου χρόνια.
Δεν έχω αισθανθεί ακόμα την ανάγκη του TGF (Thank God it's Friday), αντιθέτως αναριωτέμαι πως να μην πέσω κατευθείαν στην κλασσική διασκέδαση του ΣαβατοΚύριακου που είναι μία και μοναδική....μια ολοήμερη βόλτα στο mall.
Ασυνείδητα ταλανίζομαι να προσαρμοστώ, να μην προσαρμοστώ?
Κάνω πάντως μια καινούργια αρχή και υπόσχομαι (σε εμένα) να γράφω και εσείς οι κάτοικοι των "εύκρατων" κλιμάτων, δεστε το σαν να ήπιαμε μαζί ένα καφέ...ένα παγωμένο καπουτσίνο βρε αδελφέ, με κινητά στο ringer off και έτσι να τα είπαμε και να βρεθήκαμε, απλά, Ελληνικά.
Βλογημένο Blog!
Ευσταθής Έφη!

Στο κομοδίνο μου λοιπόν, διαβάζω το κίτρινο βιβλίο της Σώτης Τριανταφύλου (Τα κινέζικα κουτιά) αλλά δεν καταφέρνει να με συνεπάρει. Μπορεί να φταίω εγώ που το μυαλό μου δεν συγκεντρώνεται και ξαναδιαβάζω μερικές παραγράφους γιατί χάνω τις κινήσεις του Μαλόουν.
Έχω και "Τα ψηλά τακούνια", Ιουστίνη Φραγκούλη, Ελληνίδα δημοσιογράφος που ζει εδω και γραφει μυθιστορηματα μετα την επιτυχημένη της αρχη με την βιογραφία του Σπυρίδωνα, πρώην Αμερικής.
Πήρα και το πρώτο μου Καναδέζικο, στα Αγγλικά, της Ana Munro. Αφού εχω διαβάσει της Margeret Atwood άπειρα και τα συστήνω αν έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά.

Πήγα στο Chapters το μεγάλο τους βιβλιοπωλείο, αλλά Barnes and Noble, και είναι εντυπωσιακό το ανακάτωμα Αγγλικών και Γαλλικών βιβλίων και ένα τμήμα με 20 ράφια με Ελληνικά βιβλία. Θα σας πω περισσότερα για το τι υπάρχει εκεί μόλις το επισκεφτώ χωρίς τα παιδιά μου που τρελάθηκαν και διάλεξων από 15 βιβλία ο καθένας ανεξαρτήτως γλώσσας κτλ.

Ο Πάνος χτες το βράδυ πριν κοιμηθεί μας ρώτησε "Μαμά, εμείς δεν είμαστε Κινέζες? Είμαστε?". Μην διστάσετε να μου γράψετε τις σκέψεις σας επ'αυτού.

ΕΕΕΕΕΕΕφη

Χιονίζει -15C

2007-01-11T13:46:00.000-08:00

Κοσκινίζει ο ουρανός χιονάλευρο και εγώ δεν ξέρω ούτε φύλλο να ανοίξω, ούτε να ζυμώσω, ούτε να αναπλάσω. Μ' αρέσω στο ρόλο του άμαθου, μιας και επιτρέπετε.

Είδα το φεγγάρι ολόγιομο κατά τις 11 το πρωί να μας παρακολουθεί. Τα κλαδιά των δένδρων χωρίς φύλλα κάνουν σκιές στο γαλακτερό παράθυρο του μπάνιου μας και η Λάουρα φοβάται τα βράδυα όταν έρχεται να πλύνει τα δόντια της στο δικό μου νιπτήρα. Τα παράθυρα, κλασσικά, δεν έχουν παντζούρια και κάθε βράδυ κατεβάζουμε τα πλαστικά σκούρα πράσινα εσωτερικά ρολά και τραβάμε τις διπλές κουρτίνες.
Οι 'περιπατητικές" ντουλάπες είναι τέλειες. Με άπειρα συρτάρια και ράφια και από τρεις τρίμετρους σωλήνες για κρεμαστά σε διάφορα ύψη, στο δικό μου δωμάτιο. Οι δύο λάμπες από τους τέσσερις νέον σωλήνες είναικαμμένοι και η κίτρινη, τύπου Caterpillar, μεταλλική μπολντόζα που μας απαράτησε ο Πάνος λαμπιρίζει. Του την χάρισε μια Μελίνα από την ομογένεια που ξεκαθάριζε το γκαράζ καθώς τα δίδυμα της έγιναν έφηβοι.

Οι μπότες των παιδιών μοιάζουν με γαλότσες μόνο που έχουν και μια εσωτερική μπότα από τσόχινο τύπου υλικό, σαν κάτι γάντια κουζίνας με θερμομονωτικό, και εύκολα βγαίνει για να το ζεσταίνεις στο στεγνωτήριο. Παράλογη κοινωνία με τρομερό εξοπλισμό για το κρύο και 99% self service βενζινάδικα που τις περισσότερες φορές δεν έχει ούτε υπόστεγο.

Η πιο προχωρημένη εταιρεία κινητής τηλεφωνίας, FIDO, με σήμα ένα σκύλο Χάσκι αρνήθηκε να μου πουλήσει SIM γιατί χρειάζεται δυο Καναδέζικες "ταυτότητες" με φωτογραφία. Δεν στενοχωρήθηκα διόλου καθότι Αμερικανίδα κάτοικος για πάνω από δεκαετία και επομένως συνηθισμένη σε αυτό το τροπάριο.
Έντονες ανθρωπομυρωδιές με πολύ δόση Εβραική και Αραβική από μάτσα γυναικόπαιδων.
Τα αυτοκίνητα Αμερικάνικα και οι οδηγοί δεν πρέπει να φημίζονται. Το οδόστρωμα κατεστραμένο από το πολύ το ξύσιμο των εκχιονιστικών και τις θάλασσες τα αλάτια που σκορπίζουν χωρίς οικονομία τις νύχτες όταν εμείς κουρνιάζουμε.

Το φαινόμενο του θερμοκηπίου ανησυχέι την περιοχή, καθότι είμαστε πάνω σε νησιά και τα ποτάμια είναι γύρω μας. Τα χιόνια λιγοστά φέτος λένε οι ντόπιοι και εμείς έχουμε διευκολυνθεί στην προσγείωση μας. Τουλάχιστον από αυτή την άποψη.

Electrical.Fuel. Injection

Montreal - Οι πρώτες μέρες

2007-01-11T13:12:00.000-08:00

Οδηγούσε SE πάνω στην Industielle ο Κλόντ και μόλις έστριψε έδειξε E με πράσινα γράμματα το μαύρο ψηφιακό τετράγωνο, πάνω δεξιά στο μακρόστενο καθρέφτη της κρατικής Cadillac. Στον ουρανό της υπήρχε ένα κουμπί που είχε προγραμματιστεί να ανοίγει την πόρτα του γκαράζ του γραφείου και δίπλα του ένα άλλο για τα γκαράζ του σπιτιού. Ο διοικητικός υπάλληλος που μας ενημέρωσε για το υλικό της κατοικίας, μας πληροφόρησε ότι δεν υπάρχει λόγος να νοιαστούμε μήπως μείνουμε από πετρέλαιο. Η εταιρεία που μας προμηθεύει το παρακολουθεί ηλεκτρονικά. Γιαούρτι στραγγιστό η έστω σκέτο βρε αδελφέ δεν υπάρχει παρά μόνο στο Λιβανέζικο σούπερ μάρκετ. Οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας χρεώνουν και τις εισερχόμενες κλήσεις. Τρεις φορές πήγα στο Mall στις πρώτες δέκα μέρες μας και όλο Ελληνικά άκουγα, χωρίς να είμαι στην κατ’εξοχήν Ελληνική περιοχή.

Ο Πάνος κοιμάται σε έξτρα king size κρεβάτι. Ξανθός βασιλιάς φαντάζει μέσα στον πουπουλένιο υπνόσακο του που επιμένω να φοράει παρόλες τις αντιρρήσεις του πατέρα του. Ο ζωγραφιστός κλόουν στο τοίχο του δεν είναι ταπετσαρία.

Η Λάουρα συνειδητά ικανοποιημένη που επιτέλους θα έχει δικό της δωμάτιο, διάλεξε εκείνο που έχει ταπετσαρία ακόμα και στο ταβάνι και μια ψευδοροφή για ουρανό του μονού κρεβατιού της που στολίζεται με χρυσο-ιριδίζουσες κουρτίνες εντελώς κίτς.

Τις πρώτες μέρες ο Πάνος τραβούσε συνεχώς τα καζανάκια στις χαμηλές λεκάνες, αλωνίζοντας τα έξι μπάνια και απολαμβάνοντας τους στροβιλισμούς του νερού που όπως και στην Αμερική το προτιμούν σε σχετική υπερχείλιση.

Παίξανε κρυφτό μέσα στις ντουλάπες του διαδρόμου που ανακάλυψαν ότι έχουν φώτα. Κατρακύλησαν την σκάλα που είναι ντυμένη με την παχιά μπεζ μοκέτα. Παρατήρησαν ότι το φεγγάρι φαίνεται και την ημέρα. Παρακολούθησαν τα σκιουράκια στα πανύψηλα έλατα να αναρριχώνται. Ο ανανάς συμπέραναν ότι είναι νοστιμότερος από της Αθήνας.

Δεν αντελήφθησαν βέβαια ότι όλα τα πατώματα στο πάνω όροφο τρίζουν και ότι κάθε δωμάτιο έχει άλλο χρώμα και ποιότητα μοκέτας. Ότι τα σκουπίδια τα πιέζει ένας μηχανισμός δίπλα στο νεροχύτη της κουζίνας και ότι ο σκουπιδιάρης περνάει μόνο μια φορά την εβδομάδα. Gazette λένε την εφημερίδα τους και μου φαίνετε ακόμα ότι είναι όνομα κλόουν. Η πρώτη Καναδέζικη εκπομπή που είδα στην τηλεόραση ήταν μια σειρά για Καναδέζικες «ανακαλύψεις», με πρώτες την ινσουλίνη, την λάμπα την ηλεκτρική, και το αναπηρικό καρότσι.

Και μετά από μια εβδομάδα εσωτερικής εξερεύνησης στο «καινούργιο» μας σπίτι, άρχισαν το σχολεία. BIENVENUE, WELCOME, ΚΑΛΟΣΩΡΙΣΑΤΕ.

Από το Τρίγλωσσο Μόντρεαλ

11-1-2007